houvast banner gentiaan
Mijn brief aan u

Beste leden en lezers,
Wanneer we met het oog van deze wereld naar de gebeurtenissen van vandaag kijken, zullen we de vraag stellen waarover wij ons kunnen verheugen. Kranten staan vol met oorlogsgeweld, agressie, pervers menselijk handelen, onbegrijpelijke daden... En het is mogelijk dat u zich afvraagt wat we daar aan positiefs kunnen in terugvinden ? We kunnen proberen een beeld te scheppen van de actualiteiten, alle barbaarse praktijken op een rijtje zetten, en daardoor onze innerlijke mens doen sidderen en beven... en wat hebben we dan bereikt ?
Oorlogsgeweld is nooit de bedoeling geweest. Gods plan was een vredig en harmonieus samengaan van de mens in een immens machtige en mooie natuur. De poort tot die paradijselijke conditie is gesloten. De wereld van vandaag is ver van dat paradijs. Maar er zijn in de natuur nog machtige weerspiegelingen in het natuurleven en in de natuurlijke voeding. Er is nog schoonheid en tot de verbeelding sprekende harmonie.
Als er één moment van het jaar is, waarop die schoonheid van de natuur - ook vandaag nog - zo duidelijk is, dan is het zeker in de lente : vindt u het niet bijzonder, als u de aarde ziet opengaan, als bloemen en planten zich door de harde en koude grond priemen en blad en bloem open plooien ? Woorden schieten tekort om deze wonderen te beschrijven, laat staan om ze te verstaan, maar laten we dan op zijn minst onze ogen goed de kost geven. De lente is voor mij een vooruitblik naar de tijd waarop alles naar zijn bedoeling zal worden hersteld, de tijd dat negatief denken zal ophouden te bestaan, en daarmee ook iedere negatieve handeling.
Wanneer men met gezondheid en ziekte bezig is, verlangt men waarschijnlijk niets liever, dan dat ziekte en dood zullen ophouden te bestaan. En dié tijd is op handen. We hebben allen de uitdrukkelijke belofte dat die tijd komt, en dat van alles wat goed was, niets verloren zou gaan. Tussen het leven van nu en dat van straks; tussen de wereld van verderf en kwaad opzet en die wereld van schoonheid en onvergankelijkheid staat onze Heer Jezus Christus, als de poort tot het leven.
Onderweg doorheen het leven komen we zeker tot de vaststelling dat ook ons eigen leven niet zuiver is en dat wij schuld op ons hebben geladen, dat wij deel hebben aan de negatieve feiten die in deze wereld plaatsvinden - al was het maar bij gebrek aan positief engagement - en dit schuldgevoel kan zwaar doorwegen. Het positieve is, dat Jezus Christus hier op aarde is geweest, met de bedoeling het bewijs te leveren dat leven zonder zonde mogelijk is. In die zondeloosheid is hij een voorbeeld van positivisme geweest en ging niet één klacht van zijn lippen. Toen de beulen Hem sloegen, de soldaten de nagels door zijn handen en voeten sloegen, toen de pijn Hem kwelde en Hij het leven uit zijn lichaam voelde wegtrekken, was zijn grootste pijn de mensheid aan zijn voeten. Bij de spottende blikken, de sensatiezoekers van toen en nu, zij die niets van dat alles wilden missen... waren Jezus’ gedachten vol bekommernis : “Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen...”
Indien wij zouden weten wat we doén, zou ook ons leven er heel anders uitzien. Indien elk van ons zich ten volle zou vereenzelvigen met Gods bedoeling, biddend dat God ons zou bekend maken wat Hij wil dat wij doen, biddend “dat zijn wil mocht geschieden” en wij ons als gewillige instrumenten in zijn hand zopuden laten gebruiken, zou de Hemel niet ver van de aarde zijn. Onze ogen zouden andere dingen zien. We zouden net als God op zoek gaan naar wat verloren dreigt te gaan...
Het is goed nieuws dat God ons aanbiedt om de tranen te drogen, de schuld te vergeven, de prijs te betalen.
De laatste kreet aan het kruis “het is volbracht” klinkt doorheen alle tijden. En nadat wij herinnerd worden aan deze overwinning, gaan de bloemen bloeien, het land kleedt zich met het mooiste groen, opgefleurd door een machtige bloemenzee.
“Kon het maar altijd zo blijven”, hoor ik dan mensen zeggen. Maar dit alles is maar een weerspiegeling hoe broos ons leventje is en hoe ook onze bloem van de boom wordt gewaaid in de stormen van het leven. Het leven op deze aarde is de leerschool van het loslaten. In de Bijbel wordt dit leven weerspiegeld in de weg die Israel af te leggen had tussen Egypte en het Beloofde Land.
Mozes kon niet in het Beloofde Land binnengaan, omdat Hij teleurgesteld zou geweest zijn over de mensen. Hij zou teleurgesteld geweest zijn over het feit dat het aardse ‘Beloofde Land’ zo ver van het hemelse ‘Beloofde Land’ verwijderd was. Wie kijkt naar mensen is dikwijls teleurgesteld, en zo is de beste raad om dat niet teveel te doen. Laten we kijken naar Jezus die in alles ons is voorgegaan, die geleden heeft zoals wij en voor wie het contrast tussen zijn hemels leven in heerlijkheid en zijn aardse leven zo groot moet geweest zijn, dat wij dergelijke daad nooit op zijn volle waarde kunnen schatten.
Laten we leren het goede zien. Laten we ons bezighouden met wat onze aandacht verdient : vredezaaiers, vreugdezaaiers, brengers van goed nieuws ! Daar heeft onze wereld nood aan. Goed nieuws maakt het leven lichter, blijer, zonniger. Goed nieuws doet bloemen uit de aarde opkomen, waar anders maar doornen en distels zouden groeien.
Christelijk leven is de taal van de liefde leren, het barbarisme dat dikwijls nog in het diepste van ons hart leeft, ompolen naar een milde bewogenheid, naar begrijpen en vertederd meevoelen...
We kunnen ons dan vereenzelvigen met de prijs die Jezus heeft betaald... Omdat Hij gegeven heeft, zonder daar iets voor terug te vragen. Zijn offer is een demonstratie van Gods grote liefde, die past in zijn plan om zoveel mogelijk te redden.
Het kruis (en niet de weegschaal) is het teken van het evangelie. Christus biedt zijn vergeving aan aan zij die het niet “verdienen”. Voor die vergeving kan men niets doen, tenzij in gebed God om hulp vragen. Hij kan van de steen in het hart, een hart van vlees maken. De harde, ongevoelig of verbitterde mens kan veranderd worden in een échte mens die meeleeft en meevoelt en iets van zichzelf wegschenkt aan anderen... en daar zelf nooit armer van wordt, want geven verrijkt het leven.
God verandert mensen. God maakt alles nieuw, net zoals de lente een vernieuwing betekent. Niet straks, maar nù. Het evangelie kijkt niet alleen vooruit. Het wil levende mensen - ook vandaag - positief ompolen... om instrumenten te worden van God.
Dat wil deze Goed Nieuws-brief vertellen... God geneest, God vernieuwt, God geeft raad... Geest en lichaam genieten van de gaven die God uitdeelt.
Je hoeft het lichaam niet te zien als een “gevangenis”, maar als een tempel van de geest. Iedereen die zich buigt over de werking van het lichaam, moet vaststellen dat het een wonderlijke constructie is, die goed of slecht is, afhankelijk van wat we ermee doen. Het is de geest (of de gedachte) die dingen slecht of goed maken. Daarom moeten wij waakzaam zijn, over wat we in onze geest brengen. We kunnen niet om het even wat denken, want gedachten worden daden...
De Bijbel heeft hoge waardering voor het lichaam.
Paulus geeft de aanbeveling om “uw lichamen te stellen tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer” en vertelt hierover dat het “de redelijke eredienst is” (Romeinen 12:1). En hij doet dat vaker. In 1 Kor. 6:20 spreekt hij erover dat we “God moeten verheerlijken met ons lichaam”. Ieder onder ons heeft de vraag : hoe vullen we een dergelijke opdracht ook vandaag in ? Hoe kunnen we ons lichaam bezien als een “heilige plaats”, waarin daden, gedachten en verzorging niets afdoen van die heiligheid ? Vind je dit een goed thema om verder over na te denken ? Schrijf het ons. Laat ons weten wat je bezig houdt.... En deel je bekommernis, vragen, of positieve ervaringen met andere lezers. Hartelijk dank !


De Goed Nieuws-brief was een driemaandelijks tijdschrift dat sinds 1993 werd uitgegeven door de CVNH (Christelijke Vereniging voor Natuurlijke Hygiëne). Het tijdschrift onderstreept de relatie tussen fysieke en geestelijke gezondheid en persoonlijke verantwoordelijkheid.
De daarin voorgestelde boodschap wordt nu in HOUVAST verder gezet.