Tag: onsterfelijke ziel

Wat is dat met de ziel?

Hebben mensen een onsterfelijke ziel?

Het zal u misschien verbazen dat de algemene opvatting dat de mens een onsterfelijke ziel heeft (of is), geen leer is die uit de Bijbel afkomstig is.

De dood is een realiteit van het leven, ook al denken we er liever niet over na. De dood kan ingrijpend zijn en ons scheiden van familie en vrienden. We willen graag geloven dat er iets beters wacht op een overleden dierbare – dat hij of zij naar een “betere plek” is gegaan.

Wat er na de dood gebeurt, is een mysterie. Dit wordt nog ingewikkelder gemaakt door de overtuiging van de meeste mensen dat de dood niet echt het einde van het leven betekent. Zowel christenen als niet-christenen gaan er doorgaans van uit dat de ziel van een goed mens bij het overlijden direct naar de hemel (of een andere eeuwige beloning) gaat, terwijl de ziel van een slecht mens in de brandende vlammen van de hel (of een andere plaats van eeuwige straf) terechtkomt om daar eeuwig te worden gepijnigd.

Die opvatting berust op de onjuiste aanname dat ieder van ons een onsterfelijke ziel is die in een fysiek lichaam leeft, en dat de ziel blijft voortbestaan ​​wanneer het lichaam sterft. Als dat waar zou zijn, zou de ziel na de dood ergens naartoe moeten gaan – en zo komen we bij de gangbare ideeën over hemel en hel.

De werkelijkheid ziet er echter heel anders uit. We moeten begrijpen wat het doel van het leven is en waarom we sterven. Wanneer we begrijpen waar het bij leven en dood om draait, kunnen we weten dat er inderdaad iets veel beters wacht op degenen die gestorven zijn – maar waarschijnlijk niet wat u dacht. De Bijbel maakt duidelijk dat de ziel niet onsterfelijk is en dat een mens na de dood noch naar de hemel, noch naar de hel gaat.

De bijbelse definitie van een ziel

In Genesis 2:7 lezen we: “En de HEERE God vormde de mens uit het stof van de aardbodem en blies de levensadem in zijn neusgaten; en de mens werd een levend wezen.” (een levende ziel)

Merk op dat er in dit gedeelte niet staat dat Adam een ​​ziel kreeg of dat er een of andere levensvorm, een ‘ziel’ genaamd, in hem werd geplaatst. Er staat dat hij een levende ziel werd (in het Hebreeuws: *nephesh*).

Mensen zijn levende wezens die door God, via de schepping, op wonderbaarlijke wijze de gave van het leven hebben ontvangen. Zowel de ervaring als de Schrift leert ons dat ieders leven eindigt in de dood. Maar wat gebeurt er daarna?

Kort na zijn schepping werd Adam gewaarschuwd dat zijn leven hem ontnomen zou worden als hij ongehoorzaam zou zijn aan God door te eten van de vrucht van een bepaalde boom in de Hof van Eden: “Maar van de boom van de kennis van goed en kwaad mag u niet eten, want op de dag dat u daarvan eet, zult u zeker sterven” (Genesis 2:17).

Wat bedoelde God toen Hij Adam waarschuwde dat hij zou “sterven”?

Niet lang na die waarschuwing aten Adam en Eva van die boom en kregen ze te horen: “In het zweet van uw gezicht zult u brood eten, totdat u terugkeert naar de aardbodem, want daaruit bent u genomen; want stof bent u en tot stof zult u terugkeren” (Genesis 3:19). Er staat hier niet dat alleen hun lichamen zouden sterven. Ondanks moderne opvattingen is er in de Bijbel geen aanwijzing te vinden dat een soort geestelijke ziel in een andere vorm, op een andere plaats of in een andere dimensie zou voortleven.

De oorsprong van de leer van een onsterfelijke ziel

Het was in feite Satan (voorgesteld als een slang) die tegen Eva loog en haar vertelde dat ze niet zou sterven als ze van de vrucht van de boom zou eten: “Toen zei de slang tegen de vrouw: ‘U zult zeker niet sterven. Want God weet dat op de dag dat u daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden en u als God zult zijn, kennende goed en kwaad'” (Genesis 3:4-5).

Door Eva te misleiden, probeerde Satan Gods gezag te ondermijnen door te beweren dat het negeren van Zijn instructie niet tot de dood zou leiden, maar dat zij, net als God, het vermogen zou hebben om te beslissen wat goed en kwaad is. Satan suggereerde ook dat zij, net als God, niet zou sterven. Met andere woorden: Satan introduceerde het concept van de onsterfelijke ziel.

Satans misleiding is de standaard van het christendom geworden, overgenomen uit de overtuigingen van oude heidenen. De online editie van de Catholic Encyclopedia stelt:

“Egypte levert al in een zeer vroeg stadium overvloedig bewijs van een uiterst levendig en intens geloof in een leven na de dood. Offers van allerlei soorten voedsel aan de geesten van de overledenen, uitgebreide begrafenisrituelen en de wonderbaarlijk vakkundige mummificatie van de lichamen van de overledenen getuigen allemaal van de kracht van de overtuiging van de Egyptenaren omtrent de werkelijkheid van het hiernamaals“ (artikel “Immortality”).

Hetzelfde artikel vermeldt ook dat de Griekse filosoof Plato in de vierde eeuw v.Chr. de leer van de onsterfelijkheid van de ziel populair maakte:

“Het was echter in de handen van zijn [Socrates’] grote leerling Plato dat de leer haar meest uitvoerige filosofische uiteenzetting en verdediging kreeg. … Voor Plato is de ziel een wezen dat volledig losstaat van het lichaam; ze verhoudt zich tot het lichaam zoals de stuurman tot het schip of de wagenmenner tot de wagen. De rationele ziel is de eigenlijke ziel van de mens. Het is een goddelijk element, en juist dit is onsterfelijk.”

In de Phaedo stelde Plato: „De ziel, waarvan leven een onafscheidelijke eigenschap is, zal nooit het tegenovergestelde van leven — de dood — toelaten. Zo wordt aangetoond dat de ziel onsterfelijk is, en omdat ze onsterfelijk is, ook onverwoestbaar” (Plato the Teacher: Being Selections From the Apology, Euthydemus, Protagoras, Symposium, Phaedrus, Republic and Phaedo of Plato, 1897, p. 449). Over de dood redeneerde hij verder: „Is dit [de dood] iets anders dan de scheiding van ziel en lichaam? … Dood zijn is het bereiken van deze scheiding, waarbij de ziel in zichzelf bestaat en van het lichaam gescheiden is” (pp. 425-426).

Voor deze opvatting wordt geen andere bron aangevoerd dan Plato’s eigen logica. Wat bijna universeel wordt geloofd en onderwezen, is niet afkomstig uit de Bijbel, maar gebaseerd op de redeneringen van deze heidense Griekse filosoof, die honderden jaren vóór de geboorte van Jezus leefde.

Hoe zit het met de ziel

Gods woord leert ons dat er niet zoiets is als de inherente onsterfelijkheid van de ziel, en bevestigt dat mensen een ondeelbare eenheid van leven in lichamelijke vorm zijn. Daarom is onsterfelijkheid een goddelijk geschenk dat onlosmakelijk verbonden is met de wederopstanding van het lichaam. Helaas heeft de christelijke kerk zich aangesloten bij de platonische visie op een inherente onsterfelijke ziel. Laten we beide posities afzonderlijk bekijken.

ONSTERFELIJKE ZIEL ?

Ten eerste resulteert de bewering dat de ziel onsterfelijk is in de leer dat het leven van een persoon buiten het lichaam onverwoestbaar is. Ten tweede is deze onsterfelijke ziel (wat deze ook mag zijn) iets dat van nature en functie toebehoort aan een mens. De ziel is in feite de onstoffelijke mens die op zichzelf bestaat. Ten derde is het, als dit het geval is, duidelijk dat op geen enkel moment in de geschiedenis van de zondige mensheid het leven van de ziel – de ziel zelf – überhaupt in gevaar is geweest. Zeker, het lichaam sterft als gevolg van de zonde, maar de ziel leeft voor altijd voort. Ten vierde: als we gelijk hebben in onze eerdere uitspraken, dan heeft de ziel zelf geen verlossing nodig, omdat niets haar kan bedreigen. Ten vijfde zouden sommigen waarschijnlijk beweren dat het de sfeer is waar de onsterfelijke ziel blijft bestaan ​​die de noodzaak voor verlossing introduceert, maar niet voor de verlossing van de ziel. Met andere woorden, ze zouden waarschijnlijk betogen dat de ziel door Christus terug moet gaan naar de sfeer van God om te ontsnappen aan de tweede sfeer van het bestaan, bestaande uit het voor altijd en eeuwig branden in de hel.

ONSTERFELIJKHEID EN HET EVANGELIE

De inherente onsterfelijkheid van de ziel leert dat er iets in onze natuur is dat we nooit zouden verliezen, ongeacht onze geestelijke toestand. De Bijbel leert echter dat de zonde de totaliteit van de persoon permanent heeft beschadigd – zowel het innerlijke leven als het geestelijke, fysieke en sociale leven – waardoor mensen verlossing nodig hebben. De enige optie is om een ​​nieuwe schepping te worden door het reddende offer van Christus.

Omdat het menselijk bestaan ​​nooit in gevaar is geweest, wordt de diepte van het offer van Christus en het goddelijke geschenk van Gods liefde die daardoor tot uiting komt, afgezwakt. Hij gaf Zijn leven niet voor mijn ziel, omdat de ziel onsterfelijk is! Hoewel zonde de verzoening van de ziel met God vereiste – zo beweren sommigen – schaadde het het inherente leven van de ziel niet. De schade die zonde en rebellie toebrachten aan de menselijke natuur en die tot onze ondergang zou leiden, wordt opnieuw gedefinieerd, en dientengevolge wordt de omvang van het offer van Christus niet in zijn juiste dimensie afgebeeld.

De betekenis van het offer van Christus bestond erin af te dalen naar de diepte van onze hachelijke situatie om ons het leven terug te geven dat we verloren hadden. Het beperken van de schade van de zonde in ons leven zou de omvang van de opofferende liefde van God die aan het kruis wordt getoond, vertroebelen. Ten slotte verdraait de leer van de inherente onsterfelijkheid van de ziel Gods liefdevolle karakter, zoals geopenbaard aan het kruis, door de eeuwige dood opnieuw te definiëren als het eeuwige verbranden van de ziel van de goddelozen in de hel. Wat voor soort God zou mensen voor altijd doen branden omdat ze een kort zondig leven op deze planeet leidden? Dit is een van de grootste leerstellige tragedies in de geschiedenis van het christendom en is ongetwijfeld het gevolg van het aanvaarden van het geloof in de inherente onsterfelijkheid van de ziel. De leer van de “onsterfelijkheid” is van duivelse komaf en dateert vanaf de Paradijstuin, waar de Satan het eerste mensenpaar voorloog “Gij zult volstrekt niet sterven”. De Bijbel leert dat de doden niets weten en dat God alleen eeuwig is. Gods waarheid is echter zoveel rijker en hoopvoller. En daarom kijken wij uit naar Jezus’ wederkomst, de dag waarop Hij zal spreken over het stof, waarop de graven zullen open gaan en zij die Hem hebben verwacht zullen opstaan. Hij, Die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het gelijkvormig wordt aan Zijn verheerlijkt lichaam, overeenkomstig de werking waardoor Hij ook alle dingen aan Zichzelf kan onderwerpen.

Ben je ook geïnteresseerd in de volgende flyers (C114 tot C120), Discussies over de dood waarin Steve Wohlberg alle bijbelse gedachten samenbrengt, bijvoorbeeld : Deel 1: Kunnen we met de doden praten? … geïnteresseerd? stuur ons een mail met de vraag voor deze serie van 7 flyers. Je ontvangt spoedig een downloadlink.