Gods brief aan jou

“Toen je deze morgen wakker werd, keek ik naar je en hoopte dat je met Mij zou praten, zelfs al was het maar een paar woorden, dat je mijn mening zou vragen of me zou danken voor iets goed dat gisteren in je leven gebeurd is. Maar ik merkte dat je te druk bezig was met het zoeken van de gepaste kledij voor die dag. Wanneer je rondliep in het huis en je klaarmaakte, dacht ik dat je een paar minuten de tijd zou nemen en me een gedag zou zeggen, maar je had het te druk.

Op een bepaald moment, had je 15 minuten niets anders te doen dan in een zetel te zitten. Dan zag ik je recht springen. Ik dacht dat je met mij wou praten maar je ging naar de telefoon om een vriend te bellen. Ik bleef geduldig, de ganse dag lang.

Met al je activiteiten, denk ik dat je te druk was om iets tegen mij te zeggen. Ik zag dat je voor het middagmaal rondkeek, misschien voelde je je wel te verlegen om tegen mij te praten, het is daarom dat je je hoofd niet gebogen hebt. Je keek vier of vijf tafels verder en zag een aantal van je vrienden met mij praten voor ze gingen eten. Jij deed dat niet. Dat is goed. Er blijft nog meer tijd over, en ik hoop dat je alsnog met Mij zal praten. Je ging naar huis, en het leek alsof je veel dingen te doen had.

Nadat je een aantal dingen gedaan had, zette je de tv aan. Ik weet niet of je van de tv houdt, je brengt er heel wat tijd mee door, je zit daar en denkt aan niets, je geniet gewoon van de show. Ik wachtte weer geduldig terwijl jij naar tv keek en je avondmaal at, maar je praatte weer niet met Mij.

Bij het naar bed gaan, voelde je je denk ik te moe. Nadat je je familie slaapwel gezegd had, plofte je in bed en viel in geen tijd in slaap. Dat is goed, want het is goed mogelijk dat je niet beseft dat Ik er altijd voor je ben. Ik heb geduld, meer dan je ooit zal weten.

Ik wil je zelfs leren hoe je met anderen ook geduld moet hebben. Ik hou zoveel van je dat ik elke dag op een knikje, een gebed of een gedachte, of een dankbaar gedeelte van je hart wacht. Het is moeilijk om een eenzijdige conversatie te voeren. Wel, je wordt opnieuw wakker. En opnieuw zal ik wachten, met veel liefde en geduld en hoop op die dag dat je Mij zal vinden, en zult weten dat Ik jouw leven in Mijn hand heb.
Je hemelse Vader

DE DAG DAT DE ZON NIET SCHEEN

We nemen vaak Gods zegeningen als heel gewoon aan.

Pas als ze ons afgenomen worden, zien we hoe belangrijk zelfs de gewoonste gaven van God zijn.

Er is een verhaal over de dag dat de zon niet opging. Het was zes uur, maar het was nog donker. Om zeven uur was het nog nacht. Het werd twaalf uur en het leek net middernacht. Om vier uur ’s middags gingen de mensen met drommen naar de kerken om God om de zon te smeken. De volgende morgen gingen alle mensen vroeg naar buiten en tuurden naar de oostelijke hemel.

Toen de eerste zonnestralen zich vertoonden, barstten de mensen uit in gejuich en dankten God met luide stem voor de zon.

In Psalm 103 zegt de psalmdichter:

‘Loof de Here, mijn ziel, en vergeet niet één van Zijn weldaden.’

Omdat Gods goedheid zo constant is als de zon, lopen we gevaar te vergeten wat Hij iedere dag zo mild aan ons geeft. Als we onze zegeningen één voor één tellen, zullen we daarna nooit het einde zien.

Goed Nieuws

Ik hoop dat ik geen uitzondering lijk, wanneer ik zeg dat ik graag “Goed Nieuws” hoor. Ik hoop zelfs dat àlle lezers iets van dit gevoel in hun binnenste voelen branden, die hunkering naar veiligheid, naar de “happy-end” in de film, naar het overwinnen van het goede over het kwade, die droom dat gerechtigheid mag geschieden,…

Er springt iets in mijn binnenste omhoog als ik het verhaal hoor van mensen die doorheen strijd en moeite, positief blijven, die hoopvol blijven wonderen zien… Dan denk ik bij mezelf : hoe machtig is het als het oog gericht blijft op datgene wat werkelijk telt. Er is iets moois in elk verhaal van moed, vertrouwen en doorzettingskracht. Het is als een hand op de schouder van de mens die twijfelt, zich zorgen maakt en zijn energie tegen zichzelf gebruikt.  Zo’n mens heeft een steuntje nodig.  En misschien zit er zo’n mens wel ergens in de kier van je jas… Dan is Goed Nieuws voor u, een klein lichtje, zelfs al lijkt het maar aan het eind van de tunnel… En wat is die tunnel dan wel ? Het leven ?

Elke dag heeft zo zijn goede nieuws. Wanneer God zijn zon doet opgaan en de nieuwe dag inzegent met heerlijk licht, is dat geladen met goed nieuws.

Er zit goed nieuws in de seizoenen, zelfs al betrap ik er mezelf soms op dat ik ongeduldig hunker naar de eeuwige lente… Er zit goed nieuws in het open gaan van de botten, in het ontluiken van de bloesems… Jawel, dat is geen kleinigheid.  Als ik daar met aandacht mee bezig ben, dan kan ik niet anders dan sprakeloos toekijken en het hoofd schudden.  De natuur zit zo wonderlijk in elkaar, dat ik er geen woorden kan voor vinden om mijn gevoelens nauwkeurig uit te drukken. Of het gaat om een plant, een bloem, een landschap, een dier, zelfs een klein insect… alles openbaart ons de machtige hand, van een Intelligente Schepper. Lezen we niet in de Romeinenbrief (1:20) : “Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping der wereld uit zijn werken met het verstand doorzien…” Ieder oog is in staat op te merken welke enorme samenhang er is tussen alles wat leeft, hoe alles afgewogen is om in perfecte harmonie te bestaan. Zelfs al is deze aarde niet meer het Eden, waarvan sprake in het begin van het verhaal van God met de mens, toch blijft deze aarde een heerlijke plaats om te zijn… omdat er Goed Nieuws is. Ieder Woord van God is Goed Nieuws. Ieder getuigenis dat in de Bijbel is neergeschreven tot bemoediging en onderwijs is voor de mens die ernaar hongert en het aanneemt Goed Nieuws. Ja, het is Goed Nieuws te weten, dat God in zijn alwijsheid het laatste woord heeft, hoe erg en hoe benauwend bepaalde gebeurtenissen ook zijn. Het troost, het geeft kracht te beseffen dat God nooit van je zijde wijkt.

Zie het wonder…. een oog vol verwondering

Het wonder van het bekijken, betasten, ruiken, genieten van al het schone wat voor de mens ter beschikking staat. De mens gemaakt om te genieten, om Gods wonderlijke schepping intens te beleven… Zullen we daaraan denken als de botten open gaan, als een boom met zijn helderwitte bloesem afsteekt tegen de dreigend donkere onweerslucht, als de vruchten rijpen ?

Toen ik een tijd geleden een film zag over orka’s, was ik ontroerd door de sierlijke beweging van deze dieren, de ritmische harmonie in hun bewegingen en hoe deze dieren een zekere discipline uitleefden. Toen ik daar lang genoeg had naar gekeken realiseerde ik me, dat als ook mijn leven zo harmonisch zou hebben verlopen op de golven van het leven, mijn leven in harmonie met Gods bedoelingen zou zijn geweest… maar dat is het niet. Op mijn leven drukken kwaadaardige afwijkingen en daarvoor heb ik nood aan een goede ‘tintenkiller’… Daarom heb ik Jezus Christus nodig. Hij heeft me niet alleen een perfect leven voorgeleefd… Hij heeft daarnaast ook zijn leven in liefde gegeven, in ruil voor het mijne. Misschien hebben weinig mensen daar ooit voldoende bij stilgestaan, bij de vraag wat het betekent dat Jezus voor ons persoonlijk is gestorven… Het is geen kleinigheid. Het is niet zomaar het leven van een mens… Het is God zelf die zich heeft ontledigd en Zich in volle overgave aan de mens heeft gegeven uit pure goddelijke liefde.  Dàt is Goed Nieuws.  Het moest maar één maal gebeuren in de hele geschiedenis, om de macht van de zonde voor eens en voor altijd te breken, om zo een nooit ophoudend “Goed Nieuws” te zijn !

Als gevolg hiervan zien veel mensen het niet noodzakelijk om nog bepaalde activiteiten te doen om in de ‘gunst’ van God te komen.  Men beschouwt zich als ‘aangenomen kinderen’ van God, beroep doend op Gods genade. Kan je dan als christen zomaar doen wat je WIL… ? Geeft het niet, als je maar bidt en gelooft? Of zullen we trachten inniger contact te krijgen met onze Hemelse Vader, en proberen te weten te komen wat Hij met ons leven wil ? De Bijbel staat vol met prachtige beelden waarin verduidelijkt wordt hoe God ons wil kneden (klei in de hand van de pottenbakker), snoeien (als ranken aan de wijnstok, opvoeden (als kinderen), verlichten (met hemels licht)…

De Bijbel vertelt ons : “Doet de nieuwe mens aan”… “en dat gij verjongd wordt door de geest van uw denken”…

Beste vrienden,  we kunnen  doorgaan en ons hart verwarmen aan zoveel meer machtige beloften, zoveel meer schitterende vooruitzichten… Iedereen kan het lezen in het boek der boeken waarin God zich heeft geopenbaard.

We leven in een wereld waar ook ander nieuws te horen is. Het is nieuws waarop anderen uitroepen “Als er een God is, waarom laat Hij dat toe”… Alsof daarmee bewezen zou zijn dat er geen God is. De aarde is “Het Proefterrein van de Vrije Wil”. Zolang de menselijke vrije wil niet op de golflengte is van Gods vrije wil,  bestaat de kans op fatale afloop. Alleen wie zich vasthecht aan Gods beginselen, en verder blijft streven naar het beter kennen van Gods bedoelingen blijft onder “de wolk van Gods geest”.

Veel gebeurtenissen in onze wereld zijn tragisch. Ons hart vult zich met afschuw als we het horen. Maar één ding weten we : “in die wereld voelen wij ons niet thuis, en daarom voelen we ons vaak vreemdelingen en bijwoners…” Probeer dan met het oog van God naar deze wereld te kijken : God kijkt naar deze wereld om te zien wat verloren is en te zoeken wat gered kan worden. Zo kan ook onze houding hier meer zijn dan fatalisme, maar een blijvend zoeken om als mens een positieve bijdrage te leveren in het goed functioneren van mensen onderling. .. als uiting van geloof in het goede nieuws.

Het kille graf kon onze Heer niet vasthouden ! Hij verrees… en leeft voor u en mij. 

Afrikaanse klanken… om je te bemoedigen op je levensreis !

Gods’ brief aan jou

“Toen je deze morgen wakker werd, keek ik naar je en hoopte dat je met me zou praten, zelfs al was het maar een paar woorden, dat je mijn mening zou vragen of me zou danken voor iets goed dat gisteren in je leven gebeurd is. Maar ik merkte dat je te druk bezig was met het zoeken van de gepaste kledij voor die dag. Toen je rondliep in het huis en je klaarmaakte, dacht ik dat je een paar minuten de tijd zou nemen en me een gedag zou zeggen, maar je had het te druk.

Op een bepaald moment, had je 15 minuten niets anders te doen dan in een zetel te zitten. Dan zag ik je recht springen. Ik dacht dat je met mij wou praten, maar je ging naar de telefoon om een vriend te bellen. Ik bleef geduldig, de ganse dag lang.

Met al je activiteiten, denk ik dat je te druk bezig was om iets aan mij te zeggen. Ik zag dat je voor het middagmaal rondkeek, misschien voelde je je wel te verlegen om met mij te praten. Het is daarom dat je je hoofd niet gebogen hebt, of het een tijdje stil hebt gemaakt, zodat Ik jou iets kon zeggen. Je keek vier of vijf tafels verder en je zag een aantal van je vrienden kort met Mij praten, voor ze gingen eten. Jij deed dat niet. Dat is goed. Er blijft nog meer tijd over, en ik hoop dat je alsnog met Mij zal praten. Je ging naar huis, en het leek alsof je veel dingen te doen had.

Nadat je een aantal dingen gedaan had, zette je de tv aan. Ik weet niet of je van de tv houdt? Je brengt er heel wat tijd mee door. Je zit daar en denkt aan niets. Je geniet gewoon van de show. Ik wachtte weer geduldig terwijl jij naar tv keek en je avondmaal at, maar je praatte weer niet met mij.

Bij het naar bed gaan, voelde je je denk Ik te moe. Nadat je je familie een goede nachtrust gewenst had, plofte je in bed neer en viel in geen tijd in slaap. Dat is goed, want het is goed mogelijk dat je niet beseft dat Ik er altijd voor je ben. Ik heb geduld, meer dan je ooit zal weten.

Ik wil je zelfs leren hoe je met anderen ook geduld moet hebben. Ik hou zoveel van je, dat ik elke dag op een knikje, een gebed of een gedachte, of een dankbaar gedeelte van je hart wacht. Het is moeilijk om een eenzijdige conversatie te voeren.

Wel, je wordt opnieuw wakker. En opnieuw zal ik wachten, met geduld en dezelfde liefde, hopend op enige erkenning van Mijn bestaan, zoals Ik dat nochtans heb gelegd in alles waarmee Ik je heb omringd…

Je Vader.

 

De dag dat de zon niet scheen

We nemen al te vaak Gods zegeningen als heel gewoon aan. Pas als ze ons afgenomen worden, zien we hoe belangrijk zelfs de gewoonste gaven van God zijn. Er is een legende over de dag dat de zon niet opging.

Het was zes uur, maar het was nog donker. Om zeven uur was het nog nacht. Het werd twaalf uur en het leek net middernacht. Om vier uur ’s middags gingen de mensen met drommen naar de kerken om God om de zon te smeken. De volgende morgen gingen alle mensen heel vroeg naar buiten en tuurden naar de oostelijke hemel.
Toen de eerste zonnestralen zich vertoonden, barstten de mensen uit in gejuich en dankten God met luide stem voor de zon.
In Psalm 103 zegt de psalmdichter: ‘Loof de Here, mijn ziel, en vergeet niet één van Zijn weldaden.’ Omdat Gods goedheid zo constant is als de zon, lopen we gevaar te vergeten wat Hij iedere dag zo mild aan ons geeft. Als we onze zegeningen één voor één tellen, zullen we nooit het einde van Gods goedheid zien…