houvast banner zomerfruit

vitamines en bemoedigingen
voor leven met een opdracht


Citaten uit : Manger pour vivre sans maladies /
Albert Mosséri
“We denken aan het geval van de rijke Amerikaan, die door zijn arts als ongeneeslijk verklaard werd, daarna veroordeeld werd om te lijden en een ware doodstrijd te moeten leveren. De arme zieke liquideerde zijn aardse goederen met groot verlies, schreef zijn testament en wachtte op de dood.
Ondertussen, door de raad van een waakzame vriend, gaf hij zijn arts op, gooide zijn medicijnen in de prullenbak en liet zich verzorgen door iemand die de natuurlijke methodes toepaste. Op enkele maanden tijd was hij volledig genezen. Hij was zijn arts niet vergeten, die hem ter dood veroordeeld had en die hem zo ver gebracht had zijn zaken met veel verlies te verkopen. Hij deed hem een proces aan en eiste tientallen miljoenen dollars schadevergoeding en interest.
De zaak werd gepleit voor de rechtbank, maar de advocaten vonden dat de man het nadeel had gehad van te genezen, en dat hij de medische pronostiek verloochend had. Hij verloor de rechtzaak.”

“Ik ben onlangs een ronde gaan doen in het Paradijs, ik heb er niemand gevonden. De tuin van Eden was verlaten, de boomgaarden waren verlaten en duizenden tonnen appels waren vernietigd onder economisch onbegrijpbare voorwendselen, onverdedigbaar en onzinnig.”

“Om de gezondheid terug te vinden, zei de ene, zou ik de oceaan overzwemmen. Ik zou de arctische kou doorstaan, ik zou het brandende zand van de Sahara oversteken, ik zou de Mount Everest beklimmen.
Kelner, kelner, breng mij nog een tweede stuk taart met slagroom!”

“Aan wat hebt u uw hoge leeftijd te danken? vroeg men aan Jean die zijn 92ste verjaardag vierde. Aan de dokters, natuurlijk aan de dokters, herhaalde de oude man. Ja aan de dokters, ik zie ze nooit!”

Waartoe dient het om appels te bewaren voor de honger, wanneer men nooit door de toepassing van het hygiënisme geleerd heeft de honger te bewaren voor de appels ?”


“Telkens wanneer er een staking van de geneesheren uitbarstte, lieten de statistieken elke keer een daling zien van de sterfte in de ganse bevolking. Toch raar niet? Dus, om dit faillissement van de geneeskunde te verbergen, verklaarden de rechtschapen professors, dat ze de ondergeschikte stakers vervingen, om de zieken niet zonder verzorging te laten, om aan de geneeskunde een menselijke reputatie te geven, en wanneer de sterfte daalde, dan was dat omdat ze veel bekwamer waren dan hun assistenten. De grote leugen werd uitgebracht door de naïeve media, zonder dat iemand twijfels had over dit bedrog.
Eigenlijk, is het aantal professoren niet gelijk aan hun ondergeschikten, die met tien maal meer zijn, zoals het aantal van directeuren in fabrieken ook niet gelijk is aan het aantal arbeiders.”


“Een fatsoenlijke maatschappij heeft zich tot doel gesteld om zelfmoord te adviseren als fatsoenlijke uitweg voor de oude zieken. Velen hebben hiermee reeds ingestemd. Vooraanstaande auteurs hebben op die manier hun leven beëindigd “in waardigheid”, zoals ze dit zeggen. Het is een soort euthanasie of auto-euthanasie. Een wet wordt plechtig afgekondigd in de Goulag, die aan deze maatschappij een niet lucratief doel en standing geeft. Het moet wel zo zijn dat iemand als Beethoven – doof – hiermee ook zou ingestemd hebben. Alleen zijn invaliditeit en ziekte niet onvermijdelijk. Hoeveel doven hebben hun gehoor niet teruggevonden bij het volgen van een vastenkuur en de terugkeer naar een natuurlijke voeding ? Montherlant, Romain Gary en anderen hebben zich gezelfmoord, niet wetend dat de Natuur hen had kunnen genezen.” – L’Homme, le Singe et le Paradis – blz 17