Auteur: stefaandewever

in 1982 begon ik met Groene Dag, omdat ik enthousiast was over het project "gezond leven, natuurlijk eten, positief denken". Dat was nieuw voor mij, maar het resultaat zo hoopgevend, dat ik dacht "dat moet iedereen weten" en "hoe heb ik al die jaren zonder Groene Dag geleefd?" Dat wordt voortaan de 'School voor Natuurlijke Gezondheid' waar ook jij voor uitgenodigd wordt: een levenslange school om "het beste van het leven te maken" !

Grote Droom

houvast banner appelsIk droom van een wereld, door God bedoeld, 
zonder zonde, zonder geweld, 
maar met de betoning van liefde en dienstbaarheid… 
een wereld waar mensen tot hun recht komen,
in alle eerlijkheid en oprechtheid. 
Ik droom van een positieve wereld, waarin iedereen vol goede wil is,
zoals de engelen het bezongen, 
een wereld waarin God behagen heeft
en waarvan de handen geven, de voeten zich snellen
om het goede nieuws uit te dragen. 
Ja, die droom wordt ooit waar, omdat ik kan dromen, 
geleid door de Geest en weet dat Gods beloften een vervulling krijgen. 
Ooit zullen wij wandelen met onze grote broer Jezus aan onze zijde.
Hij zal ons Gods oneindig plan voor de eeuwigheid duidelijk maken.
Hij zal ons de liefde die wij soms hebben gemist tijdens ons leven op aarde,
in het hart leggen.
 Alle wonden worden geheeld en tranen gewist…

In afwachting kunnen alle mensen zich spiegelen
aan Zijn, ons mensenverstand te boven gaande liefde.
Want God zijnde, heeft Hij al zijn heerlijkheid afgelegd
en zich tot het uiterste laten vernederen. 
Als baby was Hij niet welkom,
als kind dwaalde Hij door de Tempel
en stond tegenover de groten in het geloof
en legde in alle eenvoud Gods wondere plan uit aan de wijzen van die Tijd.

De tijd kwam dat Johannes predikte als iemand die roept in de woestijn 
en doopte met water.
En dat de Hemel openging omdat de tijd rijp was
en het levend woord werd gesproken … en de profetieën vervuld werden.

Maar het hart van de mens bleef gesloten.
En wie Hij was werd maar begrepen, toen zijn lichaam bespuwd, bespot en vernederd
met alle laagheid van de wereld als een spiegel neerkeek 
terwijl Hij nog vertederd was… en riep “Vader vergeef het hun,
want ze weten niet wat ze doen…”

Koude rillingen gaan over mij in het besef,
dat ik mijn leven dank aan die liefdesdaad.
Dan droom ik van die dag waarvan God droomt…
De dag waarop vrede en harmonie de norm zijn in heel het Universum. 
In afwachting droom ik van broeders en zusters,mensen rondom ons,
waarin we die liefde ontdekken,
en van een plaats waar we kunnen samenkomen… waar het goed is te zijn
en waar mensen elkaar inspireren en verwarmen als het soms in de wereld kil is. 

Ik droom van een plaats, waar Gods Geest vaardig wordt in mensen, 
ouderen en jongeren, en waar ook vreemdelingen welkom zijn. 
Ik droom van een wereld, waar ieder met vallen en opstaan. 
probeert te leven uit geloof alleen, soms sterk en moedig, soms aangevochten 
en beproefd 
waar ruimte is voor iedere dimensie. 
Waar naast de machtige seqoias ook nietige struikjes toegang krijgen…, 
naast zonnebloemen, ook bosviooljes, 
naast bazuinen klinken ook kleppers en triangels. 

Ja Heer, in uw servies zijn kleine schoteltjes en ook kunstige kruiken… Maar alles mag er zijn. Over zo’n wereld droom ik!
Een wereld met een plaats om te ont-moeten, waarin mensen samenkomen
om te zingen en te bidden, om te luisteren en te mediteren, om te lachen en te huilen. 

Laat dat uw kerk zijn Heer, een plaats waar je oplaadt voor het leven van alledag en waar je je spanningen kwijt kunt.
Een huis van geloof in de Heer en elkaar. 
Waar  geleerd wordt wat vergeving is,.
Waar ruimte is voor toewijding en zegen en ook plaats voor teleurstelling en twijfel,
in afwachting van Uw Grote Dag. 

Die kerk : je mag er je jas uitdoen – en dan niet alleen in letterlijke zin –
maar het is een plek waar je je onvrede en je beschermlaag kunt afleggen, 
omdat je je veilig voelt voor het aangezicht van God en mensen.
Ik droom van Gods volk,  levend in navolging van Hem, die op een ezel van vrede reed, 
die niet veroordeelde, maar met met zijn vinger in het zand schreef…
Die water in wijn veranderde omdat het feest moest doorgaan. 
Die aren plukte op de sabbat, Want het leven is goed 
en de Wet Gods is er tot bevrijding. 
Die de voeten waste van zijn leerlingen en zijn leven gaf tot losprijs voor velen.

In de Talmud staat een sympathiek commentaar op de woordjes ‘wij’ en ‘ons’ in het vers :  “Nu gaan wij de mens maken, als het beeld van ons, op ons gelijkend” (Gen. 1,26) De rabbi vroeg :  “Met wie sprak God toen Hij zei ‘wij’ en ‘ons’?” Een christen denkt wellicht spontaan aan de drieëenheid, maar dat uitdrukkelijke antwoord maakt geen deel uit van de Joodse traditie. De rabbi beantwoordde zijn eigen vraag :  “God sprak reeds met de menselijke persoon die Hij ging scheppen :  jij en ik samen, we gaan de mens maken.  Want als jij niet meewerkt, kan ik van jou nooit een echte mens maken”.

Ter Overweging

houvastEen oprecht man kwam naar Sodom om die stad voor de catastrofe te behoeden. Dag en nacht predikte Hij op de straten en marktpleinen tegen schraapzucht, diefstal, oneerlijkheid en onverschilligheid. In het begin luisterden de mensen naar hem, glimlachten ironisch. Later evenwel luisterden ze niet meer; ze vonden hem niet grappig meer. De moordenaars moordden verder en de wijzen zwegen, alsof de man niet meer onder hen was.

Op een dag liep een kind vol medelijden op de ongelukkige prediker af en zei: “Arme vreemdehng, je schreeuwt je longen uit je lijf en gebruikt al je krachten van lichaam en geest, maar zie je niet dat het hopeloos is’.?”

De man antwoordde: “Ja, dat zie ik wel.”

“Maar waarom ga je er dan mee door?”

“Dat zal ik je zeggen. In het begin dacht ik nog dat ik de mensen kon veranderen. Nu weet ik dat ik dat niet kan. Toch schreeuw ik nog steeds, om te voorkomen dat de mensen mij zullen veranderen.

 

Wij danken U

  • Voor de bloemen die bloeien rondom ons;
  • Voor gezang van vogels, een hommel, een bij;
  • Voor alle mooie dingen die we horen of zien;
  • Vader in de hemel, daarvoor danken we U !
  • Voor het blauw van de zee, het blauw van de lucht;
  • Voor de grillige schaduw van hoge takken;
  • Voor de zinderende lucht en een koele bries;
  • Voor de schoonheid van de bloeiende bomen;
  • Daarvoor o Vader, danken we U.
  • Voor moederliefde en vaderzorg;
  • Voor sterke broers en lieve zussen;
  • Voor de liefde thuis en hier elke dag;
  • Voor uw leiding, zelfs al lopen we eens mis…
  • Daarvoor o Vader, danken we U !
  • Voor deze nieuwe morgen, met zijn schitterend licht;
  • Voor de rust en verkwikking van de nacht;
  • Voor gezondheid en voedsel, voor vriendschap en trouw;
  • Voor alles wat Uw goedheid brengt,
  • Vader in de Hemel, daarvoor danken we U !
  •                                                                  vrij naar : Ralph Waldo Emerson.

positief negatief

Positieve Gedachten

houvast banner positiefHet spreekwoord zegt :  “Wie goed doet ontmoet”, doch reeds ongeveer 500 à 600 jaar voor Christus, zegde men dat met andere woorden.  Een Perzische filosoof zei :  “Anderen goed doen is geen plicht, het is een vreugde want het verhoogt uw eigen gezondheid en geluk”.  

Het zal je misschien verbazen.  Hoe  kan een goede daad of een ander goed doen, niet alleen je geluk, maar ook je gezondheid verhogen?  Wel Adler, een Oostenrijks psycholoog, die vele jaren in de V.S. heeft vertoefd, schrijft in zijn boek “Der Sinn des Lebens” of vrij vertaald “Wat het leven voor U moet betekenen” dat zwaarmoedigheid, depressie, zenuwinzinking melancholie op korte tijd kunnen genezen door de volgende raad op te volgen “Probeer iedere dag te bedenken, hoe je iemand een genoegen kunt doen”.

De antwoorden op deze raad waren zeer interessant.  Sommigen zegden :  “Dat is niet moeilijk, ik heb mijn leven lang niets anders gedaan”.  Doch in werkelijkheid, hebben ze het nooit gedaan.  Anderen antwoordden :  “Ik zou niet kunnen.  Ik heb te veel zorgen”.  Velen zegden “Waarom zou ik iets doen voor anderen, anderen doen ook niets voor mij”.  Daarop antwoordde Adler :  “Je moet in de eerste plaats aan je eigen gezondheid denken. Het gaat niet om de anderen, maar om jou”.  

Het gebeurde maar zelden dat de patiënt zei :  “Ik heb over je raad nagedacht”.  Maar waarom is deze raad zo belangrijk ?  Omdat al de pogingen van Adler er op gericht waren de maatschappelijke belangstelling van de patiënt op te wekken.  Hij wist dat de werkelijke oorzaak van hun ziekte in het gebrek aan gemeenschappelijk gevoel gelegen was en hij wou dat de patiënt dat zou inzien.  Zodra de mens op een voet van gelijkwaardigheid en samenwerking met zijn medemens in contact kan treden, is hij genezen.

De belangrijkste taak die de godsdienst altijd heeft gesteld is “Heb je naaste lief”.  De mens die geen belangstelling voor zijn medemens heeft, zal altijd de grootste levensmoeilijkheden ondervinden en anderen het meeste last bezorgen.  Maar wat is nu een goede daad?  Een goede daad is “Een daad die een glimlach van blijdschap op het gelaat van een ander te voorschijn roept”.  Waarom zal een dagelijkse goede daad zo een belangrijke invloed hebben op degene die de daad verricht ?  Omdat wij, als wij trachten aan anderen te denken, niet meer met onszelf bezig zijn en juist dat is de reden waaruit getob, angsten en zwaarmoedigheid voortkomen.

In de geneeskunde bestaat er zoiets als de psychosomatische geneeskunde, een geneeskunde die zowel het lichaam als de ziel behandelt.  De maatschappij  heeft door verbetering van de hygiëne en een technische verfijning vreselijke ziekten overwonnen,  maar de wetenschap heeft het nog niet kunnen opnemen tegen de lichamelijke en geestelijke ellende veroorzaakt door gevoelens van zorg, angst, haat, verongelijktheid, schuldgevoel, wanhoop en eenzaamheid.

Dr. Alexis Carrel, nobelprijswinnaar in 1926 zegt in zijn boek “L’Homme cet inconnu” – “mensen die hun zorgen niet de baas kunnen, sterven jong.” Welnu wat heb je eraan anderen te helpen ?  Minder zorgen, veel groter geluk, grotere tevredenheid en voldoening met jezelf.

Aristoteles, de Griekse wijsgeer (350 voor Christus) noemde een dergelijke houding “Verlichte zelfzuchtigheid” of “Verlicht egoïsme” en iemand anders drukte het heel eenvoudig uit “Als je goed bent voor anderen, ben je het beste voor jezelf”.

Het denken aan anderen zal niet alleen beletten over jezelf te tobben, het zal ook helpen, meer vrienden te maken.

Sommigen zullen me antwoorden, al dat geklets over belangstelling voor anderen is niets dan onzin, louter godsdienstig gekwezel.  Voor mij niet gelaten, ik ga liever geld verdienen.  Ik haal het waar het te halen valt en laat de anderen naar de maan lopen.  Maar als die personen het bij het rechte eind hebben, dan hebben alle grote wijsgeren en leraren uit de geschiedenis van de mensheid zich vergist.

Maar het getuigenis van Housman, atheïst, professor aan de Universiteit te Cambridge, een der grootste denkers van zijn generatie laat iets anders horen.  Hij verklaarde in een van zijn redevoeringen :  “De grootste waarheid die ooit is uitgesproken en de diepste redelijke ontdekking aller tijden, waren de woorden van Jezus, die elk jaar in het evangelie worden voorgelezen “Hij die zijn leven om mijnentwille verliest, zal het vinden”. Welnu Housman was een atheïst, een pessimistisch man, die zich vertrouwd had gemaakt met de gedachte aan zelfmoord en toch voelde hij, dat de mens die alleen aan zichzelf denkt, niet veel aan zijn leven heeft.  Hij blijft een ongelukkig mens.

Doch de mens die zich zelf vergeet in dienst van anderen, zal de ware levensvreugde vinden.

Theodore Dreiser, een schrijver, een der meest bekende atheïsten van Amerika, die de godsdiensten belachelijk maakte in zijn geschriften, pleitte voor het ene grote beginsel, dat Jezus leerde: “Anderen dienen”. Als de mens, enige vreugde aan zijn korte levensduur wil ontlenen zal hij niet slechts voor zichzelf, maar ook voor anderen de dingen trachten beter te maken.  Dan kan zijn vreugde afhankelijk zijn van zijn vreugde voor de andere en die van anderen voor hem.

Laten we het goede doen of de vriendschappen, die we kunnen bewijzen, nu doen.  Vergeten we onszelf door ons voor anderen te interesseren.

Want wie goed doet, goed ontmoet.

Een chinees spreekwoord zegt het poëtisch : “Aan de hand die rozen schenkt blijft altijd een beetje rozengeur kleven”.

Hij kwam en zag

en zie, het maakte Hem misselijk…

Tranen Bella

Over de positie van mens en dier.

een verhaal over genetische manipulatie

inzending

We staan aan de rand van een klein bosje van lage zich vertakkende bomen. We zouden in Engeland kunnen zijn, want de omgeving voelt bekend aan, maar als het Engeland is, dan is het een volkomen veranderd Engeland. Kennelijk is dit een veehouderij. We staan in de buurt van de melkstal en ongezien gaan de Herder en ik de grote ruimte binnen. Het is vreselijk.

Ik kijk naar de Herder wat hij er van vindt, maar als hij al enige afkeer voelt is dat van zijn welwillende gelaatstrekken niet af te lezen. Ik kijk naar de koeien, als ik ze zo mag noemen, en huiver van weerzin. De koeien zijn niet meer dan “een biologische eenheid” aan een enorme melkende en voedende machine die het leven in stand moet houden. 

De koeien zien er grotesk uit. Ze hebben allemaal een kop, een bek, een romp, en een afzichtelijk grote uier, maar ze hebben geen oren, ogen en poten.

Elk ongelukkig, verdrietig dier is ondergebracht in een grote contai-ner die is aangesloten op de machine. Vloeibaar voedsel wordt toegediend via buizen en slangen, terwijl de melk die ze produceren voortdurend wordt afgetapt uit  één centrale tepel in de uier.

Met een diepe weerzin kijk ik de Herder aan. “Is dit echt?” breng ik uit. “Dit is een wantoestand, walgelijk.”

Met een droef gezicht trekt de Herder de schouders op. “In deze realiteit wordt het beschouwd als de meest ideale manier om melk te produceren. Ja, het is wel degelijk echt.”

Ik herinner me een eerder visoen waarbij ik reuzen en hun gruwelijke genetische experimenten te zien kreeg, en ik besef dat het arrogante verlangen om de natuur te mani-puleren en te onderwerpen nog steeds leeft onder deze toekomstige mensen. Er wordt zelfs een heel nieuwe uiting aan gegeven. Ik huiver als ik er aan denk waar het de reuzen tenslotte heeft gebracht.

“Hoe kun je dit toelaten”, vraag ik verontwaardigd, “dit is stuitend, de diepst mogelijke vernedering van een dier, en het is gevaarlijk.”  

Hij kijkt me uitdrukkingsloos aan. Michael, dit is een keuze. De boeren die betrokken zijn om deze methode om melk te produceren, hebben hiervoor uitdrukkelijk gekozen. De mensen die de melk drinken hebben hiervoor onbewust gekozen. Maar zelfs in deze realiteit zijn er mensen die zich er tegen verzetten.”

Nog voordat hij is uitgesproken lopen een paar jongemannen in witte steriele overalls op ons af, verwikkeld in een ernstig gesprek. Vlak bij ons staan ze stil om naar een van de arme misvormde koeien te kijken. Na een poosje stapt een van de mannen op de koe af en drukt een klein instrument dat er uitziet als een pen tegen de zijkant van de kop van de koe. Er volgt een scherp sissend geluid, de koe rilt en verslapt.

De twee mannen koppelen onmiddellijk de koe af en rijden de container naar de oprit, zodat het karkas gedumpt kan worden in een wagentje dat komt aanrollen. Even later arriveert een tweede wagentje en wordt een andere, iets kleinere koe op de machine aangesloten. het hele proces neemt misschien tien minuten in beslag.

De Herder en ik volgen het wagentje met de dode koe naar een ander groot gebouw waar een aantal afgesloten maar doorzichtige koeien staan. De koe-eenheid wordt op een transportband gezet en in een vat gestort. Terwijl we toekijken begint de koe snel te smelten.

“Is dat een zuur?” vraag ik geschokt.

“Nee.” antwoordt de Herder. “In het vat bevinden zich speciaal geproduceerde enzymen en bacteriën. De koe-eenheid wordt omgezet tot voedsel voor andere koe-eenheden.”

Ik ben stil van ontzetting en verdriet. Samen lopen we naar de andere vaten. Door de doorzichtige zijkanten zie ik dat in een synthetische, biologische imitatie van een baarmoeder nieuwe koe-eenheden worden gefokt, en vervolgens in een dikke voedzame gelei-achtige substantie worden opgeslagen, totdat ze bijna volwassen en nodig zijn. Ik voel me misselijk.

Kort Leven, Lang Sterven

Kort leven

Ondanks het feit dat de gemiddelde levensverwachting van de meeste westerse mensen er enorm op vooruit gegaan is, is de levenskwalitiet vanaf de midlife tot de ouderdomsdagen er sterk op achteruit gegaan. Een analyse van de oorzaken

Kort Leven & Lang Sterven

In het begin van de 20e eeuw stierven veel mensen nog voornamelijk van banale ziekten die met eenvoudige basishygiëne hadden kunnen voorkomen of genezen worden. Het aantal sterfgevallen als gevolg van alledaagse infectieziekten decimeerde soms ganse streken. “De vier belangrijkste doodsoorzaken waren toen : pneumonie, tuberculose, difterie en griep. De gemiddelde levensverwachting was toen niet meer dan drieenveertig jaar.” (What Your Doctor Doesn’t Know About Nutritional Medicine May Be Killing You, Ray Strand, M.D.) 

Vandaag zijn de hoofdoorzaken van overlijdens samen te vaten in chronische degeneratieve ziekten zoals coronaire ziekten, beroerten, diabetes en kanker. En ondanks het feit dat de gemiddelde levensverwachting van de meeste westerse mensen er enorm op vooruit gegaan is, is de levenskwalitiet vanaf de midlife tot de ouderdomsdagen er sterk op achteruit gegaan. 

De mensen vandaag zijn niet erg bezorgd over het aantal jaren leven, noch over de kwaliteit van hun leven tijdens deze jaren. 

“Met meer dan vijftig procent van onze bevolking, stervend als gevolg van hart- en vaatziekten, en een volgende dertig procent als gevolg van kanker, begrijpt de massa niet, op welke manier de factor kwaliteit kan verhogen, ook in die jaren die gemiddeld gezien worden als de aftakelingsjaren” aldus Dr. Myron Wentz, een befaamd microbioloog en immunoloog. “We leven in essentie te kort, en sterven te lang”, was zijn opmerking. 

Oxidatieve stress (als gevolg van vrije radicalenschade) wordt gezien als de onderliggende oorzaak van de meeste chronische degeneratieziekten. Als we de zuurstof inademen, die zo vitaal is voor het leven, wordt deze door de rode bloedcellen bij iedere cel in het lichaam gebracht. De rode bloedcellen bevatten de “mitochondrieën” (gekend als de krachtcentrales), die ATP produceren  (adenosine trifosfaat). 

ATP transfereert de energie die opgewekt wordt tijdens de catabo-lische reacties (afbraak van grote molecules naar kleine molecules) om op die manier de anabolische reactie van kracht te voorzien (waar de kleine molecules samengevoegd worden om grotere te vormen). Dit afbraak- en opbouwproces is iets wat onafgebroken plaatsvindt, een leven lang. 

“Terwijl ons lichaam zuurstof gebruikt in zijn stofwisselingsprodessen, gebeurt het soms dat zuurstof reageert op stoffen in het  lichaam, en brengt dit hoogst onstabiele moleculen voort die gekend zijn als vrije radicalen (oxidatieve stress). Ook omgevingsfactoren zoals straling, vervuiling, tabaks-rook, en een vetrijke voeding dragen bij tot de vrije radicalen schade.

“Een vrije radicaal is een molecule met één of meer ontkoppelde electronen. Een electron zonder partner is onstabiel en zeer reagerend. Om terug stabiel te worden vindt de vrije radicaal snel een stabiele maar  kwetsbare samenstelling waar hij een electron kan van stelen. 

“Door het verlies van een electron, wordt de eerder stabiele molecule zelf een vrije radicaal en zal het zelf ergens anders een electron stelen. Dus de kringloop  van electronen stelen is begonnen. Anti-oxidanten neutraliseren de vrije radicalen door een van hun eigen electronen te geven, dus dan stopt de kringloop. Wanneer de anti-oxidanten electronen verliezen worden ze geen vrije radicalen omdat ze in iedere vorm stabiel zijn.

“Vrije radicalen zijn vaak heel schadelijk, en vallen de vetzuren en lipoproteïnes  in de celmembranen aan, en verstoren het transport van stoffen in en uit de cellen.

Ze beschadigen ook de celproteïne, en wijzigen hun functie, en DNA, en creeren mutaties. Kanker ontwikkelt zich vaak wanneer de DNA gewijzigd is. Het lichaam onderhoudt een verdediging tegen beschadiging van vrije radicalen, dat afhangt van mi-neralen zoals selenium, koper, mangaan, en zink, enz. Vitamine E en C en betacaroteen zijn vitale antioxidante vitamines. Wanneer de voe-ding faalt om te voorzien in de stoffen van dit verdedigings systeem, zal het verdedigingsfront verzwakken. 

> De belangrijkste bron van antioxidanten is een voeding rijk aan fruit en groeten. Talrijke studies tonen aan dat er een link is tussen chronische degeneratieziekten en een voeding met weinig fruit en groenten en veel dierlijke producten. 

> Er is een omgekeerde relatie tussen DNA beschadiging en groenteninname, en een directe relatie met runds- en varkensvlees inname. (Understanding Nutrition eighth edition, Eleanor Whitney &  Sharon Rolfes) 

> Om de weerbaarheid van het lichaam te maximaliseren moeten de antioxidanten regelmatig aangevuld worden. 

> Wanneer er niet voldoende van deze antioxidanten ingenomen worden door de voeding van rauwe groenten en versgeperste groentensappen, is het gebruik van natuurlijke supplementen een goede keuze. Een overvloed van onderzoek toont aan dat de toevoeging van antioxidanten onder de vorm van bijzondere voedingsmiddelen, zoals graangrassen, groenen, en fruitsoorten met een beschermende werking, goed is voor het voorkomen of genezen van chronische degeneratieziekten.” In hoeverre het volstaat om dergelijke producten toe te voegen, hangt af van het stadium waarin een persoon is gekomen, maar vooral ook van de recuperatiekracht – of de algemene energie – van een persoon. 

De praktijk leert dat het toepassen van de basisregels primeert boven de toevoeging van de beste supplementen. Als de voeding niet deugt, kunnen supplementen de zaak niet recht trekken. 

> Het gebruik van minstens 50 à 60% van de voeding onder rauwe vorm en de toevoeging van enkele glazen versgeperst groentensap per dag kan je zien als een basis voor die mensen die langer willen “leven” en minder lang willen “sterven”. De toevoeging van méér groen onder de vorm van diepgroene groenten als broccoli, wilde groenten, brandnetels, alfalfablad en rode klaver, groene algen e.v.a. is gekend verjongend te zijn.

Als de aftakeling al gestart of gevorderd is, zullen ook de minpunten van de voeding aagepakt moeten worden. Alles wat op één of andere manier roofbouw pleegt, of een vervalsing van de energie geeft – en tenslotte in uitputting uitmondt, moet drastisch teruggeschroefd worden, zodat er omstandigheden worden gecreëerd waarin genezing vanzelfsprekend is. 

Het is wel zo dat de acute ziekten snel kunnen worden onderdrukt en dat de levensomstandigheden veel gunstiger zijn. maar de chronische ziekten vormen een zich snel uitbreidende epidemie, waar alleen een correcte levensstijl een antwoord kan op geven.De enorme toename van langdurig hulpbehoevende mesen, die jarenlang afhankelijk zijn van anderen voor hun verzorging, geeft een enorme druk op de sociaal-economische toestand. Alleen maar stellen dat dit het gevolg is van het feit dat “mensen nu eenmaal veel ouder worden dan vroeger”, is te simplistisch uitgedrukt. 

> Het is niet zo dat dit alleen maar de prijs is van het ouder worden, maar het eindresultaat van jarenlange roofbouw, het miskennen van de bedoelingen van ziekte en het lichaam niet toelaten om over te gaan tot reiniging en herstel. 

Het is terecht dat veel ziekten kunnen voorkomen worden, dat veel vroegtijdige sterften kunnen vermeden worden, maar ook dat de kwaliteit van het leven beter kan. 

Ik hoorde ooit een oude vrouw vertellen, die al enkele jaren nagenoeg doof en blind was, nadat het een half uur had geduurd voor ze wist dat ik het was : “Stefaan, wat heeft het nog voor zin, als je niet meer hoort wat mensen zeggen, als je niet meer ziet wat er in de wereld gebeurt, als men je mond nog volstopt, maar je weet niet meer hoe het proeft…?” Zes maanden later was het voor deze vrouw het verlossend moment. 

Je mag er zeker van zijn, dat dergelijke gevallen me een bron van overdenking geweest zijn. “Is dit nu léven? Moest dit gebeuren? Kon dit niet voorkomen worden? Wat is de bedoeling hiervan?…” Het zijn vragen die in me opkwamen. 

Nu weet ik dat het niet zo moest, maar dat het is zoals Ralph Rasschig schrijft in zijn boek “God geneest nog steeds”, dat je lichaam een open boek is, en dat de misbruiken die het heeft moeten verdragen, langzaam maar zeker gegraveerd worden in ieder deel van het lichaam. Denk niet “het is ineens gekomen”… Langzaam, dag na dag worden de fouten geregistreerd. Geduldig verdraagt het lichaam, geeft signalen omdat we verstandig zouden worden en zouden omkeren van onze verkeerde wegen… Maar we doven het signaal, tot het geen andere kans heeft dan langzaam sterven, veel te vroeg… en jarenlang. De reden hiervoor kan je niet uitdrukken in één oorzaak, maar in de vele misbruiken die door veel mensen dagelijks op hun lichaam worden gemaakt.

Lees verder : “God Geneest nog steeds” – Een uniek verhaal over natuurlijk genezen op zijn best – zoals God het heeft bedoeld. Een lijvige infobrochure met het levensverhaal van Ralph Rasschig.     7.50 euro + verzendkosten.

Bestellen : 00-32-68/7516.01 of info@groenedag.org

 

Genesis 1 – het project

IMG_1863

in een koffer van mijn vader lagen nog een vijftiental oude tubes met olieverf, waarvan de kleur niet meer leesbaar was van het etiket. Mijn vader had ooit geschilderd en het laatste wat ik uit die tijd kon terugvinden was 1939. Dus na tachtig jaar vond ik dat die olieverf lang genoeg werkloos in de tubes had gezeten, en ik besloot er iets mee te maken op doeken die ik twintig jaar geleden had gekocht. Met die vijftien tubes maakte ik één werk, terwijl ik al een week in gedachten liep met dat éne zinnetje “de aarde was woest en ledig en duisternis lag op de vloed”. Het is merkwaardig hoe je dat beleeft, terwijl je bezig bent met zo’n schilderij. Het werd een donker schilderij, met enkele kleurige accenten, en in het midden het vage schijnsel van licht, heel diep in de verte, van waar Hij, Die de Bron van licht is, bezig was met zijn scheppende gedachten, om Zijn grootse project uit te werken. Dat schilderij hangt hier nu al een jaar tegen de muur en elke avond, wanneer de zon laag zit en door de grote ramen naar binnen valt, is er een moment waarop het schilderij in het volle licht komt… Elke keer denk ik dan aan de volgende passage: “Er zij licht”. Wanneer die onderliggende kleuren vanonder het donker doorstralen, neemt het me mee naar die tijd, waarop de Schepper voorzag in de eerste voorwaarde voor het leven.

De voorbije 18 maanden ben ik gaan aftasten welke weg ik op wil met dat schilderen. En dat heeft al aardige resultaten opgeleverd, maar Genesis 1 liet me niet los. Ik moest er iets mee doen, dus ben ik daar zo’n zes maanden geleden mee begonnen – een poging om het wonderbare begin van het leven op aarde in beeld te brengen…

Het bovenstaande is nummer 5, waar staat “En God zei: Laat de aarde groen doen opkomen, zaaddragend gewas”, maar bij het zesde kwam een stijlbreuk. Het werd een prachtig schilderij met een variatie aan vruchten, maar de stijl was zo anders, dat ik gedwongen werd om een ander schilderij te maken dat beter in het geheel paste.

Hetzelfde gebeurde toen ik kwam bij “Laat het water wemelen van wemelende levende wezens”. Dat is ook een mooi schilderij geworden, maar ook in een heel andere stijl en dus moet ik mijn werk overdoen voor dit onderdeel.

Dus als ik het allemaal een beetje bekijk, duurt het nog wel een maand of zes voor Genesis 1 compleet zal zijn, en ik sluit niet uit, dat wanneer ik alles naast elkaar zal zien en Genesis 1 woord voor woord zal overlopen, dat er nog aanpassingen moeten gebeuren – toevoegingen – weglatingen – verbeteringen… want een dergelijk project kan nooit af zijn.

We zijn nu nog in Spanje en over 14 dagen wordt het eerste gedeelte ingepakt en meegebracht. Mochten er mensen zijn die een idee willen hebben, hoe het eruit ziet, zijn we altijd bereikbaar, ook voor suggesties over hoe we hiermee zending kunnen doen en mensen eraan herinneren dat ze geschapen, geliefde en gekoesterde wezens zijn, met een aantal jaren op aarde – genoeg om de keuze te maken die er toe doet – die God doet besluiten hen te ontvangen als zonen en dochters.

Elke dag zijn we in de natuur en elke dag is er zo’n bijzonder AHA-moment. Vandaag zagen we de heerlijkheid van de Schepper weerspiegeld in het bergachtige landschap, in bloemen en planten, en in ons binnenste klinkt een lied dat ik als kind hoorde zingen “Wanneer ik door de velden ga, en zon en hemel gadesla, dan weet ik Heer hoe groot Gij zijt, en buig mij voor Uw majesteit.” In het besef hoe klein ik ben, tegenover een God die maar moet spreken en het staat er, is de nodige nederigheid gepast. Het is duizelingwekkend te denken dat die grote God zich bekommert om zo’n nietig en opstandig mensje als ik. En toch doet Hij het. En als het van Die God afhangt, gaat geen mens verloren, maar daar kan Hij niets aan doen. De prijs is betaald, maar is het antwoord gegeven?

Tot binnenkort !