‘Uw belofte heb ik in mijn hart geborgen, zo zal ik niet tegen U zondigen. Geprezen bent U, HEER, onderwijs mij in uw wetten.’
Er bestaat een verhaal over twee reizigers die een plek zochten om te overnachten. Terwijl ze door het bos trokken, zag een van hen een oude pelsjagershut waar rook uit de schoorsteen kwam. Ze klopten op de deur en vroegen of ze daar konden overnachten. De oude man nodigde hen hartelijk binnen en gaf hen zijn enige slaapkamer.
Die mannen sliepen echter slecht, omdat ze een grote som geld bij zich hadden. Om de veiligheid daarvan te garanderen, sliepen ze om de beurt. De ander lette dan op het geld. In de vroege ochtenduren zag de man die de wacht hield een lichtje onder de deur. Zachtjes deed hij de deur op een kier en zag de jager aan zijn tafel zitten, terwijl hij aandachtig verdiept was in de Bijbel. Toen de pelsjager de Bijbel dichtdeed en zijn hoofd boog om te bidden, sloot de man de deur en maakte zijn metgezel wakker. Hij zei: ‘Ik denk dat we nu wel allebei gerust kunnen slapen, want deze man is te vertrouwen.’
Je kunt je afvragen of hetzelfde soort vertrouwen zou zijn opgeroepen, als hij de deur had geopend en de pelsjager Charles Darwins The Origin of Species had zien lezen?
Nog een verhaal: Een man loopt ‘s avonds laat naar huis als hij voetstappen achter zich hoort. Hij kijkt nerveus over zijn schouder en ziet dat hij wordt gevolgd door een groep jonge kerels. Zijn hartslag versnelt en hij gaat wat sneller lopen omdat hij bang is dat hij beroofd zal worden … of nog erger. De groep haalt hem echter met gemak in. Dan zie hij dat de meesten een Bijbel bij zich hebben. Het zijn geen dieven, maar het is een jeugdgroep die terugkomt van een Bijbelstudie op zaterdagavond. Bij het zien daarvan, slaakte hij een zucht van verlichting.
Vertrouwen gevormd door het Woord
Wat zorgt ervoor dat we serieuze Bijbelstudenten eerder vertrouwen? Laten we de neiging van welke cultuur dan ook om gelovigen te bespotten even buiten beschouwing laten en daar eens over nadenken. Zelfs als mensen hun medemensen met een geloofsovertuiging bespotten, erkennen zij instinctief toch wel dat iemand die ervoor kiest om volgens de Schrift te leven, naar alle waarschijnlijkheid moreel betrouwbaarder is. Daniël had te maken met allerlei problemen toen hij werd ondergedompeld in de Babylonische cultuur. Je ziet echter in hoofdstuk 2 dat de koning hem vertrouwde toen hij om meer tijd vroeg.
Het is best wel ironisch dat zoveel mensen de Bijbel haten en dat ze juist ook om die reden geneigd zijn mensen te vertrouwen die ernaar leven. Ze beseffen dat de Bijbel hoge morele eisen stelt aan de mens. De Bijbel laat op indringende wijze zien dat mensen verantwoording verschuldigd zijn aan een opperwezen – de Schepper. Wanneer iemand er uit eigen vrije wil voor kiest verantwoording af te leggen aan een morele God, dan vinden we het geen probleem die persoon als buurman/vrouw te hebben. Wanneer het tot ons doordringt dat God dezelfde morele normen vervolgens van ons verwacht? Dan is dat helaas maar al te vaak een heel ander verhaal.
Stel je de wereld voor, waar mensen leven volgens de hoge eisen van het goddelijke woord… Het zou al de hemel op aarde zijn.