Had God behoefte aan Miljarden jaren?

Waarom is het belangrijk dat te weten? 

Een Anglicaanse evolutionistische priester gaf een goede samenvatting van wat het aanvaarden van de dood vóór de zondeval betekent voor de christelijke theologie:

“…Fossielen zijn de overblijfselen van wezens die meer dan een miljard jaar vóór de evolutie van homo sapiens leefden en stierven. De dood is slechts een fractie van een seconde jonger dan het leven zelf. Kan het dus Gods straf voor de zonde zijn? Het fossielenbestand toont aan dat er door de tijd heen een vorm van kwaad heeft bestaan. Op grote schaal is dit zichtbaar bij natuurrampen. …Op individueel niveau is er voldoende bewijs van pijnlijke en invaliderende ziekten en parasitaire activiteit. We zien dat levende wezens lijden onder de dood, artritis, tumoren of eenvoudigweg opgegeten zijn door andere wezens. Sinds het begin der tijden heeft de mogelijkheid van leven en dood, goed en kwaad, altijd bestaan. Er is op geen enkel punt sprake van discontinuïteit; er was geen tijd waarin de dood verscheen, noch een tijd waarin het kwaad de aard van het universum veranderde. God heeft de wereld gemaakt zoals zij is… evolutie als instrument van verandering en diversiteit. Ze proberen ons te vertellen dat Adam een ​​perfecte relatie met God had totdat hij zondigde, en dat we ons alleen maar hoeven te bekeren en Jezus moeten aanvaarden om die oorspronkelijke relatie te herstellen. Maar een dergelijke perfectie heeft nooit bestaan. Zo’n wereld heeft nooit bestaan. Proberen daarheen terug te keren, zowel concreet als spiritueel, is een illusie. Helaas staat het nog steeds centraal in veel evangelische preken.”

De Bijbel laat er geen twijfel over bestaan ​​dat de Nieuwe Hemel en Aarde een plaats zullen zijn waar geen destructief gedrag, geen dood, geen lijden, geen zonde zal zijn. Maar hoe kan dit herstel worden genoemd als een dergelijke toestand nooit heeft bestaan? We kunnen de glibberige helling zien die we dreigen af ​​te glijden als we het idee van miljarden jaren aanvaarden, met of zonder evolutie, omdat het dood en lijden vóór de zondeval plaatst. Het logische gevolg hiervan is dat het ook het kwaad vóór de zondeval plaatst. En daarbij wordt de hoop op een terugkeer naar een perfecte staat uitgesloten, omdat er geen terugkeer mogelijk is naar wat er nooit was. Het Evangelie zelf wordt daarbij vernietigd.

Vrijwel alle christelijke leiders en theologen die in immense tijdsperioden geloven in plaats van in de bijbelse tijdschaal, moeten toegeven dat Genesis – opgevat zoals het is, zowel in het Hebreeuws als in vertalingen – een directe schepping leert in zes dagen van normale lengte.

Jezus kwam om ons te redden van de dood, het lijden, de zonde en de scheiding van God, veroorzaakt door het kwaad. Maar wat moeten we denken van passages als Hebreeën 9:22, waar staat: “…volgens de wet wordt bijna alles gereinigd met bloed, en als er geen bloedvergieten is, is er geen vergeving”… Als dood en bloedvergieten al miljoenen jaren vóór Adam als “natuurlijke” processen plaatsvonden, wordt de dood van Christus onbeduidend en niet in staat om voor onze zonden te betalen. En wat is onze hoop als die niet op de Wederopstanding en de Nieuwe Hemel en Aarde ligt?

Als de dood een natuurlijk verschijnsel is, waarom rouwen we er dan zo vaak om? Waarom accepteren we de dood niet als een “normaal” onderdeel van het leven? Deze visie berooft het Evangelie van zijn kracht en het offer van Jezus van zijn betekenis. Het volgen van die gedachte heeft ertoe geleid dat veel mensen het christelijk geloof helemaal hebben opgegeven.

De tekst van deze nieuwsbrief is een stukje uit de folder C71C – “Schepping”– waar je de rest van het artikel kunt lezen. Prachtige inspirerende gedachten uit de Bijbel voor geloofsverdieping, verdeeld over 10 mappen (Geloof, Bijbel, Schepping, Zonde, Verlossing, Bekering, Toekomst, Profetie, Beloften en HouVast) – elk uitgelegd in ongeveer 30 folders per map. Deze tekst maakt deel uit van C71C – Je kunt de complete folder downloaden onder “Download flyers” in Map 3 – De Schepping