Er woedt een verhit debat over wie de eigenaar is van het land waarop het moderne Jeruzalem ligt. Zelf benoemde “christelijke zionisten”1 zeggen dat God dat land oorspronkelijk aan de Joden heeft gegeven, en dat de Palestijnen er daarom helemaal geen “recht” op hebben. Deze christelijke zionisten hebben er bij Amerikaanse politici op aangedrongen de voorgestelde voorstellen naar de Vrede te verwerpen als beledigend voor God, omdat deze de Palestijnen gelijke rechten geeft om op het land te wonen – en een eigen staat te hebben – naast Israël. De voorstellen worden zelfs bestempeld als ‘een route naar de hel’2 – een ontkenning van Gods eeuwenoude belofte om Zijn uitverkoren volk dat specifieke stuk onroerend goed te geven.
Sommigen zullen zich afvragen wat zich eigenlijk afspeelt in het Midden Oosten, waarom dat geweld… Waarom niet gewoon in vrede met elkaar leven? Dit alles is het resultaat van het verkeerd lezen van het Oude Testament – verkeerde verwachtingen – het zien van materiële voordelen en macht – in plaats van uit te kijken naar het hemelse koninkrijk dat nooit zal wankelen.
In “De Zeven Tempels” heb ik de functie en het doel van de tempels belicht. Maar al decennia is er een nervositeit in Israël om de “derde” tempel op te richten. Merkwaardig genoeg zijn er onder die vele enthousiastelingen ook veel christenen die de bouw van de “derde” tempel zien als een onderdeel van de gebeurtenissen die het einde van het mensen-tijdperk op aarde inluiden – of die ervan uitgaan dat dat het begin zal worden van een nieuwe (positieve) episode in de mensengeschiedenis.
Laten we de Bijbelse feiten nader bekijken, niet alleen in het Oude Testament, maar ook in het Nieuwe Testament, geschreven in het volle licht van Jezus Christus.
Ten eerste het Oude Testament. In Genesis 17:8 zei God tegen Abraham: ‘Ik zal aan u en uw nageslacht na u het land waar u vreemdeling bent, heel het land Kanaän, als eeuwig bezit geven. Ik zal hun tot een God zijn.” Merk op dat deze belofte zowel aan Abraham als aan zijn zaad werd gedaan, en dat het land aan beiden gegeven zou worden als een ‘eeuwigdurend bezit’. Denk er over na. Om Abraham het land als een ‘eeuwigdurend bezit’ te laten bezitten, moet hij voor eeuwig leven. Dit kan alleen gerealiseerd worden door de dood en opstanding van Abrahams voornaamste ‘zaad’, die volgens Paulus Jezus Christus Zelf is (Gal. 3:16). Dus in Genesis 17:8, net als in andere oudtestamentische verzen, “predikte God vóór het evangelie aan Abraham” (Gal. 3:8).
Bedenk dat God aan Abraham beloofde dat het land zijn eeuwige bezit zou zijn. Toch – en dit is een sleutelpunt – gaf God hem [Abraham] volgens het Nieuwe Testament feitelijk “geen erfenis daarin [het letterlijke land], nee, zelfs niet zozeer dat hij er zijn voet op zette; toch beloofde Hij dat hij het hem als een eeuwig bezit zou geven” (Handelingen 7:5).
Hier vinden we:
- God beloofde het land aan Abraham
- Abraham heeft het letterlijke land Kanaän nooit bezeten.
Hoe kunnen we dit verzoenen? Heeft God gelogen? Heeft Zijn Woord gefaald? Duidelijk niet. De enige manier om dit te verzoenen is door te beseffen dat de ultieme belofte van “het land” niet betrekking had op de door de zonde vervloekte grond, maar eerder op de “nieuwe aarde” (zie Openbaring 21:1) die Abraham op een dag zou bezitten als een “eeuwigdurend bezit”. Door de dood en opstanding van Jezus Christus.
Zocht Abraham naar door zonde vervloekt land of door zonde bevrijd land als de belangrijkste vervulling van Gods belofte? Het antwoord staat in Hebreeën 11. Abraham “vertoefde in het land van de belofte, als in een vreemd land… met Isaak en Jakob, samen met hem erfgenamen van dezelfde belofte… want hij keek uit naar een stad die fundamenten heeft [het Nieuwe Jeruzalem], wiens bouwer en maker God is… deze stierven allemaal in geloof, omdat ze de beloften niet hadden ontvangen, maar ze van verre hadden gezien… ze bekenden dat ze vreemdelingen en pelgrims op aarde waren… maar nu verlangen ze naar een beter land, dat is een hemels” (verzen 9-16).
Deze verzen bewijzen dat het voornaamste land waar Abraham naar uitkeek hetzelfde land was waar hij fysiek in woonde, maar dan in een vernieuwde staat. Hetzelfde geldt voor alle oudtestamentische gelovigen, want Hebreeën 11 verwijst ook naar Jozef, Mozes, Gideon, Samuël en “alle profeten” (vers 32), waarbij wordt gezegd dat zij allen “de belofte niet hebben ontvangen” (vers 39) van het land als een ‘eeuwig bezit’. Ook al woonden deze oudtestamentische heiligen in het fysieke land Kanaän, ze wachtten nog steeds op de toekomstige vervulling van Gods ‘land’-belofte aan Abraham. Gedurende hun hele leven waren zij ‘vreemdelingen en pelgrims op aarde’.
Het eigenlijke land Kanaän ligt nog altijd onder de vloek van de zonde – waarin de oudtestamentische heiligen leefden. Afgezien hiervan moeten we altijd in gedachten houden dat het Nieuwe Testament duidelijk onthult dat de ultieme hoop van Abraham en de oudtestamentische heiligen niet de door zonde vervloekte aarde was waarop het moderne Jeruzalem ligt, maar het Land – gereinigd van zonde – dat al Gods trouwe kinderen op een dag zullen erven als een “eeuwigdurend bezit” door de dood en opstanding van Jezus Christus, Abrahams voornaamste “zaad” (Galaten 3:16).
“Niettemin verwachten wij, overeenkomstig Zijn belofte, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waarin gerechtigheid woont.” 2 Petrus 3:13.
REFERENTIES
- Newsweek, “A Very Mixed Marriage”, p. 35. June 2, 2003.
- Ibid.
Heel de Bijbel is één aaneensluiting van God om in te gaan tot Zijn rust, die wordt gedemonstreerd in de sabbat.
Het onderhouden van de sabbat is ingaan in Gods’ tempel, samenkomen om de grote daden des Heren te verkondigen, zijn werken in herinnering te brengen en Hem lof en eer te brengen.
De Tempels op aarde waren maquettes om te proberen aan mensen de hemelse dingen duidelijk te maken, vooral Jezus Christus te leren kennen en Zijn werk in het hemelse heiligdom, ten behoeve van ons.
Al de aandacht die vandaag besteed wordt aan de voorbereiding en de wens om een “derde” tempel te bouwen, leidt de aandacht weg van Jezus en zijn offer, terwijl Hij het is die een nieuwe tempel voorbereidt, waarvan Hij de Bouwmeester is.
In afwachting nodigt Hij ons uit om in Zijn voetsporen te gaan en een levende tempel van rust te zijn, een teken en getuigenis voor de wereld – van een God die nog wacht opdat niemand zou verloren gaan, om aan allen die Zijn aanbod aannemen de RUST te schenken.
Zo’n dag van rust en bezinning gaat door op 8 augustus 2026 in Erwetegem in openlucht (Potaardestraat 2). Daar zullen we het hebben over 7 tempels – hun doel, de lessen die we eruit halen, en de verwachting die alles overtreft.
Zin om erbij te zijn? Je bent hartelijk welkom vanaf 9,30 uur voor :
- 10:00 uur : Bijbelstudie “Liefde die alles overwint”
- 11:20 uur : Bijbeloverdenking “De Tempel die we verwachten”
- 12:30 uur : Gebruik van zelf meegebrachte picknick ergens in de tuin.
- 14:30 uur : Wandeling in de omgeving
- je neemt deel aan het onderdeel dat je verkiest. je komt en gaat wanneer je wil.
- dit treffen is open voor iedereen.
- meer info : 0484 40 50 05
