Voor het pure gemak

In de tijd van Ezra en Nehemia, begonnen de Joden de tempel te herbouwen die door Nebukadnezar vernietigd was. In Ezra 4 staat:

“Laat ons met u bouwen, want wij zoeken uw God evengoed als gij; Hem toch brengen ook wij offers sinds de dagen van Esarhaddon…” Maar de Joden wisten dat deze nabijgelegen volkeren de verering van de ware God met de Assyrische heidense goden vermengden.

Hoe reageerde Israël? Ze zeiden: ”jullie hebben niets met ons te maken voor het bouwen voor een huis voor onze God; maar we zullen het zelf bouwen voor de Heer.” Ze maakten de juiste keuze, weigerden om onbekeerde heidenen te laten helpen aan de bouw van Gods heilige tempel. Maar, “Dan begonnen de mensen van het land”, diegenen die zich eerst opgaven om te helpen, “moeilijk te doen in het bouwen.” Opeens toonden de vrede-biedende en behulpzame buren hun ware aard en werden ze vervelende vijanden.

Wanneer je opkomt voor wat juist is en niet betrokken wordt in afvallige verbintenissen, zal je ervoor beschuldigd worden. Eerst pakt de duivel het zo aan, “ Laat ons gewoon samenwerken. Laat ons elkaar liefhebben en een eenheid vormen. Eenheid is zo belangrijk!” Als je niet voor deze valstrik valt en een standpunt van de waarheid inneemt, zullen ze je ergste vijand worden.

Dit vertelt waar hun hart op de eerste plaats was. Dit is een belangrijke les, nu de laatste fase van de geschiedenis eraan komt. Uiteindelijk zullen de wereldreligies geloofsbelijdenissen maken om eenvormigheid te verkrijgen die uiteindelijk valse verering zal verkondigen.

Als we nu een patroon ontwikkelen waarbij het een gewoonte wordt om onze overtuiging op te offeren voor een illusie van vrede, dan plaveien we de weg in de voorbereiding voor de verering van het beest.

Heb je gehoord van de predikant die de leden van zijn rijke gemeente niet wou beledigen? Hij omzeilde een aantal termen en woorden uit de Bijbel, in de overtuiging dat God in zijn liefde zoiets nooit zou doen. Dat klonk beter – aanvaardbaarder – in de oren van zijn gehoor en zo was iedereen tevreden. Je kunt beter spreken over die grote liefde, die betrokkenheid van God in het leven van de gelovigen, niet spreken over verantwoordelijkheden, over Gods wil en zonde…

In de realiteit wriemelt een groot percentage van compromis en gelijkvormigheid zich in ons leven en in de kerk binnen, omdat niemand iemand wil beledigen. We worden van in onze kinderjaren getraind om vriendelijk en attent te zijn – om ons te onderwerpen aan de mensen hun vragen en niets te doen wat iemand anders zou kunnen kwetsen.

Maar Jezus leerde ons dat het onmogelijk is om het evangelie te verkondigen zonder iemand voor het hoofd te stoten.

Stel je voor dat je een kleine plek slechte huidkanker ontwikkelt, maar de dermatoloog, die je niet wou kwetsen, zei dat het niet kwaadaardig is. Zou de dermatoloog dan je vriend zijn? Is het probleem opgelost door het te omzeilen of het niet te benoemen? Hoe kan je ooit een probleem ten goede veranderen, als niemand erop wijst, of als de hele wereld rond de pot draait?

Door zijn eigenheid, veroorzaakt de veroordelende essentie van het evangelie een enorm vuur in de harten van de mensen om de lagen van hypocrisie eraf te pellen en het legt onze egoïstische motieven en onzuivere gedachten bloot.

De apostelen werden allemaal geslagen of gevangen genomen omdat hun boodschap iemand beledigde. “Allen, die in Christus Jezus godvruchtig willen leven, zullen vervolgd worden.” (2 Timotheus 3:12) Ik geloof dat een reden waarom we niet meer vervolging van Christenen in Europa en Amerika zien is, omdat we zoveel toegegeven hebben aan de wereld, dat de belediging van het evangelie bijna niet meer bestaat.