Ik deed het op mijn manier

Frank Sinatra zong ooit “I did it my way”. Dat zullen velen hem nagezongen hebben en laat me eerlijk toegeven, ik zag het ook zo. Toen ik ging napluizen hoe dat lied tot stand kwam, ontdekte ik dat Paul Anka dat lied op Sinatra’s lijf had geschreven. Hij werd de bron van inspiratie voor allen na hem die het op hun manier wilden proberen. Het lijkt het kenmerk van deze tijd – om zich door geen rede of argument te laten paaien en de eigen goesting te volgen.

“Ik deed het op mijn manier”, zal ik op mijn grafsteen laten zetten, hoorde ik iemand zeggen. “ik heb God of een stel religieuze fanatici niet nodig die me vertellen wat ik moet doen. Wat is daar mis mee?”

Dergelijke opmerkingen beledigen me niet, maar ze maken me wel verdrietig, omdat ze suggereren dat men zich heeft afgesloten voor de mogelijkheid dat je het mis zou kunnen hebben. Het wijst erop dat je God en zijn zorg voor jou niet ernstig neemt. Hoewel je er misschien om zult lachen, is de waarschuwing van de Bijbel duidelijk: “Wie na bestraffingen halsstarrig is, zal opeens gebroken worden, en er zal geen genezing meer zijn.” (Spreuken 29:1).

Ik vraag me af waarom je God de rug hebt toegekeerd en erop staat je eigen weg te gaan. Misschien heb je het geloof van je ouders verworpen, of misschien heb je een slechte ervaring met een kerk gehad toen je jonger was. Maar misschien is de echte reden wel dat je vrij wilt zijn om te doen wat je wilt, en je weet dat God je misschien laat stoppen. Wat het ook is, ik dring er op aan om het eerlijk onder ogen te zien en jezelf af te vragen of het het risico waard is om je eeuwig leven te verliezen. Terwijl ik dit schrijf bereid ik een prediking voor voor komende zaterdag die ik de titel geef “De Smalle Weg” – geen autostrade, niet de brede boulevard waar van alles te beleven valt, wel de stille, ingetogen weg, met vallen en opstaan, waar mensen leren wandelen met God.

De Bijbel geeft ons tientallen voorbeelden van mensen die het “op hun manier hebben gedaan”… maar zie waar het hun bracht. Omdat God wou voorkomen dat je ook die bittere ervaring moest smaken, liet Hij het opschrijven, zodat je niet dezelfde fout zou maken. Maar misschien is het tevergeefs, en moet de geschiedenis zich herhalen “omdat de geschiedenis leert dat mensen uit de geschiedenis niets leren”, omdat ze hun eigen weg willen gaan. Geen pottenkijkers, geen betutteling. Moei je er niet mee. Het zijn mijn eigen zaken…
De tragedie is dat hoe meer we ons tegen God verzetten, hoe minder we Zijn stem kunnen horen. God houdt van je, en Hij zal je vergeven en je in Zijn familie verwelkomen tot je je laatste adem uitblaast. Maar als je erop staat je eigen weg te gaan, zal Hij je dat laten doen – tot het te laat is.
Als je maar even de moed had om het leven en de boodschap van Jezus Christus te onderzoeken zoals Hij te vinden is in de bladzijden van het Nieuwe Testament, en je dat trotse hart opzij zou zetten. Speel niet met je eeuwig leven door Hem af te wijzen of te onderschatten. De Bijbel zegt: “In Hem was leven, en dat leven was het licht voor de mensheid” (Johannes 1:4).