Goed nieuws te brengen dat is prachtig, maar we mogen niet vergeten het uit te leven. We proberen onze ogen open te houden en aandacht te hebben voor verantwoordelijkheden. Ik weet dat de christelijke wereld geneigd is te zeggen : “Wat baat al dat werken, leg het allemaal in Gods hand. God zal het wel oplossen.” Zegt de Bijbel trouwens niet dat we het NIET van de werken moeten verwachten ?
Inderdaad, werken maakt de mens niet zalig, eigen verdiensten redden de mens niet uit zijn miserabele positie ten opzichte van God. Maar als je eenmaal beseft wat God in zijn oneindige liefde voor je tot stand heeft gebracht, dat Hij je door het bloed van zijn Zoon Jezus eeuwig leven aanbiedt, dat Hij je verlost van de zonde en de straf die op de overtreding staat, dan kan je daarbij moeilijk onverschillig blijven? Zou het een GOED antwoord zijn aan het adres van een liefhebbende God, als wij geen andere conclusie kunnen maken, dan doorgaan met onze verwoesting en onrespectabele houding ten opzichte van Zijn schepping en Zijn levenswetten? Ik kan minstens enkele dozijnen minder prettig klinkende citaten geven die ooit uit de mond van christenen zijn gekomen… die wijzen op veel onwetendheid over wat onze taak is hier als christen, eenmaal wij Jezus als onze Verlosser hebben aanvaard.
Zou het mogelijk zijn dat sommigen niet echt begrepen hebben hoe God werkt en wat Hij doet en wàt Hij van ons verlangt ? Zou het mogelijk zijn dat gelovigen en priesters aan het ziekbed van kerkleden zitten en zeggen “het is Gods wil”…? Ziekte is nooit Gods wil, en als God iets zal doen, dan is het niet zijn wetten buiten werking stellen, of deze sterfelijke persoon nog wat uitstel geven… maar proberen in het kader van de ziekte nog iets goeds te doen gebeuren, waardoor deze schijnbaar zinloze lijdensweg wordt veranderd naar een zingevende ervaring. Het is dikwijls een pijnlijke prijs, maar het is niet de eerste, noch de laatste, die God vindt in lijden en strijd.
Natuurlijk is het leven van nù slechts voorlopig en voorbijgaand. Natuurlijk leven wij nù in een wereld die vertekend is door kwalijke invloeden en door mensen die Gods normen van vergeving en liefde niet hanteren. Dàt is de verschrikkelijke prijs die we de hele geschiedenis met ons meedragen, de vermenigvuldiging en de uitbreiding van één enkele daad die de mens uit Gods hand heeft gerukt. Precies daarom moet dit leven slechts voorlopig zijn, om niet een eeuwigheid lang aan dergelijke waanzinnige levenscondities te worden blootgesteld… slechts “honderd twintig jaar, dat is genoeg”. Ondertussen blijft de vraag :” Wat doe ik ermee ?” Ken je deze vraag, die mensen zich iedere dag stellen ?
Wat doe ik met mijn leven ?
Wat doe ik met mijn relaties ?
Wat doe ik met mijn vriendschappen ?
Wat doe ik met mijn tijd ?
Wat doe ik met Gods aanbod van vergeving ?
Wat doe ik met het voorbeeld van Jezus ?
Of algemeen : “Wat doe ik met de rest van mijn leven ?
Het is niet aan ons om van het leven af te doen, door te gaan met onlogische en irrationele gewoonten en aan het einde van de rekening God de schuld te geven. Ken je dat verhaal ? Ken je die veelgehoorde kritiek “Als er een God bestaat, waarom laat hij het dan toe ?” Daar is maar één antwoord op : omdat Hij om te bewijzen wie Hij werkelijk is, jou de volle vrijheid én verantwoordelijkheid moet geven over je leven, over je gezondheid en over je situatie. Dat is niet voor iedereen hetzelfde. Daarom is het advies voor elke dag “MAAK ER HET BESTE VAN”. Tot eer van God.
Of je kunt wachten…
wordt vervolgd
Goed Nieuws / HouVast 