Als je met kinderen zou gaan zitten en ze zou vragen waarom we bestaan, zou hun antwoord misschien grappig, vermakelijk of verrassend diepzinnig zijn. Maar ze zullen waarschijnlijk geen volledige verklaring geven voor zo’n raadselachtige vraag.
En toch is er iets intrigerends aan hoe jonge kinderen het leven zien. Een groot deel van hun identiteit is geworteld in hun plaats binnen het gezin, en voor veel kinderen geeft de liefde die ze van hun ouders ontvangen een gevoel van voldoening en erbij horen dat ze niet volledig begrijpen.
In de loop der jaren begint er iets te veranderen. Naarmate kinderen de adolescentie en volwassenheid bereiken, maken ze kennis met het idee dat het leven een hoger doel heeft. Met dit besef komt vaak een verontrustend gevoel – dat we ons nooit echt vervuld zullen voelen totdat we dat doel ontdekken en nastreven.
In ‘The Meaning of Your Life: Finding Purpose in an Age of Emptiness’ vertelt auteur Arthur C. Brooks verhalen van mensen wier ervaringen dit patroon volgden. Zoals dr. Brooks uitlegt, is het nastreven van je levensdoel een waardevolle onderneming, vaak ondernomen door ambitieuze mensen die een verschil willen maken en voluit van het leven willen genieten. Maar dat neemt niet weg dat ontmoediging kan toeslaan wanneer toewijding en jarenlange harde arbeid geen betekenisvolle resultaten opleveren.
Ondanks hun vele prestaties en ondernemingen en sociale status en hun waardevolle bijdrage in het leven van anderen, moesten de mannen en vrouwen in het boek van Arthur Brooks toegeven dat er nog iets ontbrak – dat er een leegte was die ze gewoon niet konden vullen.
Waarover gaat het? Psychology Today geeft een beknopte definitie van de angst om het hogere en persoonlijke doel te missen als “de stress, onzekerheid, vermoeidheid en frustratie die voortkomen uit het proberen om het diepere levensdoel te definiëren en te bereiken.”
Doelangst wordt vaak afgedaan als minder belangrijk dan alle andere problemen en uitdagingen waarmee mensen in het leven te maken krijgen. Maar de onrust die mensen voelen wanneer ze hun doel niet vinden, mag niet worden genegeerd. Het is een universeel probleem dat direct van invloed is op hoe mensen hun leven leiden.
Doelangst ontstaat wanneer de plekken waar we naar ons doel zouden moeten zoeken, geen bevredigend antwoord bieden, want we zoeken het vaak waar het niet te vinden is.
De personen die A. Brooks interviewde waren succesvol. Ze hadden indrukwekkende onderscheidingen ontvangen, felbegeerde promoties verdiend en carrière gemaakt. “Hun leven zag er van buitenaf benijdenswaardig uit, maar van binnen voelen ze zich leeg. Ze wachten tot hun doel hen vindt, maar dat gebeurt nooit” (2026, p. 10).
Hoewel fysieke bezigheden waarde aan het leven kunnen toevoegen, kunnen ze het doel nooit volledig definiëren, omdat ze geen antwoord geven op de vraag waarom we hier zijn. Zolang we niet weten waarom we op aarde zijn, kunnen we ons doel niet volledig begrijpen.
Waar kunnen we dan het antwoord vinden op deze vraag?
Over het algemeen presenteren boeken en coaches en influencers een paar gebieden waaruit mensen zingeving putten. Maar een nadere beschouwing van deze gebieden laat zien dat elk ervan, hoewel belangrijk, ons gevoel van zingeving ondersteunt in plaats van het te vervullen. Een carrière is niet het ultieme doel
Terwijl we een droombaan nastreven, weten we diep van binnen dat zelfs de meest lonende carrière op zichzelf geen blijvend gevoel van zingeving biedt.
Prediker worstelde eeuwen geleden al met dit concept en erkende dat alles wat we in ons werk bereiken fysiek, beperkt en gedoemd is om te verdwijnen (Prediker 1:3, 14). We zijn geweest, we hebben onze steen verlegd, en we worden vergeten. Dit betekent niet dat we genoegen moeten nemen met banen die we met tegenzin volbrengen. Het nastreven van zinvol werk stelt in staat om te genieten van wat we doen, en dat is Gods bedoeling (Prediker 3:13). Maar we kunnen er niet op vertrouwen dat het ons doel bepaalt.
Ons doel is niet alleen om “de wereld een betere plek te maken”, hoe mooi dat ook mag zijn.
De wereld kent zoveel existentiële uitdagingen dat het moeilijk is om te zien hoe onze inspanningen enig betekenisvol verschil kunnen maken. Dit betekent niet dat we achteroverleunen en weigeren een bijdrage te leveren aan de wereld om ons heen. De Bijbel moedigt ons aan om “goed te doen aan allen” wanneer we de kans krijgen en ons licht laten schijnen voor anderen (Galaten 6:10; Mattheüs 5:14-16).
“Ons ware doel – de ultieme reden van ons bestaan - draait om relaties. Het gaat erom zonen en dochters van God te zijn!”
“We ontdekken dat alleen God blijvende oplossingen kan bieden voor de problemen van de wereld. Hij heeft de verantwoordelijkheid om de wereld te veranderen niet op onze schouders gelegd.
Zelfverbetering zoals het kneden van ons karakter (waar God dikwijls de omstandigheden voor laat meewerken), is inherent spiritueel van aard. Streven naar zelfverbetering – vooral wat betreft ons karakter – is een nobel streven, en de Bijbel biedt ruime instructies voor spirituele groei. Door de Bijbel als leidraad te gebruiken, werken we naar ons doel toe. Maar we streven niet naar groei louter omwille van de groei. Ons doel bepaalt welke groei we moeten nastreven, waarom die groei belangrijk is en wat de uiteindelijke uitkomst van onze inspanningen zal zijn.
Relaties geven veel betekenis en kleur aan het leven. Het is veilig om te zeggen dat een leven zonder betekenisvolle menselijke connecties er somber uitziet. Wanneer we terugkijken op ons leven, bestaan onze mooiste herinneringen steevast uit momenten die we met geliefden hebben gedeeld – de momenten waarop we elkaar aanmoedigden en steunden, oprecht advies gaven en ontvingen en elkaars lasten droegen.
Hoe essentieel deze relaties ook zijn en hoeveel ze ons leven ook verrijken, op zichzelf vormen ze niet de reden van ons bestaan. Maar onze familierelaties kunnen een voorproef geven van dat diepere doel.
Ons ware doel – de ultieme reden van ons bestaan – draait erom zonen en dochters van God te zijn!
Romeinen 8:29 zegt dat Jezus Christus – Gods Zoon en erfgenaam – “de eerstgeborene onder vele broeders” is, en 2 Korintiërs 6:18 zegt dat God een Vader voor ons zal zijn en dat wij Zijn zonen en dochters zullen zijn.
Met dit ware doel als fundament kunnen we de rest van ons leven vormgeven en opbouwen. De relaties die we in dit leven opbouwen, leren hoe we elkaar moeten liefhebben en in harmonie samenleven, zoals we dat ook in Gods Koninkrijk zullen doen. De Bijbel maakt duidelijk dat we een rechtvaardig karakter moeten ontwikkelen door de zonde te overwinnen en te groeien.
Zij die hun ware doel kennen, ontvangen een extra geschenk: bevrijding van de angst om hun doel te missen. We zijn geschapen voor iets groters en vinden troost in de wetenschap dat onze liefdevolle Vader een doel voor ons heeft dat alles wat dit leven te bieden heeft, ver overstijgt. Wat een geweldig geschenk is het om Zijn kinderen te zijn!
Jesaja 56:5 vat het samen : Ik zal hun in Mijn huis en binnen Mijn muren een plaats en een naam geven, beter dan die van zonen en dan die van dochters; een eeuwige naam zal Ik ieder van hen geven, een naam die niet uitgewist zal worden.
