houvast banner vogels

God WIL dat het goed met je gaat

Het volgende verhaal is een brief van Jeanne.

Iedere mens heeft zijn eigen manieren om Gods wegen te ontdekken...

Een getuigenis...
“God heeft me altijd alles gegeven waar ik om vroeg. Hij liet mij mijn eigen fouten maken zodat ik eruit kon leren. Hij heeft mij altijd weer gered. Ik heb Hem zo bezig gehouden dat ik moeilijk kan geloven dat Hij nog tijd had om zich met iemand anders bezig te houden. Ik kan zien hoeveel Hij van me houdt. Alles wat ik geleerd heb en de wijsheid die ik verkregen heb, is verbazend. Ik weet dat God wil, dat ik alles wat ik geleerd heb, met anderen deel. Als ik dat niet zou doen, dan zou het allemaal verspilling zijn.
Ik heb voor mezelf nooit overvloed gehad, maar om de één of andere reden stond God me toe het leven van rijken en beroemden te leiden, en me te begeven onder geschiedenismakers, en mensen die de dingen doen bewegen. Dit leerde me veel over de menselijke aard en over verleiding.
Ik groeide op in Californië als een mager, lelijk kind. Na het beëindigen van mijn studies aan de hogeschool, had ik een motorongeluk, waardoor ik met een verbrijzelde linkerhelft van mijn lichaam achterbleef, mijn arm, been en gezicht inbegrepen. In gans mijn lichaam werden ijzeren moeren geplaatst, daarna had ik plastische chirurgie nodig – vooral aan mijn neus, omdat mijn neusbrug ineengevallen was. Binnen een paar jaar had ik dozijnen chirurgische ingrepen achter de rug. De dag nadat het pleister van mijn been was, vertrok ik naar New York en kreeg er een job als Playboy bunny.
Ongeveer tien jaar later, terwijl ik op een jacht leefde en de wereld rondzeilde, hoorde ik van een nieuwe manier van huid transplanteren in de cosmetische chirurgie, die iemand mij aangeraden had toen hij mijn neus zag. Ik vroeg een vriend, die fotograaf was voor Playboy, of hij een goede plastische chirurg kende die huid op mijn neus kon transplanteren. Hij stuurde mij naar één van de meest bekende plastische chirurgen ter wereld. In die tijd, als er iemand was in Hollywood die chirurgische ingrepen liet doen, dan was dat bij hem. Ik ging naar zijn instelling, liet mijn neus bewerken en siliconen inplanten in mijn borsten. Al snel kreeg ik een relatie met mijn dokter. Ik begon in zijn medische praktijk in Los Angeles te werken, en socialiseerde met zowat elke bekende beroemdheid uit die tijd. Ik was omringd door schoonheid, geld, macht en roem.
Doordat ik het operatieschema van mijn vriend coördineerde was ik altijd in contact met vrouwen die hun borsten wilden laten vergroten. Ik geloofde in die tijd dat borstimplantaten veilig waren, en ik verzekerde honderden vrouwen dat ze zich nergens zorgen over hoefden te maken. Iedereen in Hollywood kreeg implantaten – ik had er ook. Het was ook zo, dat fysieke schoonheid je in deze wereld overal bracht – en ik ging overal met iedereen die iemand was.
In 1988, had ik een probleem met het scheuren van mijn implantaten, dus werden de nieuwe, nog in een zeer experimentele fase, polyuretaanschuim bedekte implantaten gevuld met siliconen, vervangen in de plaats van de lekkende siliconen. Dit werd enorm populair bij alle Playboy modellen omdat het er allemaal zo natuurlijk uitzag.
In 1991, ontwikkelde ik een reumatoïde conditie, die zo erg werd dat ik niets meer kon dragen. Mijn rechterarm strekken was onmogelijk, en ik had moeite met wandelen. Ik had problemen om zelf in bad te gaan, mij te kleden en mijn haar, dat heel lang was, te kammen.
Van 1992 tot 1994 was ik chronisch ziek door verkoudheden, griep, keelpijn, periodes van flauwvallen, braken en ik kon nog steeds mijn rechterarm niet gebruiken. Ik liet een gans stuk van mijn haar knippen omdat ik het niet meer kon onderhouden. Ik was fotogevoelig en had zweren langs alle kanten. Men vertelde mij dat ik lupus had en nog een aantal andere gezondheidsproblemen – ontsteking van het hartzakje, en een afzetting in de nek (klasse 5 – wat wil zeggen, een toestand voor kanker, die chirurgie vereist).
In 1994, vroeg een vriend van mij zich af of er niet een aantal symptomen door de implantaten voorkwamen. Hij zei dat ik het eens aan mijn ex-vriend de plastische chirurg moest vragen. Ik verzekerde hem dat ze perfect veilig waren. Vijf minuten later, begon ik een boekje te lezen, en zag het volgende staan: “Stop geen vreemde objecten in je lichaam. Je tart God’s wetten. Het lichaam zal ze verwerpen en er zal zich waarschijnlijk een auto-immuunziekte ontwikkelen zoals lupus.” Het was net of God met een klap op het hoofd gaf.
Ik ontdekte dat er vrouwen waren die door deze implantaten stierven. Een vrouw die ik kende had mij informatie gevraagd over de veiligheid van de implantaten, omdat er bij haar één gescheurd was en ze ernstig ziek geworden was. Ze dacht dat haar gezondheidsproblemen te maken hadden met de implantaten, maar ik verzekerde haar dat ze volkomen veilig waren. Wanneer ik haar een paar maanden later opnieuw wou contacteren, was ze overleden, ze werd 42 jaar en liet twee kinderen en een echtgenoot achter. Ik beloofde haar echtgenoot, dat ik alle vrouwen die aan implantaten dachten, zou informeren over de risico’s, en dat ik mij verontschuldigde voor mijn onwetendheid en gebrek aan medeleven.
Ik maakte kennis met een journalist, die mij vertelde dat ik de implantaten zo snel mogelijk moest laten verwijderen. Na mijn gesprek met haar had ik een mamogram. Het verslag wees op intacte implantaten. De waarheid was, dat er geen meer waren. Mijn lichaam had ze verteerd. VOLLEDIG! Het polyuretaan was WEG: het siliconenzakje met de siliconengel was ook verdwenen. In juni 1994, toen de hand van de chirurg mijn huid met een mes doorprikte, liep de siliconengel zo van de tafel op de vloer van de operatiekamer. Het duurde 10 uur om zoveel mogelijk siliconen uit mijn lichaam te verwijderen. Er werden implantaten met een zoutoplossing ingebracht, mijn siliconengehalte was zo giftig dat het er allemaal niet meer toe deed, en mijn natuurlijk lichaam was een wrak na de drie vorige borstoperaties.
Mijn gezondheid verbeterde bijna onmiddellijk, maar de symptomen ervan zullen waarschijnlijk een leven lang blijven. En dan nog niet te vergeten de emotionele pijn, daar wil ik zelf niet aan denken, maar ik kan zeggen dat het gevoel van verlaten en verraden in mijn leven een heel grote rol speelden. Wat het mij uiteindelijk kostte? De borstimplantaten: $ 5.000. De kosten deze keer met complicaties: $ 15.000. Toekomstige kosten: ???$$$. Emotionele kosten: onbetaalbaar. Er is geen enkele som geld die me er opnieuw bovenop kan helpen. De gezondheidsverzekering dekt het ook niet.
Voor mijn zaak had ik een taxvrij telefoonnummer. Vroeger, kon men hier bellen om inlichtingen te krijgen over een veilige borstoperatie. Nu rinkelt dat nummer in mijn kantoor. En iedereen die informatie wil over veilige borstoperaties krijgt de waarheid! Ik heb zeker wel al 500 vrouwen van zo een operatie doen afzien. Ik dank God, dat Hij mij op deze manier gebruikt.
In 1996 ontwikkelde ik fibromen in de baarmoeder (de grootte van twee pompelmoezen) die me bijna doodden. Ze werden ontdekt toen ik overmatig begon te bloeden. Ik bleef weigeren om een hystorectomie te laten uitvoeren en werd naar meer dan één dokter verwezen. Ik bad voor een mirakel. Een paar dagen later belde Dr. Beth Ley me op om te zeggen dat ze een nieuwsverslag gezien had dat ging over een experimentele chirurgie die men embolisatie van de fibromen noemt.
De reden waarom ik weet dat het zo belangrijk voor ons is om de wil van God te volgen is omdat we ten slotte niet weten hoe ons pad er zal uitzien. God heeft daar zicht op, maar wij mensen kunnen dat niet. Het lijkt of dat alle kansen die me gegeven zijn, namelijk het verschrikkelijke auto-ongeluk, het ganse verhaal met de borstimplantaten, de tumoren en de andere gezondheids- en persoonlijke problemen, allemaal een positief einde kregen, dat is wonderbaarlijk, mijn eigen problemen werden opgelost.
Ik groeide en hielp anderen om hetzelfde te doen. Er was altijd iemand voor mij. Het is als een toorts van licht die je aan de volgende persoon geeft, en die geven het dan aan iemand anders door.
God koos mijn lot omdat hij wist dat ik het probleem kon oplossen, en dat ik zo anderen zou kunnen helpen. Ik nam mijn verantwoordelijkheid zeer ernstig. Als je iets wonderlijk leert, waarom zou je het dan voor jezelf houden? Zijn we hier niet om de mensheid te dienen, om van de wereld een betere plaats te maken? We hebben hier veel werk te doen, en ik geloof dat ik hier nog steeds rondloop omdat ik die verantwoordelijkheid opneem, ze omarm, en het als een eer beschouw om God’s werk te doen.
Ik heb geleerd om met het moment te leven, omdat ik het verleden niet kan veranderen en om vergiffenis kan vragen. Ik kan de toekomst niet voorspellen, dat kan alleen God. De verbinding met God bestaat in een moment. Het is daarom dat we constant in verbinding moeten staan met God. Als jouw leven in Hem is, dan is Zijn leven in jou.
God heeft me altijd gegeven waar ik voor bad.
Ik wil altijd iets, en ik krijg wat ik wil. Ik ben erg specifiek, en God gunt me mijn wensen – juist waar ik behoefte aan heb. Nu weet ik dat ik moet vragen wat Zijn wil is. Het weet dat het zijn weg is, of helemaal geen weg. Ik geloof dat ik door mijn ervaringen omhoog geklommen ben op de spirituele ladder. Ik heb geleerd, dat wanneer je naar een hoger doel kijkt, perspectieven veranderen en je voorbereiden voor de lessen die je moet leren.
Als we zorg dragen voor ons lichaam, leven we langer. Als we voor onze zielen zorgen leven we voor altijd.