Auteur: stefaandewever

Was je helemaal mee met die fenomenale ruimtereis? Begon je verbeelding te duizelen bij de getallen en de snelheid? Zelfs onze eigen wereld, is uiteraard geen doetje als het gaat om reizen. De aarde draait ongeveer duizend kilometer per uur om zijn as. Dan draait deze rond de zon met een snelheid van 68.000 kilometer per uur, en dan, uiteraard, onze zon en de gehele Melkweg systeem beweegt zich op 44.000 kilometer per uur. Dus, ook al zijn wij niet bewust van deze beweging, we gaan op topsnelheden recht door de ruimte. Het mooiste deel van alles is dat deze grote systemen lijken te draaien rond een gemeenschappelijk centrum. Niemand lijkt te weten waar dat is gelegen in de hemelen, maar ik twijfel er niet aan dat het de troon van God is. Het universum prikkelt onze verbeelding. Maar het is goed om te beseffen dat dit kleine blauwe planeetje in het universum, de aarde waarop wij leven, slechts een stip van kosmisch stof is in het grote plan van God. Na enkele dagen reizen in de ruimte op lichsnelheid, zie je de aarde in het geheel niet meer… We zijn bijna verloren temidden van de complexiteit van alle groepen en de complexe ruimte werelden.

Maar hier is een feit dat we nooit mogen vergeten. Dit is de enige wereld die werd verleid. Temidden van alle onnoemelijke miljarden andere hemellichamen, is er iets dat niet gehoorzaamt aan God. Terwijl God hier in miniatuur een wezen schiep, naar zijn beeld en gelijkenis, nam Hij een groot risico. Die mens zou met die vrijheid leven in harmonie met God, of hij werd een rebel. En wat heeft God gedaan voor deze verloren wereld? Waarom heeft hij haar niet alleen laten gaan en veegde ze uit het universum en maakte een ander in haar plaats? Nee, God hield te veel van de mens om dat te doen, daarom stuurde Hij zijn Zoon naar deze kleine planeet om haar te redden van de aantastende, zondige rebellie die hier was begonnen.

Net zo verbazingwekkend is Gods liefde voor ons, als de grootsheid en de oneindigheid van zijn universum met al zijn wonderen en pracht. Die liefde werd gedemonstreerd in het leven van Jezus Christus. Zijn komst op deze aarde was een wonder van liefde : God die mens werd, Hij die in Zich de macht had om te slaan, om al het leven te vernietigen, om af te rekenen met de rebellie, Hij kwam en vanaf zijn geboorte was Hij bij de mensen niet welkom. Terwijl de engelen de blijde boodschap verkondigden aan herders op het veld en zongen “Ere zij God’, was de hemel vertegenwoordigd in een kleine, bescheiden stal, omdat er geen plaats was in de herberg.

We kennen de rest van het verhaal. We kennen de strijd van de Heiland – tot het einde – tot het kruis, en waarom ? Omdat de straf die ons toekomt op Hem zou rusten, zodat jij en ik de verdienste die alleen aan Hem toekomt, zouden kunnen genieten… Dezelfde als die de banen van het zonnestelsel in hun aangewezen plaatsen had gebracht, het Woord dat sprak en het was er, dat Woord was vlees geworden en heeft onder ons gewoond.

Hij die verafgelegen planeten, die de verre grenzen van het heelal heeft bepaald, die Jezus, heeft geleefd op deze aarde, tussen zondige mensen, tussen mensen die geroepen waren om Gods volk te zijn, met priesters die moesten leren om God beter te leren kennen…

Hij liet zich nooit door de zonde verleiden. Heb je nagedacht over de omvang van die liefde, de geweldige afstand die God aflegde voor ons? Voor verloren stervelingen op een kleine, lelijke wereld zo vol van zondige, lelijke mensen? Kijk naar jezelf vandaag. Hoe pijnlijk bewust zijn we van onze vervormingen van karakter. De infiltratie van de zonde heeft van ons karikaturen gemaakt van datgene wat in Gods plan lag.

Er is meer nodig dan menselijke kracht om de mensheid te redden uit die impasse, die draaikolk van de zonde, waaruit zij zich niet zelf kan bevrijden, We gaan omlaag, veel te snel, en wij zijn te ver gegaan. Ja, we hebben behoefte aan een Verlosser. We hebben het nodig om door Hem aangeraakt te worden en in ons leven ons oog op Hem te houden. Zodra we dat even vergeten, zijn we als Petrus die liep op het water en die in een moment van twijfel verzonk. Maar altijd is die uitgestrekte hand daar, diezelfde hand van Hem die aan de deur staat en klopt.

Terwijl de geschiedenis zich haast naar het finale punt, staat Hij daar nog steeds. Hij klopt en pleit. “Komt allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.” Dat is zijn uitnodiging. Zesduizend jaar gaf Hij aan deze planeet de kans om terug te keren, om te beseffen in welke conditie ze is en de verlossing aan te nemen. maar het zevende millenium staat voor de deur. De tijd van de rust breekt weldra aan.

De deuren sluiten langzaam, maar zien we het ook? De wereld leeft in feeststemming. Geniet er nù van, het is alles wat er is… is de teneur van mensen die niet verder kunnen zien. Ooit was er de zondvloed. Het was het oordeel van God over de toenmalige wereld. Binnenkort is er weer zo’n oordeel en Wie zal voor je pleiten? Dezelfde bevoegdheid die heeft gewacht om ons op te halen, ons op te heffen, ons te vernieuwen, ons hart en leven te wijzigen, wil het ook voor ons opnemen bij de Vader.

Als we bidden, komt God dichterbij. Voor Hem bestaan geen afstanden, ook niet de afstanden die door de zonde zijn opgeworpen.

Wijzelf hebben geen enkele manier, vanuit ons arme menselijke perspectief, tot de glorie en grandeur van die hemelse troon. Maar God heeft voorzien. Zoals Hij door zijn natuur – in het groot en in het klein voorziet voor al het geschapene, zo voorziet Hij ook voor ons, zodat het plan compleet is en dat we de eeuwigheid kunnen ingaan met dank en de dringende behoefte om Hem te eren die de zee, de waterbronnen, de werelden en de hemelen heeft gemaakt. Maar we moeten niet wachten om Hem die eer te brengen. We kunnen Hem nu bezingen, Hem nu eer bewijzen, vandaag erkennen dat er een Heer is – een God die door zijn woord alles tot aanschijn riep.

In een tijd, waarin wij met de krachtige telescopen, een blik kunnen werpen in de spectaculaire gloeiende gassen van onbeschrijfelijke schoonheid, hebben wij in feite een glimp opgevangen van hemelse scènes. Maar de Bijbel zegt dat wat geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord, noch wat in het hart van de mens ooit is opgekomen, dat is wat God heeft voorbereid voor ons – voor u en mij – in Zijn koninkrijk. Vandaag blijft de vraag : Wie is God? Veel mensen hebben begeerd Hem te zien, en het zou misschien ook uw wens zijn. Jammer genoeg zou dit het je laatste wens zijn, want niemand kan GOd zien en leven. Maar de dag komt, wanneer de zonde definitief is uitgewist, dat wij God zullen kunnen zien in al zijn glorie. En ongetwijfeld zullen we dan, net als alle engelen niets anders kunnen zeggen dan “Heilig, heilig, heilig…” We zullen vervuld worden van een groot ontzag en Hem de eer brengen die alleen aan Hem toekomt. Is het niet een geweldige gedachte dat recht door de grote open ruimten in de hemel, op een dag Christus zal komen, en elk oog zal Hem zien. En dat duizend jaar later Zijn heilige stad en met Hem al de engelen van de hemel. zullen neerdalen op aarde? Ja, we weten dat het luchtruim binnenkort zal gescheiden worden. De bazuinen zullen klinken en een leger van engelen zullen dalen met Hem en Jezus verschijnt zittend op een wolk.

Als je ooit een groot evenement had willen meemaken, dan is het zeker dat dit hét evenement van de geschiedenis zal zijn. Christus die nu niet als kleine baby naar de aarde komt, maar in al zijn glorie, zo dat de hemelen er vol van zijn. Als Hij komt is dit voor de aflossing van de aarde uit de verschrikkelijke vloek van de zonde. De vraag is, lieve lezers, zullen wij klaar zijn voor die dag? Zijn we nu klaar? Het is niet iets waarop we ons voorbereiden later. Denk niet : dat kan nog heel lang duren…Het is iets om klaar voor te zijn vandaag. Zorg dat je lampen branden, dat er olie op voorraad is, waak en bid…

Verleden week probeerde ik je aan te moedigen om naar de hemel te kijken. Hopelijk vond je daar wat tijd voor en ik hoop dat de weersomstandigheden daar goed voor waren. Nu zijn we klaar om te beginnen aan onze reis. Vergeet niet dat het voertuig een bundel van licht is. We zullen in een jaar tijd vijf biljoen, achthonderdtachtig-milliard, achthonderd en zeven miljoen, achthonderdtienduizend, zeshonderd en twintig mijl reizen. Dit is wat we noemen een lichtjaar. Dit is de maatstaf van de reis in de ruimte. Het is de afstand die we afreizen in een jaar aan de verbazingwekkende snelheid van 300000 kilometer per seconde. Dus we gaan uit van de zon bij het maken van deze reis. Eigenlijk zullen we binnen het jaar geen sterren op onze weg ontmoeten. In feite is de dichtstbijzijnde ster tot de aarde vier en een derde lichtjaren verwijderd. Dat betekent dat het ons dan vier en een derde jaar zal duren voor we bij de eerste ster zijn, hoewel we ons verplaatsen aan een snelheid die zo fenomenaal onvoorstelbaar is – de snelheid van het licht.

Het duurt negen jaar voor het bereiken van Sirius, een van de helderste sterren aan onze hemel; 47 jaar voor een reis naar de Noord-sterren; 160 jaar voor we bij Arcturus komen en 750.000 jaar om de nevel van Andromeda te benaderen. Dus vanaf het verlaten van de aarde met de snelheid van het licht, passeren we de dichtstbijzijnde ster in vier en een derde jaar. Maar dit is veel te traag. Stel dat we de versnelling opdrijven en de reis een miljoen keer sneller dan het licht maken. Kan je je voorstellen, vrienden, waar we nu over spreken? We gaan inderdaad nog een miljoen keer sneller dan 300.000 kilometer per seconde. Welnu, in dit tempo doorgaan, zouden we voorbijschieten in de ruimte langs grote gasvormige nevels en -systemen veel te ingewikkeld voor ons om zelfs te begrijpen. Na maanden van reizen zouden we het dichtstbijzijnde melkwegstelsel van onze aarde, de grote nevel van Andromeda bereiken. Het zou vier maanden kosten -een miljoen keer sneller dan het licht. Maar toch gaan we over tot de tijd van de ruimte : losse delen die vanaf de aarde lijken samengevoegd tot een geheel. Om de paar jaar zouden we een nieuwe cluster in het universum ontdekken. En na honderd jaar, reizen op een miljoen keer de snelheid van het licht, zouden we buiten het bereik van onze telescopen komen. Met andere woorden, we zouden de randen van de ruimte bereiken – voor zover de mens in staat is geweest om te zien door middel van zijn krachtigste lenzen. Maar de kans is groot, dat eenmaal dààr, dat een gloed van ontelbare andere werelden nog verder wenkt. Je ziet, het scheppen van God is grenzeloos. De mens is nog niet eens begonnen om die oneindigheid te onderzoeken of te begrijpen. Je kunt het zien! Die triljoenen van brandende sterren zijn gevormd tot zonne-energiesystemen.

Onze negen planeten, natuurlijk, cirkelen rond de zon en vormen ons eigen zonnestelsel. En ze draaien allemaal perfect in hun baan en ook de bedoeling daarvan wordt nog niet begrepen, maar het beïnvloedt ons leven op aarde. God weet waarom het zo is.

Vervolgens hebben we wat bekend staat als groep. Hier duizenden zonnen met hun sterren en planeten zijn geclusterd met elkaar, en elk cluster beweegt in haar eigen richting, en toch binnen de cluster, de verschillende zonnestelsels bewegen volgen hun eigen baan. Ze cirkelen in hun eigen richting en in hun eigen paden. Maar de hele groep beweegt zich ook samen in een gemeenschappelijke richting. En de groepen samen bewegen zich als een nieuwe groep ten opzichte van een andere cluster van clusters. Zo is dit een prachtig universum van 100 miljoen zonnen. Tenminste, de ruimte waarbinnen de aarde ligt bevat er zoveel. Astronomen zeggen dat er tweehonderd miljoen werelden zijn in de uitgestrektheid van de ruimte. Een van hen, trouwens, is 50.000 keer groter dan de onze. De Melkweg is ons universum. De dichtstbijzijnde andere Melkweg is op een miljoen lichtjaren afstand.

Als we daarbij nadenken over de kracht die nodig is om deze systemen op orde te brengen, wel wetend dat er een grote harmonie bestaat tussen deze hemellichamen, worden we overstelpt met vragen. Waarom is er niet constant botsing en chaos? Toegegeven, de sterren zijn heel ver uit elkaar. Er is veel ruimte en toch, ze zijn reizen aan enorme, ongelofelijke snelheden. Ik denk van Arcturus, die bekend staat als het kluwen van de hemelen. De gemiddelde snelheid van een ster is 26 kilometer per seconde. Maar Arcturus is haast een gekkenwerk met bewegingen van 257 kilometer per seconde. Trouwens, Arcturus is een miljoen keer groter dan onze zon, en we leerden dat onze zon zelf meer dan een miljoen keer groter is dan de aarde. Dus dit geeft een idee van de ongelooflijke massa van deze ster. En als het in het wilde weg door de ruimte zou bewegen, zou het tegen honderden andere sterren opbotsen bij een snelheid van 900.000 kilometer per uur. Maar ondanks deze rush door de ruimte, is Arcturus nog nooit gecrashed.

Merk op hoe de Bijbel spreekt van deze in Job 38:32, “Kunt gij de banden der Pleiaden binden,of de boeien van de Orion slaken? Doet gij de tekens van de Dierenriem te rechter tijd opgaan,en bestuurt gij de Beer met zijn jongen? Kent gij de inzettingen des hemels, bepaalt gij zijn heerschappij over de aarde?” Ah, natuurlijk, Job leek te begrijpen over dat weglopen van de hemelen. Hij zei dat in zijn geïnspireerd schrijven.

Maar de geestelijke les is nog het meest interessant en houd ik voor volgende brief.
Ondertussen wens ik je een gezegende dag toe, verwonderd om die Ene God, de Schepper die we Vader mogen noemen.

Ik hoorde net de vraag waar het volgende nummer van Houvast bleef… Het is waar, ik heb me niet kunnen houden aan de vooropgestelde timing, maar we zijn ermee bezig. Je zou als mens zoveel willen doen, zoveel willen zeggen. Er zijn dingen die je van de daken zou willen schreeuwen, ervaringen die je wil delen met anderen. Opdat ze er iets zouden aan hebben … bijvoorbeeld dat ze domme dingen kunnen vermijden.

Maar ondertussen laat het herfstnummer op zich wachten. Was het geen prioriteit? Toch wel. De verspreiding van het goede nieuws staat normaal bovenaan mijn agenda. Soms vraag ik me af hoe, wanneer, waarom, met welke middelen… maar het staat vast, dat het moet gedaan worden. Gelukkig ben ik daarin niet alleen. Ik zie veel goede initiatieven van mensen die zich vrijwillig bezig houden met het zaaien van het evangeliewoord, en ik ben er gelukkig om, dat er mensen zijn die zich opstellen ter verdediging van Gods belangen, die als verkondigers, advokaten, leraars, onderzoekers… optreden en een stem zijn van goed nieuws, mensen die de Schepper van hemel en aarde eer geven en anderen aanzetten om hetzelfde te doen.

Sommigen kennen de brochure “In het begin schiep God”, wat ik aan alle lezers kan aanbevelen. Je kunt het aanvragen in digitale vorm – of in gedrukte vorm tegen betaling van de verzendkosten. Ik hoop dat jullie het als winterliteratuur mee kunt nemen naar een rustig plekje, waar je de woorden van dit tijdschrift aan den lijve kunt voelen, maar waar je ze ook met je eigen ogen kunt zien.

Vandaag had ik een overdenking over de hemelen die Gods eer bewijzen… Je hebt er geen idee van op welke kleine planeet we hier wonen, en waar we soms elkaar het leven zuur maken… Terwijl boven je hoofd de oneindige ruimte open ligt. We kennen ons zonnestelsel, met de zon die in massa ongeveer één miljoen keer zo volumineus is, de maan en dan die sterren. Wat we zien is niet meer daar. Het licht heeft er jaren over gedaan om ons te bereiken aan een snelheid van 300.000 km/sec. Kijk eens omhoog. Zoek op een heldere avond een donker plekje op en kijk naar die oneindige ruimte. Hoe langer je kijkt hoe meer sterren en sterrennevels je zal zien. En als je ooit de kans krijgt om met een deftige telescoop te kijken, zal je steeds meer zien. En alles is netjes geordend… Perfect voorspelbaar in zijn baan, en tot stand gekomen door diezelfde Stem die sprak en het was er. Wie is Hij dan, zo groot, dat Hij zo klein kon worden, gewoon een mens onder ons… omdat er geen andere weg was, gedreven door liefde.. Ik heb reden om dank te zeggen, reden om te zingen.

Als je dan toch omhoog kijkt, kan je daarbij even overdenken wat Joe Crews in een prediking geeft als leidraad. Het kan je inspireren om de Almachtige nog meer en nog beter te eren.

“Vandaag wil ik dat wij onze aandacht richten op de machtige wonderen van het heelal, zoals geopenbaard in de hemel boven ons. Het is mogelijk dat we onze weg op aarde gaan, terwijl we nauwelijks onze ogen richten naar de ongelooflijke schoonheid, die verschijnt in de nachtelijke hemel. Wie te veel tijd in grote steden doorbrengt, waar sprake is van zo veel licht, krijgt niet eens glimp van de prachtige sterren. Iedereen moet een zekere tijd, alleen in het binnenland, kijken naar de indrukwekkende opmars van de sterrenbeelden vanaf de schemering tot de dageraad. Geen denkende geest zou ooit na die ervaring nog een vraag stellen over het bestaan van God.

Wist je dat ieder astronomisch observatorium een vervulling is van een oud commando? Lees even deze interessante tekst in Jesaja 40:26: “Heft uw ogen naar omhoog en ziet: wie heeft dit alles geschapen? Hij, die het heer daarvan in groten getale uitleidt en elk daarvan bij name roept door de grootheid zijner sterkte en omdat Hij geweldig van kracht is; er blijft niet één achter.”

Hoe vaak hebben we de dwaze uitspraken gehoord van ongelovigen, evolutionisten en skeptici, die menen te weten hoe alles is ontstaan. Moderne schoolboeken verkondigen ook luid hun theorieën die proberen het universum uit te leggen, maar wie van deze mensen of schoolboeken heeft rekening gehouden met de macht van een scheppende God? De kans is groot dat op een blinde wijze krediet wordt gegeven voor de ingewikkelde verrichtingen van onze prachtige, evenwichtige wereld, als zou die het resultaat zijn van het stomme toeval.

Vrienden, is het moeilijk voor mensen met een redelijke intelligentie en onderwijs, om sommige standpunten die nu in handen van zogenaamde evolutionistische wetenschappers, te doorbreken? In Spreuken 3:19 lezen we: “de HERE heeft door wijsheid de aarde gegrond, door verstand de hemelen vastgesteld.” Nu, wij ons leven aan die wijsheid van God onderworpen hebben, en we de krachten van de natuur in actie hebben gezien, kunnen we niet meer aannemen dat ons lot – ons bestaan – slechts gebaseerd is op een aantal gelukkige omstandigheden die hebben plaats gevonden in de ontstaansgeschiedenis van deze wereld. We hebben al ontdekt dat de maan precies op de juiste afstand van de aarde staat, voor de regeling van de getijden.

Als de maan en de aarde dichter bij elkaar zouden staan, zouden de getijden eigenlijk al het droge land dagelijks onderdompelen.

Als de atmosfeer dunner was boven ons hoofd, zouden de meteoren kunnen inslaan en vreselijke schade aan het oppervlak van de aarde en het menselijk leven toebrengen.

Er zijn duizenden voorbeelden waaruit blijkt dat dit universum is ontworpen en aangelegd met een merkwaardige intelligentie. Niet de minste daarvan is het wonder van de sterren.

In Psalm 19: 2,3 lezen we: “De hemelen vertellen Gods eer, en het uitspansel verkondigt het werk zijner handen; de dag doet sprake toestromen aan de dag, en de nacht predikt kennis aan de nacht. Het is geen sprake en het zijn geen woorden, hun stem wordt niet vernomen:”

Alleen een geniale wiskundige zou in staat zijn om de ontelbare sterren hun plaats te geven in de uitgestrekte hemel boven. Perfect in hun baan en verbijsterend in hun reis door de ruimte. Eigenlijk zijn er slechts twee of drie duizend sterren met het blote oog te zien, maar er zijn duizenden, miljoenen, miljarden, triljoenen en quadrillioenen sterren in het universum.. Sterker nog, we zijn geschokt door de grote aantallen en de afstanden die in de uitgestrekte wereld van God bewegen. Het reikt ver buiten enige menselijke verbeelding.. Maar van alle geschapen hemellichamen kent God de naam..

Psalm 147:4 “Hij bepaalt het getal der sterren, Hij roept ze alle bij naam.” Laten we terug komen met onze voeten op de grond. Laten we een denkbeeldige reis ondernemen, een soort hemelse sightseeing door sterrenland. We zullen niet ver geraken met een jet, want die is veel te traag. Wij gaan rijden op de vleugels van het licht, wat betekent dat we zullen snellen op vleugels aan 300.000 kilometer per seconde. Trouwens, door te reizen aan die enorme snelheid, zullen we in staat zijn omheen de aarde te cirkelen, zeven keer in een enkele seconde. In één minuut tijd kan men 11 miljoen kilometer reizen. We starten om de zon, het centrum van ons eigen zonnestelsel, dat is 93 miljoen kilometer afstand van de aarde. Denk aan de uitgestrektheid van de zon. Die is een miljoen driehonderd duizend keer groter dan onze aarde. Als de aarde zou kunnen zwellen tot dezelfde grootte als de zon, en de mens moet groeien in dezelfde verhouding, zou een mens 625 meter groot zijn. Dat geeft een idee van hoe fantastisch de zon is in vergelijking met de aarde.

Volgende week vertel ik je nog een paar “straffe feiten”… In het licht daarvan voel ik me heel klein !