“Toen je deze morgen wakker werd, keek ik naar je en hoopte dat je met Mij zou praten, zelfs al was het maar een paar woorden, dat je mijn mening zou vragen of me zou danken voor iets goed dat gisteren in je leven gebeurd is. Maar ik merkte dat je te druk bezig was met het zoeken van de gepaste kledij voor die dag. Wanneer je rondliep in het huis en je klaarmaakte, dacht ik dat je een paar minuten de tijd zou nemen en me een gedag zou zeggen, maar je had het te druk.
Op een bepaald moment, had je 15 minuten niets anders te doen dan in een zetel te zitten. Dan zag ik je recht springen. Ik dacht dat je met mij wou praten maar je ging naar de telefoon om een vriend te bellen. Ik bleef geduldig, de ganse dag lang.
Met al je activiteiten, denk ik dat je te druk was om iets tegen mij te zeggen. Ik zag dat je voor het middagmaal rondkeek, misschien voelde je je wel te verlegen om tegen mij te praten, het is daarom dat je je hoofd niet gebogen hebt. Je keek vier of vijf tafels verder en zag een aantal van je vrienden met mij praten voor ze gingen eten. Jij deed dat niet. Dat is goed. Er blijft nog meer tijd over, en ik hoop dat je alsnog met Mij zal praten. Je ging naar huis, en het leek alsof je veel dingen te doen had.
Nadat je een aantal dingen gedaan had, zette je de tv aan. Ik weet niet of je van de tv houdt, je brengt er heel wat tijd mee door, je zit daar en denkt aan niets, je geniet gewoon van de show. Ik wachtte weer geduldig terwijl jij naar tv keek en je avondmaal at, maar je praatte weer niet met Mij.
Bij het naar bed gaan, voelde je je denk ik te moe. Nadat je je familie slaapwel gezegd had, plofte je in bed en viel in geen tijd in slaap. Dat is goed, want het is goed mogelijk dat je niet beseft dat Ik er altijd voor je ben. Ik heb geduld, meer dan je ooit zal weten.
Ik wil je zelfs leren hoe je met anderen ook geduld moet hebben. Ik hou zoveel van je dat ik elke dag op een knikje, een gebed of een gedachte, of een dankbaar gedeelte van je hart wacht. Het is moeilijk om een eenzijdige conversatie te voeren. Wel, je wordt opnieuw wakker. En opnieuw zal ik wachten, met veel liefde en geduld en hoop op die dag dat je Mij zal vinden, en zult weten dat Ik jouw leven in Mijn hand heb.
Je hemelse Vader
DE DAG DAT DE ZON NIET SCHEEN
We nemen vaak Gods zegeningen als heel gewoon aan.
Pas als ze ons afgenomen worden, zien we hoe belangrijk zelfs de gewoonste gaven van God zijn.
Er is een verhaal over de dag dat de zon niet opging. Het was zes uur, maar het was nog donker. Om zeven uur was het nog nacht. Het werd twaalf uur en het leek net middernacht. Om vier uur ’s middags gingen de mensen met drommen naar de kerken om God om de zon te smeken. De volgende morgen gingen alle mensen vroeg naar buiten en tuurden naar de oostelijke hemel.
Toen de eerste zonnestralen zich vertoonden, barstten de mensen uit in gejuich en dankten God met luide stem voor de zon.
In Psalm 103 zegt de psalmdichter:
‘Loof de Here, mijn ziel, en vergeet niet één van Zijn weldaden.’
Omdat Gods goedheid zo constant is als de zon, lopen we gevaar te vergeten wat Hij iedere dag zo mild aan ons geeft. Als we onze zegeningen één voor één tellen, zullen we daarna nooit het einde zien.
Goed Nieuws / HouVast 