Auteur: stefaandewever

in 1982 begon ik met Groene Dag, omdat ik enthousiast was over het project "gezond leven, natuurlijk eten, positief denken". Dat was nieuw voor mij, maar het resultaat zo hoopgevend, dat ik dacht "dat moet iedereen weten" en "hoe heb ik al die jaren zonder Groene Dag geleefd?" Dat wordt voortaan de 'School voor Natuurlijke Gezondheid' waar ook jij voor uitgenodigd wordt: een levenslange school om "het beste van het leven te maken" !

Geheel anders

Want als je Jezus kent, ben je heel anders

Je hebt het misschien ooit moeten horen “Waarom kan je niet gewoon doen ?” of nog sterker : “Waarom kan je niet NORMAAL doen”… of waar het op neer komt : “Waarom houd je het niet zoals iedereen ?”

Misschien klonken dergelijke vragen als een verwijt, en ik heb ze ook gekend. Er zijn tijden geweest waarin ik niet voor mijn ideeën durfde uitkomen uit vrees belachelijk gemaakt te worden. Want dat voelt pijnlijk aan. Je weet dat je iets beter hebt gevonden, je probeert het zo positief mogelijk te beleven… en je krijgt tegenwind, verwijten, men haalt je door het slijk… 

Hopelijk niet, maar ik weet dat sommigen ermee te maken hebben en het heeft te maken met sociale verhoudingen en intermenselijke relaties. Wie zich probeert los te maken uit traditionele patronen, hoe fout ze ook zijn, gaat zonder het te willen in tegen de verdedigers van die tradities. 

De menselijke geest is soms complex. Mensen kennen hun fouten en gebreken, maar proberen ze goed te praten, zoeken naar excuses, zoeken argumenten om door te gaan… en dan komt daar iemand die zich onttrekt aan de zuigkracht van de massa. Die wordt meteen met tegenwind en kritiek bedacht. De negatieve reacties komen als een waterval.

Wat moet je daarmee ? Vooral als de reacties van zeer dichtbij komen ? Toch maar ‘gewoon’ doen voor de lieve vrede? Of een strategie uitbouwen om die keuzes trouw te blijven en er een werkbare en leefbare ondergrond voor te vinden ?

Soms lukt het, soms niet. Want als jij bewijst dat het mogelijk is om ANDERS te leven, bewijs je dat diegenen die het tegendeel beweren ongelijk hebben… En dat willen ze zeker verhinderen, ongeacht waarover het ook gaat. Gaat het om roken of drinken, je voeding of je geloof, ze vinden altijd vurige pijlen. 

Precies daarom moet je gewapend zijn. Lees er de Bijbel op na en je vindt de uitrusting die nodig is om tegen de stromen van kritiek in te gaan ! Laat men je dan maar proberen te verslaan !

De Bijbel is een boek voor diegenen die willen overwinnen. Uit onszelf kunnen we dat niet, maar met Gods hulp zijn alle dingen mogelijk. 

De Bijbel spreekt ons aan met “Gij, geheel anders…” en maakt daarbij een vergelijking met de wereldse mens. Het is natuurlijk mogelijk dat deze mens zich ook christelijk noemt, maar de Bijbel leert ons ook wat de inhoud is van dat anders zijn. 

De dingen die ons inspanningen hebben gekost om ze te veroveren, blijven in ons leven altijd de zaken van grote waarde. 

Het mooie is, dat door zich te engageren er een ongekende ijver en energie wordt opgewekt. Het gaat je ter harte als je iets hebt gedaan voor de dingen waarvoor je hemel en aarde bewogen hebt.  

De tekst van deze nieuwsbrief is een stukje uit de folder C298 / HouVast / Heel anders – Het is een nieuw project met een wekelijkse digitale folder. Prachtige inspirerende gedachten uit de Bijbel voor geloofsverdieping, verdeeld over 10 mappen (Geloof, Bijbel, Schepping, Zonde, Verlossing, Bekering, Toekomst, Profetie, Beloften en HouVast) – elk uitgelegd in ongeveer 30 folders per map. Deze tekst maakt deel uit van C298 . Je kunt de complete folder downloaden onder “Download flyers”.

De doden zijn dood

Wat zegt de Bijbel over hoe we met onze overleden voorouders moeten omgaan?

Dit is een belangrijke vraag op het gebied van de zending, in het bijzonder met betrekking tot wereldreligies die zich toeleggen op de verering en aanbidding van de geesten van overleden voorouders. Deze praktijk is niet alleen een religieuze overtuiging, maar is in sommige gevallen ook een kwestie van de sociale en nationale identiteit van het volk. Deze religieuze praktijk was in het hele oude Nabije Oosten algemeen bekend en had een impact op sommige Israëlieten. God negeerde dit fenomeen niet, maar pakte het frontaal aan.

OORSPRONG VAN DODE VOOROUDERS RITUELEN

Er is één fundamenteel concept dat gemeenschappelijk is voor oude en moderne rituelen van verering en contact met dode voorouders: een dualistische kijk op de menselijke natuur, volgens welke mensen bestaan ​​uit twee elementen, waarvan er één overleeft na de dood van het lichaam. De geest of ziel die overleeft, blijft op de een of andere manier op een weldadige of bedreigende manier verbonden met de leden van de uitgebreide familie. De levende leden zijn verantwoordelijk om in de behoeften van de geest te voorzien en tonen aldus respect en eerbied voor de doden. Als reactie hierop wordt gedacht dat de overleden voorouders het gezin beschermen en verzorgen. Volgens deze opvatting zullen de geesten, wanneer de verantwoordelijkheid om voor de geesten van de doden te zorgen niet wordt uitgevoerd, boos worden en behoefte hebben aan pacificatie. Er wordt gedacht dat deze geesten bovennatuurlijke kennis bezitten, zodat de levenden hen kunnen raadplegen om kennis over de toekomst te verwerven.

HET ANTWOORD VAN GOD DOORHEEN ZIJN WOORD

God verbiedt categorisch het raadplegen van “geesten” van de doden (Deut. 18:11, 12). Voor het overleg was doorgaans een medium nodig dat beweerde de boodschap van de doden te ontvangen of bezeten kon zijn door de geest (1 Sam. 28:11-19; Lev. 19:31; 20:6, 27). Dit verbod is gebaseerd op het bijbelse begrip van de menselijke natuur. Mensen zijn een ondeelbare eenheid van lichaam en leven die eindigt wanneer de persoon sterft. Het intellectuele leven van degenen die sterven gaat verloren (Ps. 146:4); ze zijn niet productief (doen geen werk), kunnen geen plannen maken en hebben geen kennis of wijsheid (Pred. 9:10). Hun geheugen is niet langer actief en hun vermogen om kennis te vergaren en hun emotionele leven verdwijnen – ze zijn niet meer in staat lief te hebben, te haten of jaloezie te ervaren (verzen 5, 6). Hun religieuze leven (vers 5; Ps. 30:9; 115:17), evenals hun sociale leven, komt tot een einde, want ze zijn helemaal niet meer betrokken bij de wereld van de levenden (Pred. 9:6). ). Met andere woorden: ZE ZIJN DOOD! Hun enige hoop is de opstanding uit de doden (Jes. 26:19; 1 Thess. 4:16, 17).

DE DOOD IS EEN VIJAND

De dood is de laatste vijand die voor eeuwig door Christus wordt verslagen bij Zijn wederkomst (1 Kor. 15:26). In rituelen uit het Oude Testament werd de vijandschap van de dood uitgedrukt door het symbool van onreinheid. Rituele onreinheid scheidde mensen van God en de samenleving, waardoor de dood het toonbeeld werd van het onreine en de afwezigheid van het heilige (vgl. Lev. 5:2; 19:2; 21:1; Num. 6:9). In contact komen met de doden betekende vriendschap sluiten met de vijand in plaats van met de levende God. Als bepaalde kennis mensen bereikt die afkomstig lijkt te zijn uit het rijk van de dood, komt dat doordat kwade machten pretenderen de doden te vertegenwoordigen. Toen het medium aan Saul beschreef wat ze zag, zei ze: “Ik zie een geest [‘elohim, een god] uit de grond opkomen” (1 Sam. 28:13, NCV; vgl. Lev. 17:7) . Alleen de ware God heeft de leiding over de toekomst, en Hij deelt Zijn kennis, plannen en wil met de levenden door Zijn Woord. Er is geen noodzaak of reden om de doden te raadplegen. Het is voor God een gruwel, omdat het een misleiding is of een voortzetting van de leugen die begon in de paradijstuin.

Ben je ook geïnteresseerd in de volgende flyers (C114 tot C120), Discussies over de dood waarin Steve Wohlberg alle bijbelse gedachten samenbrengt, bijvoorbeeld : Deel 1: Kunnen we met de doden praten? … geïnteresseerd? stuur ons een mail met de vraag voor deze serie van 7 flyers. Je ontvangt spoedig een downloadlink.

Hoe zit het met de ziel

Gods woord leert ons dat er niet zoiets is als de inherente onsterfelijkheid van de ziel, en bevestigt dat mensen een ondeelbare eenheid van leven in lichamelijke vorm zijn. Daarom is onsterfelijkheid een goddelijk geschenk dat onlosmakelijk verbonden is met de wederopstanding van het lichaam. Helaas heeft de christelijke kerk zich aangesloten bij de platonische visie op een inherente onsterfelijke ziel. Laten we beide posities afzonderlijk bekijken.

ONSTERFELIJKE ZIEL ?

Ten eerste resulteert de bewering dat de ziel onsterfelijk is in de leer dat het leven van een persoon buiten het lichaam onverwoestbaar is. Ten tweede is deze onsterfelijke ziel (wat deze ook mag zijn) iets dat van nature en functie toebehoort aan een mens. De ziel is in feite de onstoffelijke mens die op zichzelf bestaat. Ten derde is het, als dit het geval is, duidelijk dat op geen enkel moment in de geschiedenis van de zondige mensheid het leven van de ziel – de ziel zelf – überhaupt in gevaar is geweest. Zeker, het lichaam sterft als gevolg van de zonde, maar de ziel leeft voor altijd voort. Ten vierde: als we gelijk hebben in onze eerdere uitspraken, dan heeft de ziel zelf geen verlossing nodig, omdat niets haar kan bedreigen. Ten vijfde zouden sommigen waarschijnlijk beweren dat het de sfeer is waar de onsterfelijke ziel blijft bestaan ​​die de noodzaak voor verlossing introduceert, maar niet voor de verlossing van de ziel. Met andere woorden, ze zouden waarschijnlijk betogen dat de ziel door Christus terug moet gaan naar de sfeer van God om te ontsnappen aan de tweede sfeer van het bestaan, bestaande uit het voor altijd en eeuwig branden in de hel.

ONSTERFELIJKHEID EN HET EVANGELIE

De inherente onsterfelijkheid van de ziel leert dat er iets in onze natuur is dat we nooit zouden verliezen, ongeacht onze geestelijke toestand. De Bijbel leert echter dat de zonde de totaliteit van de persoon permanent heeft beschadigd – zowel het innerlijke leven als het geestelijke, fysieke en sociale leven – waardoor mensen verlossing nodig hebben. De enige optie is om een ​​nieuwe schepping te worden door het reddende offer van Christus.

Omdat het menselijk bestaan ​​nooit in gevaar is geweest, wordt de diepte van het offer van Christus en het goddelijke geschenk van Gods liefde die daardoor tot uiting komt, afgezwakt. Hij gaf Zijn leven niet voor mijn ziel, omdat de ziel onsterfelijk is! Hoewel zonde de verzoening van de ziel met God vereiste – zo beweren sommigen – schaadde het het inherente leven van de ziel niet. De schade die zonde en rebellie toebrachten aan de menselijke natuur en die tot onze ondergang zou leiden, wordt opnieuw gedefinieerd, en dientengevolge wordt de omvang van het offer van Christus niet in zijn juiste dimensie afgebeeld.

De betekenis van het offer van Christus bestond erin af te dalen naar de diepte van onze hachelijke situatie om ons het leven terug te geven dat we verloren hadden. Het beperken van de schade van de zonde in ons leven zou de omvang van de opofferende liefde van God die aan het kruis wordt getoond, vertroebelen. Ten slotte verdraait de leer van de inherente onsterfelijkheid van de ziel Gods liefdevolle karakter, zoals geopenbaard aan het kruis, door de eeuwige dood opnieuw te definiëren als het eeuwige verbranden van de ziel van de goddelozen in de hel. Wat voor soort God zou mensen voor altijd doen branden omdat ze een kort zondig leven op deze planeet leidden? Dit is een van de grootste leerstellige tragedies in de geschiedenis van het christendom en is ongetwijfeld het gevolg van het aanvaarden van het geloof in de inherente onsterfelijkheid van de ziel. De leer van de “onsterfelijkheid” is van duivelse komaf en dateert vanaf de Paradijstuin, waar de Satan het eerste mensenpaar voorloog “Gij zult volstrekt niet sterven”. De Bijbel leert dat de doden niets weten en dat God alleen eeuwig is. Gods waarheid is echter zoveel rijker en hoopvoller. En daarom kijken wij uit naar Jezus’ wederkomst, de dag waarop Hij zal spreken over het stof, waarop de graven zullen open gaan en zij die Hem hebben verwacht zullen opstaan. Hij, Die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het gelijkvormig wordt aan Zijn verheerlijkt lichaam, overeenkomstig de werking waardoor Hij ook alle dingen aan Zichzelf kan onderwerpen.

Ben je ook geïnteresseerd in de volgende flyers (C114 tot C120), Discussies over de dood waarin Steve Wohlberg alle bijbelse gedachten samenbrengt, bijvoorbeeld : Deel 1: Kunnen we met de doden praten? … geïnteresseerd? stuur ons een mail met de vraag voor deze serie van 7 flyers. Je ontvangt spoedig een downloadlink.

Water in de woestijn

Dor land.

Aan het bed van een aan kanker stervend familielid op de afdeling intensive care, zijn gezicht van mij afgewend, geen van beiden sprak een woord. Ik dacht : Waarom. Wat is de zin van dit nutteloos lijden? Waarom leeft de mens?

Dor land.

Berichten over oorlog en geweld. Overstroming eist tientallen mensenlevens. Aardbeving ontneemt honderden have en goed. Een greppel met verbrande lijken langs een weg waarover kinderen van school naar huis gaan in een door oorlog verscheurd land.

Dor land.

Het ziekenhuis waar een computeruitdraai “spontane abortus” vermeldt van de baby waarnaar een vrouw en haar man zo lang hadden uitgekeken.

Dor land.

Onherbergzame gebieden die bloei en vreugde verstikken. Kale, dorre vlakten waar hete, meedogenloze winden de hoop begraven en het leven ontkennen op plaatsen waar ooit rijke plantengroei de aarde vergroende met metersdikke bomen.

Een volmaakt profetisch symbool

Een stad in de woestijn.  Een eindje naar het noorden of oosten, en je belandt in een verzengend gebied met in de zomer temperaturen boven de 40°.  Hier reiken de wortels van de schrale struiken tot diep in het hete zand op zoek naar water.  Beddingen van lang verdroogde meren zijn stille getuigen van leegte en teruggang. De grimmige bergketens staan slechts een zeldzame bui toe om een kortstondige verkwikking te brengen in een hardvochtige omgeving.

Is de fysieke woestijn voor de dorre plaatsen in het hart van de mens niet de beste metafoor ?

God inspireerde de profeet Jesaja om de vernietiging van het ontspoorde volk te voorspellen.  Maar Jesaja voorzag tegelijk de heropleving, de wedergeboorte van zijn volk :

“De woestijn en het dorre land zullen zich verblijden, de steppe zal juichen en bloeien als een narcis; zij zal welig bloeien en juichen, ja, juichen en jubelen” (Jesaja 35:1-2).

De woestijn in bloei ?  Hoe is dat mogelijk ?  Doordat God zelf komt om zijn volk te redden !

De tekst van deze nieuwsbrief is een stukje uit de folder C299 / Houvast – Water in de Woestijn – Het is een nieuw project met een wekelijkse digitale folder. Prachtige inspirerende gedachten uit de Bijbel voor geloofsverdieping, verdeeld over 10 mappen (Geloof, Bijbel, Schepping, Zonde, Verlossing, Bekering, Toekomst, Profetie, Beloften en HouVast) – elk uitgelegd in ongeveer 30 folders per map. Deze tekst maakt deel uit van C299 . Je kunt de complete folder downloaden onder “Download flyers”.

De laatste vijand

Het is opvallend hoeveel dichters, componisten en schrijvers er in de loop der tijd een relatie hebben gelegd tussen de Herfst en het afscheid nemen van dit leven. Het is niet toevallig dat in onze westerse traditie deze periode van het jaar werd uitgekozen om op een of andere manier diegenen te herdenken die van ons zijn heengegaan.

In deze tijd praten we niet graag meer over dood en sterven. Soms heb ik de indruk dat dit onderwerp het enige taboe is dat overeind bleef. Je mag over alles praten, op alles kritiek uitoefenen, over alles je eigen mening verkondigen maar over dood en sterven wordt liever niet gesproken. Mensen weten er blijkbaar geen raad mee.

Ik vind dat niet abnormaal. Zelf heb ik het er ook moeilijk mee, niet dat ik het niet begrijp en niet dat ik geen hoop heb, of ook niet dat ik niet weet wat er met de doden is en dat de dag komt dat allen die in de graven zijn en die hun hoop op Hem hebben gesteld,  Jezus’ stem zullen horen en zullen opstaan. Ik vertrouw op Gods woord en houd vast aan Zijn beloften. Het is de waarheid die vast en zeker is en niet zomaar een zoethoudertje. Alleen zie ik het verdriet van anderen bij de scheiding van een geliefd persoon. Hoe kun je een persoon, die kort geleden iemand heeft verloren die hem of haar heel dierbaar was, troost brengen? Hoe ga je met zo’n diep verdriet om? 

Jarenlang heb je iemand door en door gekend, je hebt lief en leed gedeeld, je beleefde de intiemste momenten… maar dat alles is voorgoed voorbij. Het komt nooit meer terug. Alleen de gedachten, de herinneringen… Want de dood is voor mensen zo “definitief”, “onomkeerbaar”. 

Je kunt misschien bijna alles wat in de Bijbel staat ontkennen en tegenspreken maar tegen een aantal uitspraken in verband met de dood heb je geen verweer:

“En zoals het de mensen beschikt is, eenmaal te sterven” Hebreeën 9:27.

Of een misschien meer bekende uitspraak uit het boek Psalmen:

“De dagen onzer jaren, daarin zijn zeventig jaren, en, indien wij sterk zijn, tachtig jaren; wat daarin onze trots was, is moeite en leed, want het gaat snel voorbij, en wij vliegen heen.” (Psalm 90:10)

Ik weet dat er lezers zijn die deze magische grens van 80 reeds voorbij zijn; dat zijn dan de héél sterken.

Alhoewel het onderwerp “de dood” en alles wat ermee te maken heeft, niet populair is, wil ik toch stil staan bij wat de Bijbel ons over de dood en over het leven na dit leven wil leren. Omdat ik geloof dat het heel belangrijk is dat we daar een duidelijk inzicht in hebben; omdat ik denk dat we anderen pas op de juiste manier kunnen troosten en bemoedigen wanneer we zelf doordrongen zijn van wat Jezus ons hierover te vertellen heeft. Omdat we geen boodschap van leven kunnen brengen als we over de dood zwijgen.

Ik geloof dat wij zelf pas een zinvol en vreugdevol leven kunnen hebben, wanneer we een juist besef hebben van wat ons na dit leven te wachten staat. Ik werd me daar van bewust toen ik deze uitspraak las: “Je kunt pas echt leven, wanneer je geen angst meer hebt om te sterven”.

Dat vond ik een heel rake opmerking. Je kunt pas echt genieten van dit leven, wanneer je je angst om te sterven hebt overwonnen. Je kunt enkel en alleen een diepere zin aan dit leven geven, wanneer je je bewust begint te worden dat het einde van ons verblijf op deze aarde niet het einde van het leven hoeft te betekenen, maar dan moet je daar wel naar leven. 

De belangrijkste woorden, die ooit op deze wereld werden uitgesproken, zijn deze woorden van Jezus, zoals opgetekend in Johannes 11:25: “Ik ben de opstanding en het leven; wie in Mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven”.

Door deze uitspraak heeft Jezus aan het woord “leven” een nieuwe betekenis gegeven. Sinds Jezus deze woorden heeft uitgesproken is het leven niet langer een periode die begint bij onze geboorte en die eindigt bij ons sterven. Neen! Hier leert Jezus ons dat het leven na dit leven verder gaat voor wie in Hem gelooft.


De tekst van deze nieuwsbrief is een stukje uit de folder C113 / Zonde & Dood – Het is een nieuw project met een wekelijkse digitale folder. Prachtige inspirerende gedachten uit de Bijbel voor geloofsverdieping, verdeeld over 10 mappen (Geloof, Bijbel, Schepping, Zonde, Verlossing, Bekering, Toekomst, Profetie, Beloften en HouVast) – elk uitgelegd in ongeveer 30 folders per map. Deze tekst maakt deel uit van C113 . Je kunt de complete folder downloaden onder “Download flyers”.

Meer lezen :

Ben je ook geïnteresseerd in de volgende flyers (C114 tot C120), Discussies over de dood waarin Steve Wohlberg alle bijbelse gedachten samenbrengt, bijvoorbeeld : Deel 1: Kunnen we met de doden praten? … geïnteresseerd? stuur ons een mail met de vraag voor deze serie van 7 flyers. Je ontvangt spoedig een downloadlink.