Eenmaal is het te laat

Louis en Jeanne

We gaan naar Parijs voor de volgende waar gebeurde geschiedenis. Het is 1905. In een statig herenhuis op een van de boulevards wordt die ochtend Louis geboren. Het is een grote gebeurtenis voor de al wat oudere ouders, maar hun hartewens is vervuld. Ruim een week later wordt een meisje geboren, Jeanne, in het arbeidershuisje dat staat aan de rand van de grote tuin van het herenhuis. Maar er is een probleem. Jeanne is blind geboren. Maar ze wordt met liefde gekoesterd en groeit op en leert om zich te behelpen, om te studeren, om haar talenten te ontwikkelen. Louis en Jeanne zijn al vanaf hun jeugd elkaars goede kameraden. Louis vindt het erg dat Jeanne blind is en het houdt hem bezig of er werkelijk niets kan gedaan worden zodat Jeanne zou kunnen zien. Terwijl Louis en Jeanne amper twintig jaar waren, stierven de ouders van Jeanne en Louis en zijn aan zichzelf overgelaten. Jeanne woont nog altijd in het kleine arbeidershuisje. Louis heeft een intense liefde opgevat voor Jeanne en het is zijn verlangen om met haar te kunnen trouwen. Op een dag leest Louis een artikel over een chirurg in Londen die speciale procedures toepast om mensen met oogproblemen te genezen. Hij schreef naar deze chirurg en gaf een uitvoerige beschrijving van de problemen van Jeanne. Daarop kreeg hij een brief terug waarin die dokter schrijft: “Ik kan u geen enkele verzekering geven op de kansen op slagen. Daarvoor moet ik eerst zelf de conditie bestuderen, voor ik een inschatting kan maken van de slaagkansen. Kom daarvoor naar Londen, zodat ik een oordeel kan geven.” Louis haastte zich met de brief naar Jeanne en las de brief voor. “Dat zal niet gaan”, zei Jeanne, “ik heb niet de middelen om zo’n dure operatie te betalen”. De dokter had namelijk de kosten vermeld die daarmee gepaard gaan. Het is goed, zei Louis, ik zal al de kosten betalen. 

Zo werden de afspraken gemaakt en de dag kwam dat Jeanne Louis verliet met de belofte om hem zo dikwijls als mogelijk te schrijven en dat ze zouden trouwen bij haar terugkeer. 

Aangekomen in Londen, werd de conditie onderzocht door de dokter. “Maar ik durf me niet uitspreken over de afloop. Er is 50% kans dat het zal lukken.” Alles werd in gereedheid gebracht, de operatie werd uitgevoerd. De ogen werden afgedekt met dikke zwachtels en er werd afgewacht. De derde dag maakte de dokter zeer voorzichtig de zwachtels los en bekeek de ogen en het eerste wat deze jonge vrouw in haar leven zag, was het over haar heen gebogen aangezicht van de jonge dokter. 

In de loop van de volgende dagen werd Jeanne verder verzorgd en ze schreef Louis zo dikwijls als ze kon. Zeer enthousiast, zeer blij en gedreven door die nieuwe ervaring van het kunnen lezen en schrijven op een normale manier… De weken en de maanden verstreken. Maar de brieven volgden elkaar minder snel op. Louis had ook opgemerkt dat de toon die uit de brieven op te maken was, minder liefdevol en enthousiast waren, maar hij liet niet na om te schrijven. Hoe kwam dat dat Jeanne niet zoveel meer schreef? Waarom kwam ze niet terug naar Parijs? Is er nog een probleem, waarover Jeanne me niet spreekt? Het waren vragen die bij Louis opkwamen. Maar vanuit Londen viel een diepe stilte. Louis maakte zich zorgen, nadat al een maand geen enkel nieuws kwam vanuit Londen. Hij schreef nog een brief waarin hij zijn bezorgdheid uitdrukte en dat het zijn plan was om Jeanne op te zoeken in Londen, maar binnen de week was er een brief terug om Louis te bedanken voor alles wat hij had gedaan, maar dat alles anders was gelopen dan voorzien, en dat ze een liefde had opgevat voor de dokter en dat ze getrouwd waren. “PS – gelieve me geen brieven meer te versturen.”

In zijn laatste brief schreef Louis, dat hij haar beslissing betreurde en dat het zijn hart had gebroken, maar dat hij nooit nog een andere liefde zou koesteren voor een andere vrouw. Hij zou van haar blijven houden, wat het ook mocht zijn. Hij sloot zijn brief met de woorden: “Zorg goed voor uw ogen. Het zijn de mijne.”

De jaren gingen voorbij. Bijna tien jaar waren voorbij gegaan sinds de operatie. Jeanne was gescheiden van de dokter. Die had een andere liefde. Jeanne besloot na veel aarzelen om terug te gaan naar Parijs. Schuldgevoel overmande haar. Ze besefte hoe de liefde van Louis anders was, dan deze die ze had gekend. Ze zou haar excuses aanbieden. Ze zou zeggen hoe het haar speet, hoe verblind ze was geweest, dat ze het goed wou maken…Ze zocht Louis op in het oude herenhuis. Ze belde aan bij de deur. Iemand kwam opendoen. Louis? Ja, er heeft hier een Louis gewoond, maar die man is ziek geworden en hij heeft zijn huis verkocht. Dwalend door Parijs, probeerde ze een spoor op te vangen van waar Louis nu zou wonen. Of iemand Louis kende? Ja ze hadden hem gekend, maar de man was diep ongelukkig. Het had iets te maken met zijn meisje dat hem in de steek had gelaten. Hij was zo ziek geworden en werd drie maanden geleden opgenomen in het ziekenhuis. 

“Bent u familie mevrouw?” Ja, dit is een trieste geschiedenis. De man was heel ziek. Het had iets te maken met een meisje waar hij met hart en ziel aan verbonden was en die hem in de steek heeft gelaten. Hij heeft altijd gehoopt dat ze zou terugkeren, tot verleden maand nog, maar dan is hij ingestort van verdriet. Niets heeft kunnen helpen. Het is te laat. Hij is verleden week overleden…

Te laat. Prediker zegt dat er voor alles een tijd is. Er is een tijd voor vergeving, en een tijd waarin geen vergeving meer mogelijk is. 

“Te laat!” Dat zijn woorden die een mens kippenvel bezorgen. In de Bijbel krijgt dit een akelige teneur… Tien meisjes hadden zich voorbereid voor de wederkomst van hun Heer. Maar er was iets tekort… Dat maakte dat ze voor de deur stonden… te laat !

Daarom dan, laten ook wij, nu wij zulk een grote wolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde, die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen, die voor ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman en voleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke voor Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods. Vestigt uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt. Hebreeën 12:1-3

Een gedachte over “Eenmaal is het te laat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s