De laatste nacht

“Onopvallend, onverwacht en onverklaarbaar 

maakte de steen zich los die het proces aan het rollen bracht. 

Geen overtreding, geen aanklacht, geen rechtszaak: 

het oordeel over Hem stond vast: die Man moet weg. 

Dat is merkwaardig, 

want Jezus had geen persoonlijke tegenstanders. 

Diegenen die tegen Hem ingezet worden 

werden slechts met grote moeite gevonden. 

Waarom die dodelijke haat tegen Hem? 

Jezus gaf geen aanleiding om aangeklaagd te worden; 

het is niet goed te praten. 

Elke gevestigde macht is van nature op zelfhandhaving uit 

en waant zich verheven boven goed en kwaad. 

Alles wat van pas komt is toegestaan; 

alles wat in haar nadeel is is slecht… 

Daarom is er geen persoonlijke vijand nodig 

om Jezus aan de dood uit te leveren. 

Dat verklaart waarom wij degene die aan de touwtjes trekt 

in het proces niet te zien krijgen. 

Achter hun indrukwekkende ambten – raadsheren, hogepriesters,

schriftgeleerden – blijven ze voor de lezer anoniem. 

Het komt de boze goed uit om vanuit de hinderlaag te opereren. 

Het gaat dan niet om de vraag van moraal,

 maar of iets gelegen komt. 

“Tijdens het feest kan dat niet, want dan komt het volk in opstand”.

De manier wordt niet bepaald door het geweten, 

maar de wet  van de diplomatie. 

Daarom moet het zo nodig 

“door middel van een list” plaatsvinden.