Auteur: stefaandewever

De zesdaagse schepping getuigt van een groot ontwerp. 

Alles is harmonisch. Het leven, zoals wij het kennen, is geheel afhankelijk van andere levensvormen. Niets leeft of sterft voor zichzelf. Ieder levend wezen, of het nu een plant of een dier is, verschaft, wanneer het sterft, verder levensonderhoud aan andere levende wezens. De oude omgevallen boom verschaft voedsel aan het jonge boompje. 

Ook Christus moest eerst sterven om nieuw leven voor ons mogelijk te maken. 

De diertjes die zorgen voor een vruchtbare humuslaag waaruit de bomen en planten hun voedsel halen, zijn twee dagen na de bomen en planten geschapen in de scheppingsweek. Zouden de bomen en planten al niet allang zijn afgestorven als één scheppingsdag een miljoen jaar zou duren? 

De vruchtbomen hebben bestuiving nodig, anders sterven ze uit. Kunnen ze twee miljoen jaren wachten tot op een andere scheppingsdag de bij is gemaakt die dan voor die noodzakelijk bestuiving langs kan komen? 

‘Ontwikkelden’ bloemen, grassen, bomen en graansoorten zich allemaal langzaam en geleidelijk over een periode van miljoenen of miljarden jaren, onafhankelijk van de kleine bij of vogels, waarop zij aangewezen zijn voor de voortzetting van hun bestaan? 

De ene levensvorm heeft de andere nodig. Er kan dus niet te veel tijd verstrijken tussen de schepping van het ene leven op de ene dag en het andere leven op de andere dag.  Mede daarom duurde de schepping slechts zes normale dagen en geen zes periodes van bijvoorbeeld elk 10.000 jaar. 

Er is veel – wetenschappelijk – feitenmateriaal dat de evolutieleer op losse schroeven zet. Nochtans wordt evolutie als wetenschappelijk onderwezen en wordt schepping vaak weggelachen. Zoals al eerder in deze brief is vermeld, is het van belang dat wij de schepping ernstig nemen. Enkel zo krijgen wij kijk op de Schepper en hoop op de herschepping. 

Waarom de Schepping in ZES GEWONE DAGEN? 

Als we onze bijbel openslaan dan kunnen we in Genesis het verslag lezen van de scheppingsweek. Dat God het licht maakte, verder het uitspansel – wat God hemel noemt – en toen de zeeën, meren en rivieren, zodat een droge aarde tevoorschijn kwam, waarop Hij jong groen, gewas en vruchtbomen liet groeien. En dat Hij zei dat de zon, de maan en de sterren aan het uitspansel zullen staan. Hij vervolgens de dieren die in het water leven schiep en de vogels. Daarna de dieren op het land. En tenslotte onze voorouders Adam en Eva. Dit alles deed God in zes dagen. 

Waren het gewone dagen van 24 uur per etmaal? 

Er is een opvatting in veel kerken die in de loop der jaren de voorkeur heeft gekregen dat deze dagen duizenden, miljoenen of zelfs miljarden jaren duurden. Doet het er werkelijk iets toe hoe lang deze dagen waren? Is het mogelijk vast te stellen of het gewone dagen waren of tijdsperioden? 

Nogmaals de vraag: doet het er iets toe? Maakt het iets uit? 

Waarom ‘Lange Dagen’? 

Waarom scheppingsdagen van 10 miljoen jaren elk? De belangrijkste reden waarom velen proberen de Genesisdagen te veranderen in lange perioden, is om een manier te vinden het scheppingsverslag in harmonie te brengen met de gedachte dat er een opeenvolging van vele geologische eeuwen geweest moeten zijn. Het is begrijpelijk dat de wetenschap een verklaring zoekt voor de sporen die volgens haar onderzoeksmethoden tienduizenden, honderdduizenden of miljoenen jaren oud zijn. 

“Hoe nutteloos moesten alle pogingen zijn en blijven, om ons bijbelse scheppingsverhaal in overeenstemming te brengen met de resultaten van de natuurwetenschap,” schreef in 1902 de Duitse geleerde professor Delitzsch in zijn werk ‘Babel und Bibel’. 

Reeds in 1654 verklaarde Ussher, een aartsbisschop van Ierland, dat de schepping plaats gevonden had om negen uur ’s morgens, op 26 oktober van het jaar 4004 voor Christus, zoals de nauwkeurige bestudering van de heilige Schrift had uitgewezen. 

Kijk aan, dat hebt u misschien ook altijd gedacht: om negen uur ’s morgens, op 26 oktober van het jaar 4004 voor Christus. 

Meer dan een eeuw gold deze consciëntieus berekende datum als een vaststaand feit. Wie een vroeger tijdstip vermoedde, was een ketter. 

Sommige wetenschappers beweren dat de zondvloed alle sporen van vóór de zondvloed uitgewist heeft. Iemand die beweert dat hij sporen van leven heeft gevonden van de tijd vóór de vloed, bijvoorbeeld van 10 miljoen jaren geleden, ontkent dat er een vloed geweest is. Aldus deze theorie. 

Schijnbare leeftijd 

In de context van het vaststellen van de ouderdom, de leeftijd, moeten we rekening houden met het bestaan van een schijnbare leeftijd .

Een uur na zijn schepping scheen Adam een man van 25. Misschien wat jonger, misschien wat ouder. Maar laten we zeggen 25 jaar. Dat was schijn, want hij was nog maar een uur jong. Hij was zo gemaakt dat zijn haar, zijn huid, zijn organen 25 jaar leken. 

En de aarde? Was misschien ook zo gemaakt dat het direct al een oude aarde leek. Zou een zogenaamde embryo-aarde geschikt geweest zijn om te bewonen, te bewerken, om er delfstoffen uit te halen? Is de aarde ook niet direct geschapen als een volwassen aarde? 

We weten dat God geen menselijk embryo maakte. Zo schiep Hij ook volwassen herten, olifanten en bomen en planten. Eerst de kip en de kip produceerde het ei. Echt waar. Zij had zelfs geen keus, zij deed zoals ze was gemaakt. 

Stel dat God weer een mens heeft geschapen zoals Adam. Wetenschappers uit de hele wereld zijn uitgenodigd om dit wonder een dag na zijn schepping te bekijken. Sommigen komen aanzetten met geavanceerde microscopen, omdat een mens van een dag slechts een minuscuul embryo is. Andere wetenschappers hadden voor alle zekerheid een paar verzen in Genesis gelezen en begrepen dat hij uit klei gemaakt was. Dus nemen ze monsters van de Limburgse löss mee en ook West-Friese en Groningse klei. Om te weten welke kleur kleimonsters hij mee zou moeten nemen, had iemand zelfs vooraf gebeld of het ging om een gele Chinees, een zwarte Ethiopiër of een Nederlandse bleke. 

Wanneer dan de wetenschappers met de nieuwe Adam worden geconfronteerd, voelen ze zich genomen. Dit kon niet. Een menselijk wezen van één dag is microscopisch klein en geen volwassen kerel. En de kleimonsters vertoonden ook al geen enkele overeenkomst met de nieuwe Adam. Uitgebreide onderzoeken, zoals met de scan en weefselonderzoek van hart, nieren en longen, wijzen uit dat deze nieuwe Adam van één dag in werkelijkheid rond de 25 jaar moest zijn. 

Adam en Eva waren direct volwassen mensen, fysiek gereed om een gezin te stichten. Dit scheppingswonder staat buiten de menselijke technologie. 

Hoe oud leek de aarde één dag na haar schepping? 

Als de wetenschap direct na de schepping van de aarde de ouderdom van aardlagen met daarin de delfstoffen, die de mens gebruikt, gemeten zou kunnen hebben, wat zou dan het resultaat geweest zijn? Was het radioactief verval slechts twee uren oud? Of leek dat dit proces al twee miljoen jaren geleden begonnen was? Of misschien twee miljard jaren? Wat was de schijnbare leeftijd van de aarde direct na haar schepping? 

Er zijn veel theorieën. In de meeste hiervan is een schepping in zes dagen een lachertje, vooral als de evolutietheorie erbij gehaald wordt. 

Hoe betrouwbaar zijn de methodes 

om de ouderdom te bepalen? 

Bij radioactieve metingen wordt aangenomen dat de intensiteit van de kosmische straling door de eeuwen heen constant is. Sommigen veronderstellen dat er vóór de zondvloed een grotere concentratie van damp rond de aarde was. De Bijbel spreekt over de dauw. De concentratie koolstofdioxide in de atmosfeer is nu 50% groter dan voor de industriële revolutie. U weet waarschijnlijk niet wat het effect hiervan op de kosmische straling is, maar de geleerden ook niet. 

Anderen beweren dat tengevolge van de kolossale druk van de watermassa van de vloed op de aardlagen, de metingen van materiaal van vóór de vloed onbetrouwbaar zijn. Houdt de wetenschap rekening met het kolossale effect van de vloed? Als ze deze al willen erkennen. 

In de geologie wordt bij radioactieve ouderdomsmetingen na het verval van radioactief  materiaal in gesteenten het aantal heliumkernen geteld. Aangenomen wordt dat helium niet uit het gesteente kan ontsnappen. Dit wordt aangenomen. In ‘Grondslagen der algemene geologie’ van Dr. B.G. Escher worden situaties beschreven waarin helium wel degelijk uit gesteente is ontsnapt en hoe dit nog steeds plaatsvindt. Bovendien, kon het gesteente de plotseling opkomende druk van de vloed weerstaan? Als dat niet het geval is, dan kunnen metingen er duizenden, zo niet miljoenen jaren naast zitten. 

Ach, denkt misschien iemand, dit is praat van leken. Laten we dan eens naar praat van professionals luisteren. 

Eerst nog de vraag: hoe betrouwbaar zijn de methodes om de ouderdom te bepalen? Methodes waar tot voor kort niet aan getwijfeld mocht worden, worden nu belachelijk gemaakt als we de jongste technieken daarop loslaten. 

Hier volgen een paar voorbeelden die gepubliceerd zijn in de tijdschriften ‘Radiocarbon’ en ‘Science’ .

·  Van steenkool uit Rusland was de veronderstelde ouderdom 300 miljoen jaren oud en werd nu gedateerd op 1.680 jaar. 

·  Aardgas in Alabama en Mississippi zou 50 miljoen en 135 miljoen jaren oud zijn, maar de Carbon-14-methode gaf leeftijden van respectievelijk 30.000 en 34.000 jaar. 

· Beenderen van een sabeltijger, gevonden in de teerputten van LaBrea zouden 100.000-één miljoen jaren oud zijn. Volgens de nieuwe metingen 28.000 jaar. 

Maar deze nieuwe Carbon-14-techniek is ook niet zo feilloos. Lees de volgende voorbeelden maar eens. 

· Een net afgemaakte zeehond werd door de Carbon-14-methode gemeten en zou 1.300 jaar geleden gestorven zijn. 

· De ouderdom van levende schelpdieren werd bepaald op 2.300 jaar. 

·  Levende slakken zouden volgens dezelfde ouderdomsberekening 7.000 jaar geleden al gestorven moeten zijn. 

De onderzoekers haastten zich om uit te leggen dat achteraf de onregelmatigheden gemakkelijk te verklaren zijn. Bijvoorbeeld, Carbon-14 activiteit in opgeloste toestand carboniseert in water, enz., enz. Maar hoe kunnen we zulke effecten uitsluiten als we de omstandigheden niet kennen? Want dat is toch meestal het geval. Vooral water kan invloed hebben op metingen. Tijdens de vloed waren de bovenste aardlagen doordrenkt met water. Langer dan een jaar. 

Als er nog zoveel kritiek is bij de geleerden zelf over ouderdomsmetingen, mogen er twijfels zijn over de betrouwbaarheid van archeologische sporen van mensen die bijvoorbeeld 50.000 jaren oud zouden moeten zijn. 

Genesis 1:26  En God zei: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen over de vissen der zee en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt. 

Om een verklaring te zoeken voor veronderstelde sporen van menselijk leven vóór Adam, gaan veel mensen speculeren: “Zou God daarvóór mensen gemaakt hebben die niet naar Zijn beeld en gelijkenis geschapen waren?” Zou dat kunnen? 

27  En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen. 

Dit speculeren biedt geen soelaas, want hier staat: de mens. Vers 27 spreekt niet over twee soorten mensen – de één wel en de ander niet naar zijn beeld geschapen – nee, God heeft het over de mens. En die is gemaakt naar Zijn beeld en gelijkenis en Adam was de eerste. Hij schiep de dieren naar hun aard en de mens naar Gods aard. 

1 Korinthiërs 15:45  Aldus staat er ook geschreven: de eerste mens, Adam, werd een levende ziel; … 

Ook Paulus bevestigt dat er vóór Adam geen mensen geweest zijn. De eerste mens was Adam staat hier. 

De vragen: “Waren of zijn er mensen die tijdelijk op de aarde leefden of misschien nog leven en net als dieren niet in Gods Plan van Behoud zijn opgenomen? Bestaan er oeroude fossielafdrukken van mensen die niet naar Gods beeld zijn geschapen?” zijn geen zinvolle vragen. 

Genesis 9:6  Wie des mensen bloed vergiet, diens bloed zal door de mens vergoten worden, want naar het beeld Gods heeft Hij de mens gemaakt .

Het is duidelijk, de mens is naar Gods beeld geschapen. Hierin zijn geen soorten.  Is Eva wel naar Gods beeld geschapen? Wat zegt de Bijbel? 

Genesis 1:27  En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen. 

En als er nog twijfel mocht bestaan over mogelijk andere menselijke wezens die geleefd zouden hebben. 

Genesis 3:20  En de mens noemde zijn vrouw Eva, omdat zij de moeder van alle levenden is geworden. 

Alle levenden. Er hebben dus nooit menselijke wezens bestaan die niet uit Eva zijn voortgekomen. En we hebben gezien dat Eva een menselijk wezen was, geschapen naar Gods beeld, naar Gods gelijkenis. En zij leefde slechts een zes duizend jaar geleden. 

Tegen alle verwachtingen in?

Tim Hawthorne – Professor Emeritus Biochemie aan de Universiteit van Nottingham, U.K.

God en de oorsprong van het leven  / Tim Hawthorne.

Sommige mensen zijn misschien bang om toe te geven dat er een Schepper God bestaat, omdat ze niet naïef of onwetend willen overkomen. Die verhalen in de bijbel, zeggen ze, zijn misschien wel goed voor kinderen en eenvoudige mensen in primitieve samenlevingen, maar geschoolde mensen weten toch wel beter, of niet soms?

Als geleerde wetenschappers – die hun leven lang al deze zaken bestudeerden – het idee van een schepper afdoen als een fabeltje, dan weten ze toch zeker wel waar ze het over hebben? Mensen die niet onwetend willen lijken zouden hen toch moeten geloven, of niet soms?

Nee, dat moeten ze niet! Ik ben een wetenschapper en ik bestudeer mijn hele leven al een deel van de schepping. Niets wat ik te weten ben gekomen, heeft mij doen betwijfelen dat er een schepper van ons heelal is die zorgt voor die schepping en voor ons. Inderdaad, hoe meer ik te weten kom, hoe meer reden ik heb om dit te geloven.

Ik wil graag mijn standpunt onderbouwen. Ik zal proberen u niet te overdonderen met feiten, maar, zoals Albert Einstein eens opmerkte, we moeten dingen zo eenvoudig mogelijk maken, maar niet eenvoudiger dan ze zijn.

Weet u, zelfs de ‘eenvoudigste’ levensvormen zijn eigenlijk niet zo eenvoudig.

Een niet zo eenvoudige cel.

Wat wij zien als een eenvoudige bacteriële cel is in werkelijkheid een ingewikkelde samenstelling van vele complexe chemische stoffen.

Bijvoorbeeld, een gemiddelde bacterie heeft ongeveer 2000 enzymeiwitten, elk gebouwd als een kralenketting, waarbij de kralen aminozuren zijn. Elk eiwit kent zijn specifieke volgorde van honderden aminozuren, waarvan er uit 20 kan worden gekozen en dat voor elke kraal van de keten. Twee astronomen, Sir Fred Hoyle en N.C. Wickramasinghe, maakten een schatting van de kans op het verkrijgen van een simpele bacteriële cel door willekeurig te kiezen uit de 20 aminozuren waar eiwitten uit zijn opgebouwd. De kans om op deze manier per toeval een bacteriële cel te creëren, is één op 1040.000 – dat is een 10 gevolgd door 39.999 nullen – best een groot getal! Astronomen zijn gewend aan zulke getallen, maar dit betekend dat het zo goed als onmogelijk is. Dat het ongeveer net zo waarschijnlijk, in de beroemde woorden van Hoyle, is als wanneer een wervelwind die door een schroothoop raast, een Boeing 747 samenstelt.

En we hebben het slechts over één kleine bacterie. 

Richard Dawkins beschrijft dit onmogelijk proces in zijn boek ‘The Selfish Gene’: Op een bepaald moment werd per ongeluk een nogal merkwaardig molecuul gevormd. We noemen het maar de ‘Reproduceerder’. Het was niet meteen het grootste of meest complexe molecuul die er was, maar hij bezat de ongelofelijke eigenschap dat hij zichzelf kon reproduceren.

Het lijkt misschien zeer onwaarschijnlijk dat dit per ongeluk zou gebeuren. Dat was het ook. Het was uitermate onwaarschijnlijk, maar bij onze menselijke schattingen van wat wel of niet mogelijk is, zijn we niet gewend om om te gaan met honderden miljoenen jaren.

In zijn voorwoord probeert Dawkins het prestige van zijn sprookje te verhogen door het wetenschappelijk te noemen. Maar het lijkt geenszins, op wat we tegenwoordig weten van het proces waarop Reproduceerder (DNA) in levende cellen wordt gekopieerd. Het kopiëren vereist tientallen complexe enzymeiwitten en nog eens tientallen om de chemische energie voor het proces te leveren. Als u gelooft dat de Reproduceerder dit alles in zijn eentje kan, dan gelooft u alles!

Een moeilijke evenwichtsoefening.

Realiseert u zich wel hoe precies de omstandigheden die het leven mogelijk maken, eigenlijk in evenwicht zijn? Ons fysisch universum hangt af van vier basiskrachten, of constanten. Deze zijn de elektromagnetische kracht, de sterke kernkracht, de zwake kernkracht en de zwaartekracht.

Leven zoals wij dat kennen, zou niet kunnen bestaan zonder water, dat, zoals u ongetwijfeld weet, een samenstelling is van waterstof en zuurstof. De waterstof in water zou niet bestaan als twee van de natuurconstanten niet precies in evenwicht waren. Als de zwakke kernkracht in de atomen en de zwaartekracht niet precies correct zouden zijn, dan zou alle waterstof in het heelal binnen enkele seconden na de oerknal, die door kosmologen wordt gezien als het begin van alles, omgevormd zijn tot helium.

Koolstof is evenzo noodzakelijk voor het leven en is één van de stappen in het opbouwproces van alle elementen in sterren. Als de sterke kernkracht die atoomkernen bindt en de elektromagnetische kracht tussen geladen deeltjes die atomen bijeen houdt, niet nauwkeurig in evenwicht zouden zijn, dan zou alle koolstof zijn omgezet in zuurstof en zwaardere elementen. De wetenschap kan niet verklaren waarom de natuurconstanten deze specifieke waarden aannemen, maar we weten dat, als het niet zo zou zijn, het heelal nooit leven zou hebben voortgebracht en dat wij er niet zouden zijn om het te bespreken.

Dit nauwkeurig instellen van het heelal wordt het ‘antropisch (mens) principe’ genoemd – het idee dat de kosmos is bedoeld om als habitat voor mensen te dienen. Wijst dit ‘afstemmen’ op een schepper die ons vanaf het allereerste begin in gedachten had?

Dit idee moet toch zeker niet achteloos van de hand worden gedaan als een fabeltje, wanneer zoveel bewijzen de redelijkheid ervan aantonen. Sommige filosofen die dit idee hebben verworven, stellen als alternatief voor dat er miljoenen verschillende heelals bestaan die elk verschillende eigenschapppen hebben, zodat het volstrekt per toeval mogelijk is, dat er één tussen zit met de juiste omstandigheden om leven mogelijk te maken. Dit is een redelijk vergezochte gedachte en er zijn weinig bewijzen om het te ondersteunen. Het is tevens een zeer ingewikkelde verklaring en er is in de wetenschap een beginsel dat zegt dat de makkelijkste verklaring die bij de feiten past, hoogstwaarschijnlijk de correcte is.

Er is niets eenvoudigs aan een grote hoeveelheid heelals!

Het begin.

Men gaat ervan uit dat de aarde 4.500 miljoen jaar oud is en er is fossielbewijs voor het bestaan van leven in sedimentgesteente tot zo’n 3.800 miljoen jaar geleden. De eerst levende organismen lijken bacteriën en algen te zijn geweest.

Hoe zijn zij ontstaan?

Ongeveer 70 jaar geleden wezen Oparine in Rusland en Haldane in Engeland erop dat een ‘primitieve soep’ van chemische stoffen zich als eerste vormde op aarde in een zuurstofvrije (reducerende) atmosfeer. Zuurstof zou veel van die chemische stoffen hebben vernietigd. Deze reducerende atmosfeer zou zijn opgebouwd uit waterstof, waterdamp, methaan en ammonia. Wanneer dit krachtige mengsel werd bloodgesteld aan bliksem en ultraviolet licht zouden enkele simpelere chemische stoffen van het leven, zoals aminozuren, ontstaan. 

Anderen wijzen er echter op dat de geologische bewijslast bestrijdt dat zo’n atmosfeer lang genoeg kon hebben bestaan voor de vorming van een primitieve soep. Sterker nog, het precambrische gesteente dat het fossielbewijs voor de vroegste levende cellen bevat, bevat niet de verwachte organische stoffen uit de soep.

Nou, dat ‘kleine probleem’ zal degenen die vastberaden zijn het mogelijk bestaan van een schepper uit te sluiten, niet tegenhouden. Als de chemische stoffen van het leven niet op die wijze gevormd werden, werden ze misschien wel gebracht door meteorieten, waarvan sommige zeker zulke chemische stoffen bevatten. Men schat dat zware bombardering van het aardoppervlak door meteorieten zo’n 3.800 tot 4.000 miljoen jaar geleden heeft plaatsgevonden. Astronomen maken ook melding van kleine koolstofbevattende moleculen zoals formaldehyde en methylamine, in de interstellaire ruimte.

Natuurkundige Paul Davies, auteur van het boek ‘The Fifth Miracle’ (over de oorsprong van het leven), heeft ook zijn twijfels over de primitieve soep. Hij beweert dat het leven diep onder de zee in hete vulkaankraters is ontstaan. Zijn scenario is net zo waarschijnlijk als ale andere. 

Maar hoe waarschijnlijk zijn ze?

Stuart Kauffman kan het idee dat leven voortgekomen is uit het niet-levende door stuk voor stuk bij elkaar gebracht te worden door evolutie, niet aannemen. Zijn theorie is dat wanneer het aantal moleculen in de primitieve soep een bepaalde drempel overschrijdt, er plotseling een autokatalyserend metabolisme (een reeks van chemische omzettingen die elkaar in stand houden) zal ontstaan. Voor hem lijkt het optreden van leven haast onvermijdelijk. Kauffman schrijft overtuigend, maar geeft toe dat er tamelijk weinig harde bewijzen zijn.

Alle hoop opgegeven.

Omdat zij ontsteld waren over de kans op het door toeval ontstaan van leven op aarde, bliezen Hoyle en Wickramasinghe een oude theorie dat het leven uit de ruimte kwam, weer nieuw leven in. Bacteriën en virussen, zo beweerde zij, bereikten de aarde en bereiken de aarde nog steeds in de staarten van kometen. Kosmische krachten, zo concluderen zij, zijn niet alleen verantwoordelijk voor de oorsprong van het leven, maar ook voor sommige aspecten van haar evolutie.

Biologen zijn niet onder de indruk.

Het dubbelhelix model voor DNA van Watson en Crick legde de basis voor moderne, biochemische genetica. Crick heeft genoeg verstand van DNA om te weten dat het maken van de eerste levende cel nagenoeg onmogelijk moet zijn geweest. Hij is daarom van mening dat het leven opzettelijk naar de aarde is overgebracht door hoogontwikkelde beschavingen elder in het heelal.

Er zijn geen harde bewijzen voor dit alles en natuurlijk wordt door het verplaatsen van het probleem van de oorsprong van het naar de ruimte of de diepste oceanen, geen antwoord verkregen op de ultieme vraag hoe het in eerste instantie allemaal begonnen is.

Charles Darwin zat er misschien wel dichterbij toen hij het hele vraagstuk omzeilde. In zijn boek ‘The Orgin Of Species’ schreef hij dat ‘er leven, met de verscheidene krachten van het leven, oorspronkelijk in enkele vormen werd ingeblazen of in één …’

Door wioe er werd geblazen, zegt hij niet.

Ontwerp.

Wij hoeven de vraag niet te omzeilen. Eens komen we er misschien achter hoe het leven is ontstaan, hoe onwaarschijnlijk dat op dit moment ook lijkt. Wij hoeven de oorsprong van het leven niet te zien als het resultaat van een rechtstreekse tussenkomst van God. Misschien kwam het door een natuurlijk proces – maar zoiets kon niet zomaar in elke wereld gebeuren. Alle omstandigheden moeten precies kloppen en de kan,sen zijn te groot dat dit het gevolg is van pure toeval. De fijne evenwichten in de natuurwetten die het leven mogelijk maken wijzen op een welwillende schepper, die zowel u, als mij, als de hele wereld in gedachte had.

Als wetenschapper heb ik geen moeite dat te geloven. Het druist tegen absoluut niets in waarvan ik weet dat het wetenschappelijk is aangetoond.

Mijn geloof als Christen hangt echter niet alleen af van wetenschappelijke bewijzen – maar dat is een heel ander verhaal.

(Tim Hawthorne is Emeritus Professor Biochemie aan de Universiteit van Nottingham, Verenigd Koninkrijk.)

Ontwerp

Alle omstandigheden moeten precies kloppen en de kansen zijn te groot dat dit het gevolg is van pure toeval. De fijne evenwichten in de natuurwetten die het leven mogelijk maken wijzen op een welwillende schepper, die zowel u, als mij, als de hele wereld in gedachte had. Als wetenschapper heb ik geen moeite dat te geloven. Het druist tegen absoluut niets in waarvan ik weet dat het wetenschappelijk is aangetoond. Mijn geloof als Christen hangt echter niet alleen af van wetenschappelijke bewijzen.

Onnodige zorgen 

Er bestaat een oud verhaal van een man die twee zware zakken op zijn rug had. Met moeite kwam hij vooruit met die zware zakken die hij droeg.

Een engel ontmoette die man en vroeg hem wat er in die twee zware zakken zat.

‘Dat zijn mijn zorgen,’ zei de man. ‘Ik heb namelijk twee grote zorgen: zorgen voor de dag van gisteren die voorbij is en zorgen voor de dag van morgen die nog moet komen.’

‘Laat mij die zakken eens zien,’ vroeg de engel. Toen beide zakken geopend waren, bleken ze tot grote verbazing van de man leeg te zijn. Opeens begreep hij dat hij zich onnodig zorgen had gemaakt en dat hij de twee zware zakken helemaal niet hoefde te dragen.

‘Gisteren is voorbij, morgen komt nog, vandaag helpt de Here’. ‘Wees dan niet bezorgd voor morgen…’ ‘Werpt al u bezorgdheid op Hem…’ (1 Petr. 5:7)

De waarheid over de “zondvloedcatastrofe”

Tot ongeveer de jaren 1800 was het feit van de zondvloed een algemeen aanvaarde verklaring voor het ontstaan van de bovenste aardlagen en de fossielen die men erin terugvindt. Fossiele resten van planten en dieren heeft men reeds in groot aantal en dikwijls goed bewaard teruggevonden, hetgeen 

duidelijk wijst op een snelle begraving.

Prof.F.Hibben beschrijft hoe o.m. in Alaska a.h.w. massagraven werden aangetroffen vol dierlijke beenderen en resten. (mammoets, mastodon, bizons, paarden wolven, beren en leeuwen….) 

Dergelijke vondsten vindt men trouwens in elk werelddeel.

In het bevroren toendraslijk dat op meerdere plaatsen in Siberië meer dan duizend meter (!) dik is, vindt men veel aanwijzingen van de catastrofale vernietiging van honderdduizenden dieren, ter plekke bevroren en overweldigd door een immense vloed.

Een typisch voorbeeld zijn de vondsten van de mammoets waarvan het (diepgevroren) vlees soms nog zo goed bewaard is dat het perfect eetbaar is.

In hun maag vindt men dikwijls de overblijfselen van grassen en bloemen die wijzen op een zacht klimaat vóór de zondvloed.

Dergelijke drastische en plots klimaatwijziging van subtropisch tot arctisch, is enkel te verklaren door het plotseling neerstorten van de watermantel die zich oorspronkelijk rond de aarde bevond.

Het bestaan van deze watermantel wordt o.m. bevestigd door meerdere wetenschappers o..a. Prof.Joseph C. Dillow – “The waters Above”

Deze watermantel zorgde voor een gelijkvormig zacht klimaat over ganse de aarde.

Een dergelijke watermantel bestaat trouwens nog steeds op de planeet Venus die zonder grote luchtturbulenties zorgt voor een gelijkvormig klimaat van pool tot evenaar.

Geologen weten aan de hand van waarnemingen in de meeste gesteenten, dat ons klimaat vroeger veel warmer is geweest en dit over gans de aarde. 

Zo vindt men steenkoollagen in de ondergrond van de meeste werelddelen. Deze lagen getuigen van een subtropische rijke plantengroei (fossielen). Ook de dierenwereld was veel rijker en weelderiger. (reuzereptielen, dinosauriërs…)

De hoge partiële zuurstofdruk verklaart ook de grote afmetingen van insecten, ongewervelde en gewervelde dieren. Mogelijk is dit ook een verklaring voor de hoge ouderdom van de aartsvaders.

Datum? 

Volgens Dominique Tassot, burgerlijk mijningenieur en auteur van het boek: “A l’Image de Dieu, Préhistoire Transformiste ou Préhistoire Biblique”, volstaan enige kennis van de bevolkingsgroei en enkele berekeningen om te kunnen stellen dat de zondvloed is opgetreden in de 24 ? eeuw vóór Christus.

Ook andere studies over de bevolkingsgroei wijzen naar een totale ouderdom van 5 à 6000 jaar voor de afstamming van de huidige wereldbevolking van één ouderpaar.

Deze statistische schattingen staan in schril contrast met de ouderdommen die door de evolutieleer worden voorgesteld. Deze variëren van 30.000 jaar voor de Homo Sapiens Sapiens – 300.000 jaar voor de Neanderthaler die evengoed reeds zijn doden begroef, kon spreken en werktuigen maakte, en bijna 2.000.000 voor de Homo Erectus.

Indien deze evolutionistische ouderdommen juist zouden zijn, dan zouden er nu evenveel mensen zijn als bacteriën!! En indien al die mensen ooit op aarde zouden hebben geleefd, waar zijn dan hun fossiele overblijfselen?

Conclusie

Deze beknopte samenvatting van de bijzonderste aspecten van evolutie- en scheppingsleer bevat geen antwoord op alle vragen die men zich in verband met dit boeiend onderwerp zou kunnen stellen. Daarvoor verwijzen wij dan ook naar de bronvermelding hierna.

Samengevat kunnen we zeggen dat de evolutietheorie niet meer is dan een hypothese. Zij wordt echter nog steeds opgedrongen als een realiteit zowel in de schoolboeken als in de media, in musea, vakliteratuur enz.

Het werkelijke doel van de evolutietheorie is niet enkel het ontkennen dat er een schepping is geweest maar vooral het bestaan van de Schepper.

_______________________________________________________________

1 “Big bang”: reeds tientallen jaren zitten astronomen hierover met de handen in het haar want bepaalde ontdekkingen hebben aangetoond dat deze theorie niet klopt. 

Astronoom W. Kaufmann formuleerde dit duidelijk als volgt: “Als deze (ontdekkingen) juist zijn, dan stort een van de pijlers van de moderne sterrenkunde en kosmologie in elkaar met een verwarring zonder voorgaande sedert Copernicus.”

De tussensoorten

De tweede steunpilaar van de evolutieleer is het bestaan van de zgn. “tussensoorten”; zij worden geacht de verbindingsschakel te hebben gevormd tussen de bekende soorten en een gemeenschappelijke voorouder.

Lange tijd heeft men beweerd dat de schakel tussen vissen en amfibieën een vis was die behoorde tot dezelfde familie als de coelacant. Fossielen van de coelacant laten kenmerkende kopvinnen zien. 

Evolutionisten beweerden dat deze uit het water kwam met behulp van zijn vinnen. Volgens hen leefde deze vis 60 miljoen jaar geleden. In 1938 vond men hem levend en wel in de Indische Oceaan! Verdere onderzoekingen bevestigden dit en toonden aan dat deze vis hoegenaamd geen zeldzaamheid is.

Het geval van de coelacant is trouwens niet het enige. Er zijn namelijk wezens die vandaag rondlopen, vliegen, zwemmen of kruipen en die bijzonder sterk gelijken op fossiele overblijfselen die men terugvindt in de gesteenten en waarvan de evolutionisten beweren dat ze honderden miljoenen jaren oud zijn. Deze vandaag nog levende wezens noemt men daarom ‘levende fossielen’. Darwin was zich trouwens reeds bewust geworden van het gevaar hiervan voor zijn theorie.

Een andere leugen van de evolutieleer betreft de overgang van aap naar mens : de aapmens.

Volgens de evolutieleer immers stamt de mens af van de aap door toevallig en willekeurig optredende natuurprocessen. Ondanks duidelijke bewijzen van het ongerijmde van deze theorie wordt zij nochtans in de media en het onderwijs als vrijwel zeker verkondigd.

Enkele voorbeelden.

* de Piltdown-mens

De schedel hiervan kreeg gedurende veertig jaar een belangrijke plaats in het British Museum. 

Honderden doctorandi promoveerden op dissertaties over de “Piltdown-mens”. Het duurde meer dan dertig jaar eer wetenschappers zich bewust werden van de waarheid. Op een gegeven moment kreeg men door dat de kaak afkomstig was van een orang-oetang. Deze was bijgevijld zodat ze op een menselijke schedel paste. De tanden waren afkomstig van mensen maar ook deze waren bijgevijld zodat ze op de tanden van een aap leken. 

* de Neanderthaler

De talrijke vondsten hiervan hebben tot heel wat discussies geleid. Uiteindelijk kwam men tot de bevinding dat het gewoon een mens betrof. Geleerden schreven in hun verslag dat een modern geschoren, gewassen en geklede Neanderthaler in deze tijd niet zou opvallen.

De door Dr. John Cuozzo verzamelde gegevens tonen duidelijk aan dat de Neanderthaler-mens in feite de mensen van hoge ouderdom zijn die beschreven staan in de Bijbel.

* de Nebraska-mens

De Amerikaanse paleontoloog Dr.Henry Fairfield Osborne beweerde in 1922 de “ontbrekende schakel” gevonden te hebben. Bij nader inzicht bleek het enkel om een tand te gaan… waarrond Osborne een kaak had getekend en zo uiteindelijk het hele individu had “gereconstrueerd”. Toen ze deze tand nader onderzochten kwamen verstandigere wetenschappers (in 1927) tot de conclusie dat deze afkomstig was van een uitgestorven varken…

* de Pithecanthtropus.

Hier gaat het over een andere vondst waarmee een “aapmens” kon worden gereconstrueerd op grond van een zgn. perfecte schedel. Na nauwkeurige bestudering moest men toegeven dat het enige bot dat ten grondslag lag aan deze “wetenschappelijke vooruitgang”, een knieschijf van een olifant was….

Uit deze voorbeelden blijkt eens te meer hoezeer het evolutionistisch begrip “mutanten” bedrog is.