Auteur: stefaandewever

Als je ziet hoeveel mensen over hebben om dit tijdelijke, vergankelijke leven ook maar een beetje te verlengen, dan moet de gedachte aan een ‘eeuwig’ leven toch als muziek in de oren klinken? Het is waar, er zijn twee soorten mensen: mensen die berusten in dit korte leven, die er nu maximaal willen van genieten, zonder beperkingen. Alles moet mogelijk zijn. “Dat kunnen ze me in ieder geval al niet meer afnemen”… Meestal is het een misrekening, want of ze echt zoveel meer ‘genieten’ is de vraag en of de kwaliteit of de inhoud van dit verkorte leven zoveel intenser was, is een ander bediscussieerbaar punt. In feite moet er niets speciaals worden gedaan. Gewoon normaal, natuurlijk, gewoon. Feit is echter dat normaal nu abnormaal is en abnormaal veelal normaal… We hebben dat zo dikwijls gezien hoe gewoonten – hoe destructief ze ook zijn – gezien worden als normaal en hoe iemand die zich probeert los te maken uit dat patroon, wordt gezien als een rebel. Alles heeft zijn prijs. Voor de waarheid moet gestreden worden. Opkomen voor de waarheid vraagt durf, visie en geloof. Elke verandering ging gepaard met opofferingen en inzet. Iemand die zich in die arena begeeft, krijgt te maken met een tegenstander. Dan wordt duidelijk wat het betekent om een “overwinnend leven” te leiden. Daarom ben ik blij dat in het Nieuwe Start-programma ook het onderdeel “Geloof” zit. We kennen mensen die moesten gewicht verliezen, maar die tientallen vruchteloze pogingen hadden ondernomen. Maar toen ze er een geloofszaak van maakten, leidde het tot succes. De uitspraak van Dr Tilden: “Er is moed nodig om gezond te zijn.” zouden we dus kunnen aanvullen met “Er is geloof nodig om gezond te zijn.” Onthoud dat alles mogelijk is met geloof. Geloof wordt niet op een schoteltje aangereikt. Het wordt als een bundel spieren “gekweekt” door het verleggen van grenzen, ervaring op ervaring.

Het is voor veel mensen moeilijk om God te nemen op zijn woord. Veel mensen hun geest is bestormd met zoveel verwarrende gedachten, dat zij nog nauwelijks een eigen geloof kunnen vormen. Wat biedt God als middel tot genezing? De vraag waarom er zoveel verschillende christelijke kerken en waarom er zoveel tegenspraak is tussen al die groepen, is me zo dikwijls gesteld. Ooit bezorgde het me kopbrekers en veroorzaakte het opstandigheid. Waarom hebben godsdiensten zoveel aanleiding gegeven tot oorlogen? Wat een verschil met het optreden van Jezus die zei dat als je een klap krijgt op je ene wang, je de andere ook moet aanbieden. !

Het naleven van Jezus’ principes is geen kleinigheid en snel worden compromissen gemaakt. Ja, als je de Bijbel leest, zijn er al snel een aantal dingen die je niet goed uitkomen en waar je liefst een bocht omheen maakt. Je zoekt verontschuldiging en je sluit aan bij die groep die het beste verklaart waarom dit niet van toepassing is. In al die compromissen vinden we het ontstaan van al die verschillende groepen die 90 % van de waarheid nemen, maar 2, 5, 10 of meer % in twijfel trekken, of onderwijzen als achterhaald of veranderd. !

Gods Kerk heeft zich door de eeuwen heen gehandhaafd. Het is een “klein kuddeke” (Lucas 12:32), Neen, het zijn geen honderden miljoenen mensen, zelfs al goochelen wij graag met cijfers over christenen in de wereld. God is Zijn belofte altijd trouw gebleven, dat “de poorten van het dodenrijk zijn kerk niet zullen overweldigen”. (Matteüs 16:18)!

Als je aan mensen vraagt of Gods wet nog bindend is, krijg je meestal bevestiging. Alleen is die wet gewijzigd door mensen… En welke wet moet je dan houden? Het probleem is niet nieuw. Het belang van de wet zorgde voor een controverse van ongeveer 50 tot 200 n. Chr. Het werd niet opgelost tot het Concilie van Nicea (325 n. Chr.) en Laodicea (363 n. Chr.), toen de Romeinse staat er bij betrokken was. De essentie van het conflict werd bewaard in de confrontatie tussen Polycrates van Klein Azië en Victor, bisschop van Rome in 190 n. Chr. ” Victor van Rome probeerde later de kerken van Klein Azië te intimideren door zich aan te passen aan de praktijk van de Roomse (paas)zondag.” ” Polycrates schreef aan Victor: “Wij vieren de ware dag en voegen daar niets aan toe, noch nemen er niets van af. ! …Deze vierden allen op de veertiende dag het Pascha, volgens het evangelie, in geen enkel opzicht afwijkend, maar het voorschrift van het geloof volgend… en mijn familieleden vierden altijd de dag, waarop de mensen het gezuurde wegdeden. Daarom broeders, ik ben nu 65 jaar in de Heer en heb met de broeders in de wereld beraadslaagd en alle heilige Schriften bestudeerd en ben helemaal niet verontrust over die dingen waarmee ik word bedreigd om mij te intimideren. Want degenen, die groter zijn dan ik hebben gezegd, “Wij moeten God gehoorzamen in plaats van mensen“. (Eusebius, xxiv)!